Recensie: Ik geef je de zon – Jandy Nelson

ik-geef-je-de-zon-jandy-nelson

Hoewel het boek pas vandaag verschijnt, heb ik al ontzéttend veel goede dingen gehoord over Ik geef je de zon. Myrthe van uitgeverij Blossom Books is er zelf bijvoorbeeld helemaal lyrisch over, en ook iedereen die ik op Twitter sprak was enthousiast. Dat, gecombineerd met het feit dat ik al het hele jaar in een soort Young Adult-bui hang, maakte dat ik enorm nieuwsgierig was. Ik vond het dan ook heel (héél) erg tof dat ik ‘m al mocht lezen! Benieuwd wat ik ervan vond?

Ik geef je de zon is geschreven vanuit 2 perspectieven: Noah en Jude, een tweeling. Noah is dertien en helemaal bezeten van schilderen; hij doet niets anders. Of nou ja, naar de nieuwe buurjongen Brian staren misschien. Samen meteorieten zoeken. Alleen Jude lijkt op dat vlak roet in het eten te gooien, en zijn moeder doet ook al zo vreemd… Terwijl Noah met zijn eigen dingetjes bezig is, weet hij nog niet dat zijn leven op het punt staat drastisch te veranderen.
Over Jude lees je pas als ze 16 is. Jude is veranderd in een afgezonderd meisje, bijgelovig en met een jongensverbod. Noah en zij spreken elkaar nauwelijks meer en in plaats van haar broer, is zíj degene die beland is op de kunstschool. Eén probleempje: hun inmiddels overleden moeder maakt al haar kunstwerken kapot. Nadat ze wordt gedreigd van school af gestuurd te worden, besluit ze om een materiaal te kiezen dat haar moeder niet kapot kan maken, voor haar belangrijkste werk ooit. Dus zoekt ze de beeldhouwer Guillermo Garcia op, en met veel moeite haalt ze hem over om haar te helpen. Ondertussen maakt ze zorgen om Noah, die gestopt is met schilderen en zelfs doet alsof hij op meisjes valt. Maar door Guillermo, en een zekere jongen genaamd Oscar die bij hem woont, gaat er een wereld voor haar open en openbaart het verleden zich dan eindelijk.

Ik kan zonder enige twijfel zeggen dat Ik geef je de zon een heel bijzonder boek is. Het is zo mooi geschreven! Veel metaforen, maar ook humor, en tussendoor grappige wijsheden van Judes overleden oma en portretideeën van Noah. Poëtisch bijna. Er zijn van die schrijfstijlen waar je verliefd op kunt worden en ik ben verliefd op deze schrijfstijl.
Ook wel een beetje op het verhaal, trouwens. In het begin kon ik me alleen inleven in Noah, maar langzamerhand begon ik ook Jude steeds meer te begrijpen. En de rest van het verhaal ook. De verhaallijnen vlechten zich perfect in elkaar samen, en het is oprecht mooi om te zien hoe iedereen met zijn emoties omgaat, ook al zou je vooral Noah daardoor wel ouder schatten dan hij is. Maar laat ik het zo zeggen: ik begrijp waarom iedereen dit boek zo geweldig vindt.

En dat vind ik zelf ook. En toch gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik er zelf met enige moeite doorheen kwam: ik heb er maar liefst twee weken over gedaan. Dat is voor mijn doen nogal eh, lang. Ik wéét dat ik het een geweldig boek vind, maar toch voelde ik lange tijd niet echt een drang om verder te lezen. Ik ga er zelf gewoon vanuit dat dat aan mijzelf ligt, maar ik dacht, ik zeg het wel even. Behalve als ik jullie er dan van weerhoud om dit boek te lezen, vergeet dan maar dat ik het heb gezegd. Dat was namelijk niet de bedoeling; het is wel écht de moeite waard om dit boek te lezen!

Heb jij ook buien waarin je alleen bepaalde genres leest?

 

I do not read a book; I hold a
conversation with the author – Elbert Hubbard

2 thoughts on “Recensie: Ik geef je de zon – Jandy Nelson

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge