IMG_6985

Even kletsen: Op de helft van het jaar

Ik vond het wel weer eens tijd. Tijd om niet alleen een Word-documentje te openen, maar er ook daadwerkelijk wat in te typen. Ik was laatst een lijstje in het maken in mijn hoofd met dingen die ik het meest mis aan vroeger, en ‘schrijven’ was één van die dingen. Ik schrijf al jaren geen verhalen meer, maar nu dus zelfs ook geen blogs, en dat vind ik toch wel een beetje een schande. Maar de waarheid is: ik voel me een beetje leeg, alsof ik helemaal niets heb om over te schrijven. Maar goed, ik moet en zal weer eens bloggen (oma begint zich al zorgen te maken), dus ga ik maar even doen alsof ik wél iets te vertellen heb. Dus bij dezen: een soort persoonlijke update, met de oplossing van het studiemysterie en mijn vakantieplannen en zo.

IMG_4247

Streng zijn voor jezelf

Twee weken. Dat is exact hoe lang ik mijn blogplanning volhield. Ik weet dat het niet de eerste keer is dat zulke plannen in duigen vallen, want ik ben gewoon heel slecht in vooruit plannen. Maar toch, nu ik twee blogs heb, was ik van plan om er wel écht meer structuur in te krijgen. Ik plofte dinsdagavond op bed neer met een boek en had echt geen zin meer om iets te typen. Toch vond ik dat niet erg; niet streng voor jezelf, Maaike, hield ik me voor. En over dat streng zijn wilde ik even een blogje typen.

review lomo instant camera

Mijn allereerste polaroidfoto’s! (+ review LOMO instant camera)

Ik wil al tijden een polaroidcamera. Als ik erover nadenk vind ik dat nogal belachelijk, want ik heb een spiegelreflex die véél betere foto’s maakt. Toch is het een soort van magisch moment als je zo’n foto tien seconden later in je handen hebt. Het was echter typisch zo’n ding dat wel op je verlanglijstje staat, maar dat je nooit koopt. Maar toen kreeg ik een paar weken geleden een mailtje van Radbag. Of ik iets van hun webshop wilde reviewen. Radbag is een geweldige webshop met allemaal ontzettend grappige cadeautjes, dus ik hoefde niet erg lang te twijfelen. Toch besloot ik uiteindelijk niet te gaan voor iets wat alleen leuk is, maar wilde ik iets waar ik heel lang heel veel plezier van zou hebben. En dat werd, jawel, een polaroidcamera. Dit zijn de eerste foto’s die ik ermee maakte! (met een review van de LOMO instant camera

Becky Albertalli

Becky Albertalli over internetvriendschap, Oreo’s en levenslessen (interview)

Foto: Myrthe Spiteri

Dat casual ‘en als ik ga interviewen, komen er zeker ook schrijvers voorbij’ dat ik vorige week in mijn blogveranderingenblogpost (Galgje-woord) typte, kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Helemaal niet, eigenlijk, want ik wist toen al dat dit artikel eraan zat te komen! Het zit zeg maar zo: ik deed een paar maanden geleden aan de Simon Vs. Baking Challenge van uitgeverij Blossom Books, met deze supermegageweldige chocolate chip cookie peanut butter Oreo brownies (of zo). Voornamelijk omdat ik van bakken en Oreo’s houd, eigenlijk, dus ik was nogal verbaasd toen ik ineens een mailtje kreeg dat ik had GEWONNEN. En dat ik dus 5 vragen voor Becky Albertalli (dat is dus de schrijfster van het geweldige boek Simon VS The Homo Sapiens Agenda oftewel Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld) mocht stellen. Ik deed natuurlijk een eeuwigheid over het bedenken van die vragen, en uiteindelijk werd het alsnog een soort allegaartje waarvan de helft bestond uit 2-in-1 (of 3-in-1) vragen. Gelukkig had Becky daar helemaal geen moeite mee, want een paar dagen later had ik haar antwoorden in mijn mailbox zitten. YAY. Dus bij dezen: Becky Albertalli over schrijven, internetvriendschap, geheimen, levenslessen en – hoe kan het ook anders – Oreo’s.)

(En oh ja, het is in het Engels want ik ben niet zo goed in vertalen, plus ik had er geen tijd voor, want ik typ dit om 2 uur ’s nachts, iets met deadlinestress en zo, dus mijn excuses als je geen Engels kunt.)

IMG_7840

(On)dankbaar

Soms, meestal als we zitten te eten in de tuin, zegt mama vanuit het niets: ‘Wat hebben we het hier toch goed, hè.’ Meestal kijk ik dan een beetje verstoord op, omdat ik mijn gedachten over eten moet onderbreken met gedachten over dankbaarheid. Toch weet ik dat ik dat vaker zou moeten doen: dankbaar zijn. Misschien niet onder het eten – want mijn gedachten over dankbaarheid zijn meestal verwijten aan mezelf dat ik niet dankbaar genoeg ben en daar wordt mijn eten niet lekkerder van – maar wel in het algemeen. Want ik wéét dat ik niet dankbaar genoeg ben. En dat houdt me steeds vaker bezig. Klein probleempje: ik weet niet zo goed hoe ik dat moet veranderen.