Een paar kiekjes de mes vacances

Het was warm, eigenlijk te warm met iemand zoals ik. Met ‘iemand zoals ik’ bedoel ik trouwens gewoon mensen die niet van hitte houden, maar dat terzijde. Als we een Frans stadje bezochten, gingen we elke kerk in, niet alleen om die te bekijken, maar vooral ook omdat het er zo lekker koel was. Mijn vaders neus was al snel de kleur van zijn roze T-shirt. Om dat te voorkomen, smeerde ik mijn neus steeds drie keer achter elkaar in, waardoor ik er continu uitzag als een glimworm en mijn zusje me vergeleek met ‘zo’n poppetje van een Japans feest, waar ze zich helemaal wit schilderen. Oh, en kun je meteen even mijn scheenbenen insmeren? Jouw handen zijn nu toch al vies.’ Desondanks werd het kreng (mijn neus, niet mijn zusje) in een paar dagen al zo rood dat het zelfs een beetje pijn deed als ik hem tegen mijn camera drukte om een foto te maken. Toch maakte ik er behoorlijk wat, en het leek me leuk om de mooiste even in een blogpost te verzamelen. Het zijn er lekker veel, want ik ben te lui om ze op te splitsen. Dus, nou ja, geniet ervan.

(En ja, de titel is gewoon lekker in twee talen. Want kiekjes is een leuk woord.)
(Oh, en HTML werkte niet mee, dus nu is er een ernstig gebrek aan witregels. Maar ja.)

Read more

Even kletsen: Op de helft van het jaar

Ik vond het wel weer eens tijd. Tijd om niet alleen een Word-documentje te openen, maar er ook daadwerkelijk wat in te typen. Ik was laatst een lijstje in het maken in mijn hoofd met dingen die ik het meest mis aan vroeger, en ‘schrijven’ was één van die dingen. Ik schrijf al jaren geen verhalen meer, maar nu dus zelfs ook geen blogs, en dat vind ik toch wel een beetje een schande. Maar de waarheid is: ik voel me een beetje leeg, alsof ik helemaal niets heb om over te schrijven. Maar goed, ik moet en zal weer eens bloggen (oma begint zich al zorgen te maken), dus ga ik maar even doen alsof ik wél iets te vertellen heb. Dus bij dezen: een soort persoonlijke update, met de oplossing van het studiemysterie en mijn vakantieplannen en zo.

Read more

Wat ik zoal deed toen ik van de aardbodem verdwenen was

Ik snap het weer niet. Ik bedoel: het ene moment is het warm genoeg om vrolijk in bomen te klimmen alsof je 7 en 9 bent in plaats van 17 en 19, vijf minuten later vallen er hagelstenen op je hoofd en moet je je camera angstvallig bedekken met je handen. Mijn moeder probeerde me het hele weekend over te halen om een winterjas en handschoenen te dragen, maar ik antwoord steeds met een principieel (en een beetje eigenwijs): ‘Mam. Het is 23 apríl.’ Hoe dan ook, jullie zullen wel denken: is ze weer anderhalve week afwezig, komt ze terug met een verhaaltje over het wéér. Ja. Sorry. Maar ik snap mezelf momenteel ook even niet. Ik snap niet waarom het bloggen niet lukt, ik snap niet waarom ik niet doe wat ik wil doen. Dus het is wel een mooie vergelijking. En een beetje een slechte. Hoe dan ook, het lukt dus even niet om ‘gewone’ blogjes te schrijven, dus dacht ik: dan maar gewoon even vertellen wat ik heb gedaan – ook al is dat niet zo bijzonder veel. Want als ik zelfs dat al niet meer kan, kan ik gewoon helemaal niet meer bloggen.

Read more

Even kletsen: Blijheid, bloggersmeetings (en vegan taart)

Op het moment dat ik dit typ, is het 1 uur ’s nachts. Ik zou nu eigenlijk niet meer moeten bloggen, maar ik wilde in maart weer regelmatig updaten en dus doe ik het toch maar. Officieel was vandaag, gisteren voor jullie, de laatste dag van mijn vakantie. Maar morgen, vandaag voor jullie, ben ik ook nog gewoon vrij, en dus speel ik tot half 1 ’s nachts spelletjes met opa en oma (ik won alle drie de potjes Rummikub, yay) en ga ik om 1 uur nog bloggen. Je zou denken dat ik in de vakantie wel genoeg tijd gehad zou hebben om vooruit te schrijven, maar de afgelopen dagen waren verrassend vol. Vol met leuke dingen, dat dan weer wel. Dus ik dacht: ik vertel er eens iets over. Lees je mee?

Read more

Ik ging alleen op vakantie, en dit vond ik ervan

Alleen op vakantie

Zoals jullie vast wel mee hebben gekregen, ben ik in de laatste week van de zomervakantie in mijn ééntje een paar dagen naar buurland België. Dat kun je ontzettend stoer vinden, of je kunt me compleet voor gek verklaren; ik geloof dat ik er vóór ik wegging ergens tussenin zat. Je kunt trouwens ook vinden dat ik er een enorme big deal van maak, terwijl het dat relatief helemaal niet is, omdat Femke nu bijvoorbeeld een maand alleen in New York is. Dan adviseer ik je echter om nu weg te klikken (tot ziens!). Ik vond het zelf in ieder geval best wel spannend, als 18-jarig meisje alleen weg – ook al was het dan maar voor 5 dagen en 235 kilometer. Toch wilde ik het graag een keer proberen, dus vandaar: mijn alleen-op-vakantie-ervaringen! Jullie konden ze deels al in mijn vlogs (deel 1 en deel 2) zien, maar dit is inclusief dagboekfragmenten (want die willen jullie natuurlijk allemaal lezen).

Read more