Column: Springkussens en glijbanen

Speeltuin

Flashback Friday naar 15 jaar geleden, toen speeltuinen nog dagelijkse kost waren. En 1 meter hoog klimmen echt een hele prestatie was.

Stiekem blijven we allemaal altijd een beetje kind. Alleen sommigen iets meer dan anderen. Zodra ik een speeltuin zie, word ik bijvoorbeeld spontaan 15 jaar jonger. Qua innerlijk dan hè – het blijft gewoon mijn 18-jarige ik die dan enthousiast op de glijbaan af rent. En het is ook mijn 18-jarige ik die zich vervolgens realiseert dat ze er misschien toch iets te groot voor wordt.

Laatst was het weer zo ver. Tijdens een fietstocht met de hele familie kwamen we langs een enorme speeltuin, echt zo’n kinderparadijs, waar we besloten te stoppen. We liepen zogenaamd beheerst naar de familieschommel: mijn twee tantes, mijn nichtjes en mijn zusje. En ik, dus. ‘Zouden wij er even op mogen?’ vroeg ik aan het kindje dat er een beetje verloren naast stond. Ze knikte. Zo gezegd, zo gedaan. Alles leuk, steeds een beetje hoger, maar na een paar minuten begon ik te gillen. ‘Niet zo hoog!’ Het meisje dat we net weg hadden gestuurd, sloeg haar armen over elkaar en trok spottend haar wenkbrauwen op.

Read more

Dare to wreck #1: Kindertekeningen en schrijven met aardappel

Vorige week introduceerde ik de ‘Dare to wreck’-challenge die ik samen met medebloggers aanga, en vandaag is het tijd voor het eerste echte artikel! Ik voerde drie opdrachten uit en in deze blogpost lees je mijn verhaal en zie je foto’s van het resultaat. Ik sprak kinderen aan, kraste alsof mijn leven ervan afhing en ging los met aardappelen en verf, en zo is dat gegaan!

Read more