Back to school-gevoel Kipling Super Work tabacco Duifhuizen

Het back to school-gevoel

Ik heb school nooit echt leuk gevonden. Als aan het einde van de vakantie mijn boeken binnenkwamen, verstopte ik de doos ergens in een hoekje en maakte ik ‘m pas open op de dag dat school begon. Tenzij mama het eerder deed om mijn boeken te kaften; daar was ik zelf een ramp in. Toch was het back to school-gevoel ook wel een beetje speciaal, voornamelijk omdat je nieuwe spullen mocht kopen. Blijkt dat ik acht jaar geleden ook al fan was van stationery – ook al kende ik dat woord toen nog lang niet. Over de evolutie van het back to school-gevoel (en mijn nieuwe schoolspullen).

Niet halfvol en niet halfleeg

Niet halfvol en niet halfleeg

Ik had verschillende titelopties voor deze blogpost. Alles of niets. Leven in extremen. Het komt allemaal een beetje op hetzelfde neer. ‘Leven in extremen’ klinkt alleen wel een beetje alsof het iets met parachutespringen of bungeejumpen te maken heeft. Hm. Hoe dan ook, ik ga het weer eens over balans hebben. Of over het gebrek daaraan, eigenlijk. Niet balans zoals die meisjes met Olympische Spelen-turnen allemaal hebben (zo knap!), maar balans ‘in het leven’. Merken jullie dat ik mijn blog een beetje therapeutisch aan het gebruiken ben? Vind ik wel leuk, eigenlijk. Maar ook een beetje egocentrisch of zo, dus ik weet niet wat jullie ervan vinden. Aan de andere kant is bloggen natuurlijk sowieso best egocentrisch. Again: hm. Maar ik moet niet afwijken van het onderwerp.

IMG_7467

Een paar kiekjes de mes vacances

Het was warm, eigenlijk te warm met iemand zoals ik. Met ‘iemand zoals ik’ bedoel ik trouwens gewoon mensen die niet van hitte houden, maar dat terzijde. Als we een Frans stadje bezochten, gingen we elke kerk in, niet alleen om die te bekijken, maar vooral ook omdat het er zo lekker koel was. Mijn vaders neus was al snel de kleur van zijn roze T-shirt. Om dat te voorkomen, smeerde ik mijn neus steeds drie keer achter elkaar in, waardoor ik er continu uitzag als een glimworm en mijn zusje me vergeleek met ‘zo’n poppetje van een Japans feest, waar ze zich helemaal wit schilderen. Oh, en kun je meteen even mijn scheenbenen insmeren? Jouw handen zijn nu toch al vies.’ Desondanks werd het kreng (mijn neus, niet mijn zusje) in een paar dagen al zo rood dat het zelfs een beetje pijn deed als ik hem tegen mijn camera drukte om een foto te maken. Toch maakte ik er behoorlijk wat, en het leek me leuk om de mooiste even in een blogpost te verzamelen. Het zijn er lekker veel, want ik ben te lui om ze op te splitsen. Dus, nou ja, geniet ervan.

(En ja, de titel is gewoon lekker in twee talen. Want kiekjes is een leuk woord.)
(Oh, en HTML werkte niet mee, dus nu is er een ernstig gebrek aan witregels. Maar ja.)

Wattenwereld

Wattenwereld

Ik leef al 19 jaar in een wattenwereld. Ik weet dat dat geen echt woord is, maar ik vind het mooi en het allitereert en het illustreert ook wel een beetje de betekenis, dus ik noem het maar zo. Mijn wattenwereld lijkt een beetje op een comfort zone, met als enige grote verschil: in een comfort zone voelt alles veilig, in mijn wattenwereld ís het ook veilig. Er gaat niemand dood en dingen als drugs, vreemdgaan en aanslagen zijn dingen die alleen in boeken en films gebeuren, en soms op het journaal. Ik vind mijn wattenwereld fijn, er komt ooit een moment waarop ik eruit moet stappen.

2005 05

Flarden van herinneringen

Mijn zusje is een wandelende database. Met data bedoel ik dan niet per se gegevens, maar letterlijk datums. Die keer dat we familieweekend hadden? Oh, dat was op 15 februari. Die ene vakantie naar Frankrijk? Ja, toen ging ik naar de derde klas. Die keer in Walibi? Dat was op een zaterdag, en ik droeg een groen hemdje. Ik ben wat minder gezegend met zo’n gedetailleerd geheugen – ik onthoud wel gekke feitjes, maar qua herinneringen moet ik het met flarden doen. Vaak laat ik die flarden voorbijvliegen, maar soms schrijf ik ze op.