Column: De Stapel

Ik houd van orde. Ik maak overal lijstjes van, sorteer die lijstjes ook weer en ik plan mijn dagen zo veel mogelijk in. Als je dat hoort, zou je dan ook niet zeggen dat mijn kamer een vreselijk *piep*-bende is. Kamers in het meervoud eigenlijk, want ik heb er twee. Helaas is het dan ook dubbel zo erg. Maar soms geef ik mezelf een schop onder mijn kont om toch maar eens op te ruimen, ofwel omdat ik iets kwijt ben, ofwel omdat ik ben gestruikeld over iets op de vloer, ofwel omdat mijn moeder er vriendelijk doch dringend aan herinnerd heeft – al vijf weken lang. Als ik nou talent voor opruimen zou hebben, zou ik het niet zo erg vinden. Helaas heb ik dat niet echt. Of echt niet.

Read more

Column: Bij nader inzien

Bron: Marta Esteban Fernando via Unsplash. Gevalletje hier-past-echt-geen-foto-bij. Of je relaties ziet tussen deze afbeelding en de tekst, laat ik helemaal aan jou over.

24 september, eind van de ochtend. Ik zit op een bankje bij de bushalte aan de Prins Hendrikkade. Rechts van me staat een zakenman in pak, links een toeristenfamilie met een kindje in een buggy. Er komt een oudere man aanlopen. Haar in een staartje, hij mist een tand. ‘Buikslotermeerplein?’ vraagt hij aan de buitenlandse vrouw. Ze haalt haar schouders op, een blik van afgrijzen in haar ogen, en loopt een paar meter van het bushokje vandaan. De man naast me volgt haar voorbeeld, terwijl hij nadrukkelijk zijn oordopjes in doet. Waarom zou je zo’n junk helpen?

Read more

Column: Piercings en paarse haren

Ik heb altijd vrij zeker geweten wie ik was. Geen identiteitscrisis inclusief felle haarkleuren en experimenten met drank en sigaretten, geen moeilijk gedoe omdat ik werkelijk geen idee had wat ik wilde studeren en ook niet dat ik me op de ene dag heel anders voelde dan op de andere. Ik weet precies hoe ik reageer in bepaalde situaties en wat ik leuk vind. Maar toch… de afgelopen weken schoot steeds vaker door mijn hoofd dat ik misschien niet helemaal ben zoals ik denk. Diagnose: ik heb een aaah-crisis.

Read more

Column: Generatiekloof

Oma, als je dit leest: zo zie jij er niet uit, hoor. (En ik trouwens ook niet. Ik draag geen jurkjes.)

Ik durf met vrij veel zekerheid te zeggen dat ik de liefste opa en oma van de hele wereld heb. Ik bedoel, ik weet dat iedereen dat zegt, maar ik heb ze écht. Ik vind het dan ook hartstikke leuk om een paar dagen bij ze te logeren, dus dat is precies wat ik twee weekenden geleden deed. Maar lieve opa en oma of niet, is er toch altijd wel een beetje een generatiekloof. (Of nou ja, een inieminiekloofje, maar dat is geen leuke titel voor een column.) Tenzij je zo’n megahippe oma hebt dan, maar die bestaan volgens mij alleen in boeken en films.

Read more

Column: Als ik een kunstinterpretator* zou zijn

Als ik een kunstinterpretator* zou zijn, zou Bosgezicht van Barend Cornelis Koekkoek in plaats van De Nachtwacht het pronkstuk van het Rijksmuseum zijn. Kijk dan hoe mooi! Of ik heb gewoon een zwak voor magische luchten, dat kan ook.

* Volgens mij is dat geen woord. Maar ik krijg geen rood kringeltje en het klinkt leuk, dus ik waag het er maar gewoon op.

Ik moet jullie iets vertellen, maar er bestaat een kans dat jullie me niet geloven. Oké, komt ie: ik was laatst twee keer in één week in een museum, en ik was niet eens op vakantie. Het waren er bijna drie geweest, als het museum in Breda nou gewoon op maandag open zou zijn geweest. Ik denk dat ik verwend word van Amsterdam. Afijn, nu ik me zo cultureel verantwoord gedroeg, vond ik dat het best geoorloofd was om in de musea gewoon mijn ongezouten mening te geven, over zowel de schilderijen als de informatie erbij. Dit zou er gebeuren als ík de informatiebordjes in musea zou mogen schrijven…

Read more