Wat ik zoal deed toen ik van de aardbodem verdwenen was

Ik snap het weer niet. Ik bedoel: het ene moment is het warm genoeg om vrolijk in bomen te klimmen alsof je 7 en 9 bent in plaats van 17 en 19, vijf minuten later vallen er hagelstenen op je hoofd en moet je je camera angstvallig bedekken met je handen. Mijn moeder probeerde me het hele weekend over te halen om een winterjas en handschoenen te dragen, maar ik antwoord steeds met een principieel (en een beetje eigenwijs): ‘Mam. Het is 23 apríl.’ Hoe dan ook, jullie zullen wel denken: is ze weer anderhalve week afwezig, komt ze terug met een verhaaltje over het wéér. Ja. Sorry. Maar ik snap mezelf momenteel ook even niet. Ik snap niet waarom het bloggen niet lukt, ik snap niet waarom ik niet doe wat ik wil doen. Dus het is wel een mooie vergelijking. En een beetje een slechte. Hoe dan ook, het lukt dus even niet om ‘gewone’ blogjes te schrijven, dus dacht ik: dan maar gewoon even vertellen wat ik heb gedaan – ook al is dat niet zo bijzonder veel. Want als ik zelfs dat al niet meer kan, kan ik gewoon helemaal niet meer bloggen.

Read more