Ik kwam, zag en werd een beetje verliefd op Marrakech

Mensen die me op Instagram volgen weten het natuurlijk allang (#fotospam), maar ruim twee weken geleden was ik een paar dagen in Marrakech met de studievereniging van Taal en communicatie (wat overigens ook mijn eerste keer buiten Europa was). En hoewel het grootste deel van de heimwee inmiddels is weggeëbt, kan ik niet ontkennen dat ik nu liever daar zou zijn dan hier – ondanks het feit dat het daar vandaag 32 graden wordt en ik 22 eigenlijk al wel genoeg vind. Want Marrakech is mooi! Mijn camera ging natuurlijk ook mee, en hoewel die heel vaak gericht was op mijn reisgenootjes om onverwachte of iets meer geplande portretten te maken, heb ik ook heel wat van de stad vastgelegd. (Ik bedoel, wat wil je ook met honderden foto’s.) Dus bij dezen: heel veel kiekjes van deze prachtige stad in Marokko, en oh ja, ook een paar verhaaltjes die in lijstjes verpakt zijn. Want lijstjes zijn leuk. 

We zaten in het allerkleurrijkste hostel dat ik ooit heb gezien, Riad Dia. In het midden was een soort binnenplaatsje met een iniminizwembad, waar we ook ontbeten (niet in het zwembad, maar ernaast). De kamers stonden vol stapelbedden en deuren bleven lekker open staan ’s nachts, want dat kon gewoon (en moest zelfs, want warm). Oh, en er was een dakterras (geen uitzondering in Marrakech) met een SCHILDPAD. Of eigenlijk twee, maar die andere heb ik niet gezien. Enige nadeel van het hostel: heel weinig douches delen met heel veel mensen. Het is wel weer duidelijk dat ik niet goed zou zijn in samenwonen.

Indrukwekkendste momenten:
1. Toen we aankwamen
 was het nog niet eens zo heel druk in te stad – althans, niet vergeleken met ’s avonds, maar dat wist ik toen nog niet. Wat ik wel wist, was dat ik nog nooit zoveel verschillende voertuigen (auto’s, huifkarren, een soort kruiwagens, fietsers, etc.) op één straat had gezien. Ik was echt een beetje flabbergasted. Die avond werd dat nog erger, want toen stond het grote plein (Jemaa el-Fna) ineens vol opgebouwde restaurantjes met heel veel mensen en heel veel geuren en heel veel dingen die tegen je werden geschreeuwd. HELP.
2. Die eerste avond gingen we naar een storytelling-café waar verhalen werden verteld (joh) door inwoners van de stad. Twee van die mensen vertelden hun verhaal in het Engels, de andere twee in het Arabisch. Het is heel fascinerend om een kwartier lang te luisteren naar iets wat met zoveel expressie wordt overgebracht, maar waar je geen touw aan vast kan knopen.
3. We gingen ook naar een hammam – waar ik later nog op terugkom – en daar waren dus vrouwen die binnenkwamen in een boerka, zichzelf zonder enige gêne bijna volledig uitkleedden en zichzelf na hun schoonmaak’ritueel’ weer helemaal bedekten. Natuurlijk weet ik dat die bekleding alleen voor mannen is bedoeld, maar toch was het heel indrukwekkend om te zien, uiteraard op een heel andere manier dan bij de bovenstaande twee.

Buiten die schildpad van het hostel, heb ik ook nog heel veel andere dieren gezien, zij het op een iets andere manier: heel veel zwerfkatten, ezels en kamelen die werden gebruikt voor vervoer (en toerisme) en zelfs slangen en aapjes aan kettingen. Hoewel ze heel schattig waren, was het niet zo leuk om bij al dat dierenleed stil te staan. Maar goed, Afrika is sowieso niet heel erg geschikt voor veganisten, want veel plastic afval (omdat je water niet uit de kraan kunt drinken) en noem maar op.

Vrij snel, op de eerste dag al, veranderde mijn doel van ‘mooie foto’s maken’ in ‘foto’s maken met zoveel mogelijk chaos erop’. Bleek lastiger dan ik dacht. Overigens mag ik van mezelf nooit meer zeggen dat oversteken in Amsterdam met gevaar voor eigen leven is, of dat het druk is in de trein. Geloof me, dat is het niet.

Mooiste dingen die ik heb gezien:
1. Alle kleuren. 
Hoewel ik misschien wat meer variatie had verwacht in de kleur van de huizen, die nu allemaal gewoon zandkleurig waren, werd ik wel ontzettend blij van de rest van de kleuren in de stad. Bijkomend voordeel: het was echt heel moeilijk om een foto te laten mislukken.
2. Golden hour in de stad én vanuit het vliegtuigAls ik langer dan één nacht achter elkaar minder dan zeven uur slaap, word ik moe. En als ik moe ben, word ik afwisselend heel erg lamlendig én heel erg hyper. Op de laatste avond was dat eerste het gevoel; ik zat een beetje dood te zijn tussen alle vrolijke mensen, tot ik vanuit mijn ooghoek een beetje rood licht zag. Ik rende naar beneden voor mijn camera, zette een vriendin in het gouden licht neer (tja, zo ging het wel ongeveer), maakte heel veel foto’s en was op slag weer blij. Nog bijzonderder was trouwens de zonsondergang zien vanuit het vliegtuig terug. Vergat spontaan dat ik in een gevaarte van 70.000 kilo (!) zat dat in principe elk moment neer kon storten.
3. De derde dag reden we zo’n 50 kilometer (inclusief zingen in de bus) en kwamen we uit bij Ourika Valley, wat volgens mij het begin van het Atlasgebergte was. Eigenlijk was de rit erheen al heel tof (zeker omdat ik niet wagenziek werd), maar het bergwandelen en vooral het uitzicht, waren zo’n beetje onbetaalbaar. Blauwe plekken meer dan waard.

SNEEUW! Wel een beetje ver weg.

Gewoon, langs de kant van de weg.

Meest-uit-mijn-comfortzone-moment:
Tja, ik kan hier ook wel een top 3 gaan maken, inclusief in een vliegtuig zitten (op de heenreis, want toen was er geen zonsondergang) of zonder make-up rondlopen ’s ochtends (ja, dat vond ik al heel wat), maar eigenlijk was er maar één ding echt heel eng: we gingen naar een hammam (Arabisch badhuis). Ik vertelde net al een beetje dat die vrouwen zich daar bijna helemaal uitkleedden, maar stiekem had ik gehoopt dat ik gewoon m’n badpak mocht aantrekken in plaats van daar in m’n onderbroek in te gaan. Het ding is dus: ik ben niet zo goed in zelfliefde. Misschien wel steeds beter, maar ik ben nog niet eens op een punt waarop ik overweeg om een bikini aan te trekken, laat staan waarop ik het heel comfortabel vind om bijna-naakt te zijn in het bijzijn van anderen, zelfs als dat alleen maar meisjes zijn (die daar misschien ook last van hebben). Noem het preuts, noem het onzeker, maar ik vond het dus vooral erg ongemakkelijk. Dat de vrouw die me scrubde praktisch haar tenen (en borsten) in mijn gezicht duwde, hielp overigens ook niet echt.

Allemaal plaatjes van de souks, ook wel bekend als marktjesdoolhof. Ik heb voor het eerst van mijn leven afgedongen (wat ik een heel lelijk voltooid deelwoord in, maar ik was er niet zo slecht in als ik dacht) en ben er zelfs in geslaagd om twee kleine schaaltjes mee te nemen in mijn koffer naar huis. 

Raarste dingen die mensen (lees: verkopers) tegen me gezegd hebben:
1. Tegen de buschauffeur: ‘Thousand camels for her, okay?’ De inhoud van die zin vond ik nog niet eens zo’n belediging – want hé, duizend kamelen is best veel – maar dat ik blijkbaar ineens eigendom was van de buschauffeur was omdat ik toevallig naast ‘m zat, vond ik minder oké.
2. ‘Hey, you have beautiful eyes. Can I have them? You just take them out and then you can take mine, so we can switch.’ Origineel idee wel.
3. ‘Hé, Sonja Bakker!’ Hahahahahahahaha. Nee.

Ik moet nog een beetje oefenen met het maken van foto’s zonder dat mensen het zien, maar ik word er geloof ik wel steeds beter in (de foto’s van mensen die recht in de camera kijken, laat ik gewoon niet zien). Op de onderste foto’s zie je trouwens twee van de storytellers waar ik het net over had! 

Alle paleizen en museu daar leken een beetje op elkaar, met dezelfde tegeltjes en zo, maar ze waren wel heel mooi – en nou ja, van Nederland zullen ze wel zeggen dat het écht precies hetzelfde is. Oh, en er waren veel mooie bloemetjes. En sinaasappelbomen.

Lekkerste wat ik heb gegeten (want dat kan natuurlijk niet ontbreken):
1. Tajine. Ik heb meerdere keren een tajine op en hoeveel de één natuurlijk lekkerder was dan de ander, waren ze allemaal echt top. Sowieso waren heel veel vegetarische dingen daar ook vegan, dus dat was mooi meegenomen. Zelf heb ik trouwens ook een tajine (of eigenlijk heb ik er ooit één aan mama gegeven), maar die kan niet op onze inductieplaat en volgens mij ook niet in de oven. Beetje jammer.
2. Muntlimonade. De muntthee die ze overal dronken vond ik niet te drinken, omdat ik zo sterk was én vanwege de enorme hoeveelheid honing, maar de knalgroene muntlimonade die we kregen was echt geweldig. Ga ik proberen om zelf ook een keer te maken!
3. Linzensoep. Het eten in Marrakech was allemaal heel goedkoop: voor soep met brood betaalde je slechts 50 cent. Maar lekker dat ie was! En omdat een paar van de mensen met wie ik was ‘m niet lustten, had ik extra veel. Ha.

Geen idee of er iemand is die het einde van deze blogpost heeft gehaald, maar: ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen! Ik wil zeker nog een keer terug – ben nog op zoek naar vrijwilligers die mee willen. ;) Spoiler: er staan trouwens ook nog andere blogposts klaar voor de komende tijd, dus yay!

PS. Wil je nog meer foto’s zien? Ik ga lekker los op Instagram, dus volg me daar vooral op @muymaaike. Ook voor portretfoto’s en zo, trouwens. :)

7 thoughts on “Ik kwam, zag en werd een beetje verliefd op Marrakech

  1. Allereerst: wat heb je er een tof verslag van gemaakt! Vond het erg leuk om te lezen. Ik wil ook al zo lang naar Marrakech. Staat echt bovenaan mijn lijstje qua plekken die ‘kort’ vliegen zijn! En nu ik al jouw foto’s zie wil ik al helemaal. Geweldig! De cultuur daar lijkt mij zo gaaf, maar ook al die kleuren overal… Ja, mooi!
    Sandra onlangs geplaatst…Filipijnen | Nacpan Beach & El Nido Bacuit BayMy Profile

    1. Ja, moet je echt doen! Ik vind de cultuur inderdaad heel fascinerend, heel anders en tegelijkertijd zijn er toch ook wel weer overeenkomsten. Ik zou het zeker aanraden! En dus ook niet heel erg duur. :)

  2. Haha zo lang was deze blogpost nog niet toch? Vind het heeel gaaf dat je in Marrakech bent geweest, lijkt me heel erg uit je comfortzone (want álles anders dan je gewend bent) maar als je zo’n mogelijkheid krijgt voor een georganiseerd reisje moet je ‘m bijna wel aannemen. Goede foto’s en fijn dat je het ook echt als zo positief hebt ervaren! Waar ik nog wel benieuwd naar ben: hield je uiteindelijk een goed/voldaan gevoel over aan je badhuisbezoek, of was je vooral heel blij dat je er weer uit kon? Is het gelukt om vegan te eten of heb je dat een beetje losgelaten? En valt er te communiceren met die mensen, of praat er bijna niemand Engels?
    Hester onlangs geplaatst…Rennen naar de zonMy Profile

    1. Niet qua woorden, heb inderdaad blogposts geschreven die denk ik wel drie keer zo lang zijn, maar ik twijfelde een beetje over het aantal foto’s. Dat uit-de-comfortzone had ik overigens erger verwacht! Natuurlijk is het wel anders, maar na de eerste dag was ik er ook al wel weer aan gewend en merkte ik ook wel steeds meer de overeenkomsten, ook omdat we een beetje contact hadden met studenten daar. Maar ja, het was toch ook wel heel anders. De mensen spreken daar trouwens wel allemaal heel goed Engels, denk omdat het zo gericht is op toerisme natuurlijk, en anders kunnen ze altijd nog Frans allemaal. En wat betreft dat badhuisbezoek: ik vond het wel een ervaring, niet op z’n minst omdat die vrouwen daar dus zo anders waren dan op straat, en op een gegeven moment kon ik me ook wel soort van ontspannen, maar ik geloof niet dat ik het nog een keer zou doen, haha. Vegan eten lukte voor de lunch en ’s avonds prima, maar ontbijt hadden we in het hotel en toen heb ik wel steeds pannenkoekjes en broodjes op waar waarschijnlijk melk of zo in zat (oh, en sowieso heel veel honing in de thee). (Dit is ineens een heel lange reactie geworden.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge