Een brief aan 2016

Lieve 2016,

Welkom! Ik weet dat ik daar eigenlijk drie dagen te laat mee ben, maar ik hoop dat je dat niet erg vindt. We moeten tenslotte nog 363 dagen met elkaar leven, dus het lijkt me belangrijk dat we nu vast beginnen met het opbouwen van een goede relatie. Maar goed, wij mensen wensen elkaar zo’n beetje heel januari nog een gelukkig nieuw jaar, dus ik zie niet in waarom 4 januari al te laat zou zijn (ook niet waarom je elkaar half januari nog een gelukkig nieuw jaar zou wensen, maar dat terzijde). Hoe dan ook, ik wilde jou graag een brief schrijven. Ik schreef er laatst namelijk al één aan 2015, maar één aan jou lijkt me misschien nog wel belangrijker. Want als je geen verwachtingen opschrijft, kun je daar ook niet op reflecteren. Op school heb ik een hekel aan reflecteren, maar in ‘het echte leven’ blijkt het toch wel heel erg fijn.

Read more

De paradox van ‘jezelf zijn’

de paradox van jezelf zijn

Ja, hoi, deze foto is misschien niet zo heel mooi, maar hé, ik heb ooit – in groep 8 – heel lang stil moeten liggen zodat iemand mijn gezicht met gips kon beplakken om er een masker van te maken, dus dan is dat tenminste niet voor niets geweest. – Oh, en ja, ik ben me ervan bewust dat ik ‘paradox’ misschien niet 100% goed gebruik. Sorry.

Onze samenleving is één grote tegenstrijdigheid. De één zegt een ding, de ander zegt iets anders. En als je één van die adviezen opvolgt, is het meestal nog niet goed, omdat het andere uiterste ook niet wordt geaccepteerd. Ik zou er tientallen, honderden voorbeelden van kunnen opnoemen, maar dan ben ik nog wel even bezig. Er is één voorbeeld waar ik het echter even over wil hebben: blijf jezelf, maar ook spontaan, sociaal en een beetje zelfverzekerd – maar niet te veel. Oftewel: blijf jezelf, maar word eerst degene die je wordt verwacht te zijn. Puur jezelf zijn, dat vinden we maar vreemd. En dat ben ik een beetje zat.

Read more