Column: Bij nader inzien

Bron: Marta Esteban Fernando via Unsplash. Gevalletje hier-past-echt-geen-foto-bij. Of je relaties ziet tussen deze afbeelding en de tekst, laat ik helemaal aan jou over.

24 september, eind van de ochtend. Ik zit op een bankje bij de bushalte aan de Prins Hendrikkade. Rechts van me staat een zakenman in pak, links een toeristenfamilie met een kindje in een buggy. Er komt een oudere man aanlopen. Haar in een staartje, hij mist een tand. ‘Buikslotermeerplein?’ vraagt hij aan de buitenlandse vrouw. Ze haalt haar schouders op, een blik van afgrijzen in haar ogen, en loopt een paar meter van het bushokje vandaan. De man naast me volgt haar voorbeeld, terwijl hij nadrukkelijk zijn oordopjes in doet. Waarom zou je zo’n junk helpen?

De man staat er een beetje verloren bij. Ik wacht even af en negeer mijn vooroordelen. ‘Meneer? Moet u naar het Buikslotermeerplein?’ hoor ik mezelf dan vragen.
Hij kijkt verbaasd mijn kant op, alsof hij al in tijden niet meer zo vriendelijk is aangesproken. Hij knikt.
‘Dan moet u de bussen achter het station nemen. Gewoon het station door lopen en dan naar boven, dan komt u bij het andere busstation.’
Hij vraagt het nog eens na en ik leg het nogmaals uit. ‘Alles is veranderd,’ verzucht hij. ‘Ik kom hier niet uit de buurt, ik snap er nu echt niets meer van.’
Ik knik meelevend, en zou best nog iets willen zeggen, maar dan worden onze wegen gescheiden door de naderende bus. Maar ik heb genoeg gezien om te concluderen dat vreemde mensen niet altijd vreemd zijn.

Een uur later is het tijd om mijn theorie te testen. Vóór het gebouw waar ik zojuist een stagegesprek had, zit een zwerver op een bankje te eten. Ik begroet hem vrolijk, maar krijg geen reactie. Teleurgesteld druip ik af, maar dan zie ik een zwarte kat zitten. Met smekende ogen kijkt het beestje me aan. Ik buig om hem even te aaien. Als ik weg wil lopen voor de bus terug, hoor ik een stem.
‘Wat zei u?’ vraag ik.
‘Ik weet niet naar welke naam hij luistert,’ klinkt de stem van de man krakend.
Ik haal glimlachend mijn schouders op. ‘Ik ook niet.’
Hij knikt en ik loop weg, helemaal tevreden – en niet alleen door die lieve kat.

Als ik weer bij het station aankom, die ik een meisje dat eruit ziet alsof ze zo uit een romantische komedie komt lopen. Schattig rokje, onschuldig gezicht. Als ik haar tegen zou komen op straat, zou ik denken dat ze ontzettend verlegen was. Ze maakt ruzie met haar vriend – hoewel het me niet zou verbazen als hun relatie een paar minuten later geëindigd is. Ze schreeuwt wat woorden die ik niet ga herhalen, op een volume dat zelfs de stationspiano overstemde. Toen ik bij de tramhalte aankwam, was mijn voorhoofd nog steeds gefronst.

Want bij nader inzien… is niemand wie hij lijkt.

Wanneer zaten jouw vooroordelen er voor het laatst helemaal naast?

Het is een uitprobeerseltje, deze column. Maar ik wilde hem jullie niet onthouden, want sommige ervaringen moeten gewoon gedeeld worden.

 

11 thoughts on “Column: Bij nader inzien

    1. De definitie van een column is ook echt heeel subjectief, haha. Ik noem het meestal een column als het echt om een beschrijving van een situatie gaat of zo, en ik doe dan ook meer moeite voor mijn schrijfstijl. Het belangrijkste is in ieder geval dat je het leuk vindt, dus daar ben ik blij om! :)

  1. Wauw, mijn complimenten voor dit geweldige artikel!! Ik vind het zelf ook heel leuk om mensen te helpen, laatst at ik bij de swirl in Utrecht een ijsje, kwam er ook een man met lang grijs haar en onverzorgt bij mijn vriendinnen en mij zitten. Hij begroeten ons, ik begroete hem netjes terug. Toen begon hij te praten over een DV dat hij had gemaakt over zijn leven of we die wilden kopen. Echter zat er nog veel patat mayo in zijn mond. Ik ben weg gelopen en mijn ijsje? Daar had ik echt geen zin meer in hahah!!
    Roos onlangs geplaatst…Ja of NeeMy Profile

    1. Dankjewel voor je complimenten. :) En heel goed dat je ook open staat voor de waarheid achter de vooroordelen! En tja, soms pakt dat weleens minder goed uit, haha.

  2. Wauw maaike, wat mooi geschreven dit stukje! Echt heeel mooi!!!
    En inhoudelijk ook heel mooi :) :) ik wil vaak wel op deze manier ‘goed doen’, maar ben er dan toch te verlegen voor.

  3. Dit doet me vooral heel erg denken aan het feit dat ik bij het zien van zwervers en bedelaars er altijd voor zorg even naar ze te glimlachen, want een vriendelijke blik is soms genoeg om te zorgen dat ze zich wat beter voelen. Verder vind ik het ook heerlijk om bij mensen die ik op straat tegenkom een heel verhaal te verzinnen, maar je hebt inderdaad gelijk dat je nooit echt kunt weten hoe ze in elkaar zitten. Ze kunnen je zomaar verrassen.
    Vivian onlangs geplaatst…Gedachten tijdens een gemiddeld collegeMy Profile

    1. Superlief van je! Ja, dat verhaal verzinnen is wel verleidelijk hè? Nou ja, op zich is dat ook niet slecht hoor, ik denk dat het alleen slecht wordt als dat verhaal je gedrag richting die mensen gaat beïnvloeden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge