(On)dankbaar

Soms, meestal als we zitten te eten in de tuin, zegt mama vanuit het niets: ‘Wat hebben we het hier toch goed, hè.’ Meestal kijk ik dan een beetje verstoord op, omdat ik mijn gedachten over eten moet onderbreken met gedachten over dankbaarheid. Toch weet ik dat ik dat vaker zou moeten doen: dankbaar zijn. Misschien niet onder het eten – want mijn gedachten over dankbaarheid zijn meestal verwijten aan mezelf dat ik niet dankbaar genoeg ben en daar wordt mijn eten niet lekkerder van – maar wel in het algemeen. Want ik wéét dat ik niet dankbaar genoeg ben. En dat houdt me steeds vaker bezig. Klein probleempje: ik weet niet zo goed hoe ik dat moet veranderen.

Ik bedoel, als ik erover na ga denken, ben ik echt wel dankbaar dat ik in Nederland leef, dat ik gezond ben en dat me feitelijk nog nooit iets heel ergs is overkomen, zelfs niet het overlijden van een familielid of zo. Als ik niet goed in mijn vel zit ben ik vaak zelfs boos op mezelf omdat ik gewoon geen enkele reden heb om ongelukkig te zijn. Ik weet dat het ook weer niet goed is om je schuldig te maken aan de klassieke vergelijkingsfout (‘er zijn mensen die het veel erger hebben’) en daarmee je eigen gevoelens als onbelangrijk af te doen, maar eerlijk is eerlijk, die neiging hebben we allemaal toch wel.

Vergeten
Dus ja, ik ben wel een soort van dankbaar. Heel dankbaar, eigenlijk. Ik vergeet het alleen vaak. Ik vergeet mijn ouders te bedanken als ze me naar het station brengen, ik vind het vanzelfsprekend dat mama mijn was doet en papa sinaasappelsap perst, ik bedank vriendinnen niet altijd als ze voor mij en mijn blogdilemma’s klaar staan, et cetera et cetera. Ik vergeet dankbaar te zijn voor dingen omdat ik ze gewoon vanzelfsprekend vind. Ik ben vast niet de enige bij wie dat gebeurt, maar toch vind ik het stom.

Twee jaar geleden hield ik een boekje bij met ‘dankbaarheidslijstjes’. Dat wil zeggen, zo noemde ik ze, maar het waren eigenlijk gewoon lijstjes van dingen die me blij maakten. Dat lijkt misschien wel heel erg op elkaar, want van dingen waar je dankbaar voor bent, word je meestal wel blij en voor dingen die je blij maken, ben je vaak wel dankbaar. Toch ben ik het grootste gedeelte van de tijd wel blij, maar dat wil niet zeggen dat ik ook daadwerkelijk stil sta bij dankbaarheid. Hoewel het leuk was dat ik me focuste op de kleine fijne dingen en het in ieder geval niet vergat, kan ik dus niet zeggen dat dat boekje me echt hielp bij het bewustzijn. (In tegenstelling tot wat iedereen altijd aanbeveelt.)

Jaloers
Eén van de redenen waarom ik eigenlijk dankbaarder wil zijn, is jaloezie. Of nou ja, eigenlijk een bestrijding tegen jaloezie. Ik ga mezelf het niet in dank afnemen (ha) dat ik dit zeg, want niemand houdt van jaloerse mensen, maar feit is dat ik toch best vaak jaloers ben op andere mensen. Ik dacht altijd dat dat kwam door een soort competitieve drang, tot ik de volgende zin las in Het happinessproject: “Dankbaarheid zorgt ervoor dat je niet jaloers bent, omdat je blij bent met wat je hebt; je wordt niet verteerd door de wens iets anders of meer te willen.” En daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Om het eten er maar even bij te pakken: als kind wilde ik altijd het grootste ijsje en in plaats van dat ik blij was met mijn eigen ijsje, zag ik altijd dat iemand anders méér ijs had. En stiekem geldt dat dus misschien nog wel op veel meer fronten (toegegeven, misschien zelfs met dat ijs, want hallo, het is ijs), hoe graag ik ook zou willen dat dat niet zo is. Ik heb dus lang gedacht dat je weinig tegen jaloezie kon doen, maar het is misschien dus wel ‘slechts’ een kwestie van dankbaarder zijn.

En ik probeer het hoor, echt. Ik probeer mijn ouders te bedanken voor de dingen die ik inmiddels vanzelfsprekend vind – al zou het best kunnen dat ze daar nog weinig van merken – en ik probeer stil te staan bij wat ik heb en hoe blij ik daarmee ben. Maar nou ja, ik kan nog niet zeggen dat het echt lukt. Ik begin zelfs een beetje te denken dat ik niet heel geschikt ben voor dankbaarheid – maar het zou ook kunnen dat ik er alleen over nadenk als ik er zin in heb, en dat werkt natuurlijk niet. Want als je blij bent, ben je waarschijnlijk automatisch ook dankbaarheid, terwijl je er waarschijnlijk juist over na moet denken als je níet blij bent.

Zweverig
Ik vind het wel een dingetje, dat dankbaar zijn. Aan de ene kant voelt het ook heel zweverig en irritant om ermee bezig te zijn, en ik heb een beetje een hekel aan het woord ‘dankbaarheid’ (moet je je voorstellen hoe vervelend het was om deze blogpost te schrijven ;)). Aan de andere kant denk ik wel dat dankbare mensen ook gelukkiger zijn, en lijkt het me dus wel de moeite waard om eraan te werken. Dus aan jullie de vraag: Ben jij dankbaar? En zo ja: gaat dat automatisch of doe je daar actief moeite voor?

Liefs2

 

7 thoughts on “(On)dankbaar

  1. Mooie en eerlijke post! Ik begrijp ook wel wat je bedoelt. Ik denk dat ik zelf wel een dankbaar persoon ben, maar natuurlijk heb ik ook zo mijn momenten dat ik dat wel eens vergeet. Ik ben over het algemeen heel snel tevreden met alles. Met de dag, met mezelf, met hoe iets gaat, enz. En ik voel me snel dankbaar om dingen. Heel fijn gevoel is dat!
    Sabine onlangs geplaatst…Colombiaans Carnaval – een boekrecensieMy Profile

  2. Ik bedenk me dus nu door dit artikel dat ik ook nooit bezig ben met dankbaarheid, terwijl dat eigenlijk wel zou moeten. Vervolgens deed ik mijn best dankbaar te zijn met wat ik allemaal heb maar dat lukte niet zo goed. Niet dat ik er niet blij mee ben! Maar het is denk ik heel moeilijk dankbaar te zijn voor iets wat je altijd hebt gehad. Ik ga er ook maar even opletten.
    Bedankt voor het “bewustwordingsmomentje”. Ik ben er erg dankbaar ;) voor.
    liefs. Jonne

  3. Ik denk dat dankbaar zijn vaak ook iets is dat je met de jaren ‘leert’; ik besef nu ook veel meer wat ik heb dan jaren geleden. Daarbij komt ook het besef dat je je eigen geluk moet maken; dingen komen nu eenmaal niet aanwaaien.

  4. Ik herken het wel: ik heb ook een poosje heel actief dankbaarheidslijstjes bijgehouden, maar op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt omdat ik die dankbaarheid gewoon niet voelde. Ook nu nog zou ik er best wat vaker bij stil kunnen staan, maar het zijn echt van die momenten. Daarnaast is het ook heel erg zo dat blij zijn en dankbaar zijn erg op elkaar lijken: soms gaat het naadloos in elkaar over en soms is er echt een verschil. Ik denk dat het ook iets is waar je niet té veel bij stil moet staan, maar waar je je gewoon van bewust moet zijn. Zoiets.
    Vivian onlangs geplaatst…Waar mijn hart vol van is: meiMy Profile

  5. Heel herkenbaar wat betreft dankbaarheid. Ik heb daar laatst nog een artikel over geschreven. Je weet dat je dankbaar moet zijn, maar het gevoel moet er ook wel daadwerkelijk zijn. Voor mij is het echt even stilstaan bij een bepaald moment en het op mij in laten werken. Het klinkt heel zweverig (en is het misschien ook haha) maar helpt mij altijd gigantisch. Een heleboel oefenen zeg ik maar altijd. Maar wanneer je het dan onder die knie krijgt wordt het leven inderdaad een stuk makkelijker ;-)
    Deisy onlangs geplaatst…30 day challenge | Iedere ochtend appelazijn drinkenMy Profile

  6. Redelijk herkenbaar. Heb je al eens geprobeerd, elke avond voor je gaat slapen, 3 dingen op te schrijven waar je die dag dankbaar voor was. En dat hoeven geen grote dingen te zijn. Vandaag ben ik bijvoorbeeld al dankbaar geweest voor het feit dat mijn blogpost vannacht is gelezen, dat die banaan lekker was vanmorgen en ik ben nog maar anderhalf uur wakker. En als de zon zou schijnen… het gaat niet om de grootse dingen in het leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge