Wat ik zoal deed toen ik van de aardbodem verdwenen was

Ik snap het weer niet. Ik bedoel: het ene moment is het warm genoeg om vrolijk in bomen te klimmen alsof je 7 en 9 bent in plaats van 17 en 19, vijf minuten later vallen er hagelstenen op je hoofd en moet je je camera angstvallig bedekken met je handen. Mijn moeder probeerde me het hele weekend over te halen om een winterjas en handschoenen te dragen, maar ik antwoord steeds met een principieel (en een beetje eigenwijs): ‘Mam. Het is 23 apríl.’ Hoe dan ook, jullie zullen wel denken: is ze weer anderhalve week afwezig, komt ze terug met een verhaaltje over het wéér. Ja. Sorry. Maar ik snap mezelf momenteel ook even niet. Ik snap niet waarom het bloggen niet lukt, ik snap niet waarom ik niet doe wat ik wil doen. Dus het is wel een mooie vergelijking. En een beetje een slechte. Hoe dan ook, het lukt dus even niet om ‘gewone’ blogjes te schrijven, dus dacht ik: dan maar gewoon even vertellen wat ik heb gedaan – ook al is dat niet zo bijzonder veel. Want als ik zelfs dat al niet meer kan, kan ik gewoon helemaal niet meer bloggen.

Na een paar jaar de zee weer eens zien
Ik ben absoluut een stadsmeisje en normaal word ik dan ook heel blij van door drukke steden struinen. Toch probeer ik mijn nogal langdurige dipje nu vooral te bestrijden met dingen in de natuur – en gewoon met familie zijn. Toevallig had mijn moeder voor afgelopen weekend een strandhuisje (lag niet aan het strand, maar het was in ‘strandstijl’, dus vandaar de naam – er was ook een Hobbit-huisje) op een camping in Castricum geboekt. Ondanks dat het vet koud was (maar nee, ik wil geen handschoenen) en af en toe hagelde, was het toch wel even leuk om de zee weer eens te zien en een stukje te lopen door een bos met geweldige klimbomen. Nu ik dit typ heb ik nog steeds zand in mijn schoenen en schelpen in mijn jaszak. Oh ja, en we gingen ook een middagje naar Haarlem, want steden blijven toch ook wel leuk, hoor. En de vegan taart die je in die steden kunt eten ook. En in Castricum at ik een pizza zonder kaas en die was niet eens heel bijzonder of zo, maar de ober was zo attent dat hij zich de hele tijd herinnerde dat ik vegan was, dus eigenlijk was het toch wel gewoon geweldig. Oh ja, ik eet nu dus ruim drie maanden veganistisch, maar daar ga ik verder niks over zeggen, want anders ben ik net zo’n moeder die de leeftijd van haar kind uitdrukt in weken – a.k.a. heel irritant.

Door platenzaken struinen
Het weekend vóór afgelopen weekend (waarschijnlijk is er een mooiere manier om dat te zeggen, hm) was ik bij opa en oma in Brabant. Die zaterdag was het record store day, dus mijn tante en nichtje (die vlakbij opa en oma wonen) vroegen of ik mee ging naar Eindhoven. Er is daar blijkbaar een vet leuke CD-winkel, waar we zeg maar een uur hebben rondgelopen. Toen had ik nog láng niet alles gezien, maar voor de veiligheid van mijn geld was het toen wel tijd om weg te gaan. Ik kocht vijf platen voor €12,60, yay! En de dag erna op een rommelmarkt nog een paar CD’s voor 50 cent per stuk. Ik heb ze alleen nog lang niet allemaal beluisterd, want eigenlijk ben ik deze maanden meer bij mijn ouders dan in Amsterdam. Ik ben gek op alleen zijn, maar soms moet ik gewoon even mensen om me heen hebben.

15 centimeter van mijn haren af knippen
Of nou ja, dat heb ik natuurlijk niet zelf gedaan hoor. En ik weet niet of het echt 15 centimeter is, want het is niet alsof ik het gemeten heb en er is nu al best veel weer bij. Hoe dan ook: dit is volgens mij de eerste keer in mijn leven dat ik niet echt lang haar heb (het is niet per se kort, maar ook niet lang, if that makes sense) en ik vind het leukkk. Eigenlijk zou er zelfs nog wel een stukje extra af mogen, maar ik heb me laten vertellen dat dat niet mooi zou zijn, en zó eigenwijs ben ik dan ook weer niet. Dit is trouwens ook één van de eerste dingen van mijn 20 before 20-lijst die ik daadwerkelijk doe; misschien moet daar eens wat meer schot in komen… (Ik bedoel, ik heb inmiddels wel een abonnement op de sportschool, maar ik heb tegelijkertijd ook een heel repertoire aan smoesjes gecreëerd, met als belangrijkste dat ik bijna nooit in A’dam ben nu. Tja.)

IMG_3895

Nadenken over van alles (ook over mijn blog)
Ze zeggen dat je soms afstand van iets moet nemen om er goed over na te denken, dus dat gebruik ik dan maar even als excuus voor mijn afwezigheid steeds. En ik denk dat ik eruit ben, wat ik met mijn blog wil. Ik vind het alleen altijd lastig om veranderingen door te voeren, want ik ben zo iemand die elke paar maanden (of weken) van gedachten verandert over van alles. Maar zoals ik het nu in mijn hoofd heb, duurt het nog ongeveer een maandje en dan ga ik alles een beetje overhoop gooien en hopelijk ook wat nieuws introduceren. Ik heb er altijd een hekel aan als mensen zo geheimzinnige doen over dingen, maar nu doe ik het zelf ook, dus sorry. Maar ik wilde even zeggen dat de plannen er dus wel zijn, voor dat bloggen. Eerst alleen even (vegan) gehakt maken van die writer’s block.

Heel. Veel. Netflixen.
Ik denk dus dat dat dipje van mij komt doordat ik echt belachelijk weinig te doen heb. Ik heb zó weinig school en verder heb ik ook niet echt veel dingen. Maar het punt is: als ik zo veel tijd heb, ga ik alle dingen die ik wél moet of wil doen (waaronder bloggen) ook maar uitstellen en uitstellen (want ik heb toch genoeg tijd) en het is niet alsof ik daar heel veel blijer van word. Dus nu is het al 25 april – nu ik dit schrijf althans – en in die vier maanden heb ik gewoon helemaal niets bereikt of zo. (Hashtag dramaqueen.) Ik zou dus graag zeggen dat ik steeds zo lang niet blog omdat ik allemaal heel nuttige slash leuke dingen doe, maar de waarheid is dat ik de helft van de tijd gewoon in bed series en films lig te kijken. Deze week keek ik zo veel superslechte romantische komedies met dezelfde acteur dat ik immuun werd voor z’n knapheid en daarvóór keek ik 3,5 seizoen Nashville binnen twee weken. Vergeleken met de levens van al die mensen in series is mijn leven dan misschien wel saai, maar ook een stuk minder dramatisch. Oh, en je moet Nashville echt kijken als je van countrymuziek houdt. (Het schijnt dat je het een guilty pleasure moet noemen als je van countrymuziek houdt, maar het is gewoon hartstikke leuk.)

En eigenlijk is het dat dus wel zo’n beetje. Ik heb dus vooral heel veel saai en een beetje lusteloos op de bank gelegen gezeten en ben af en toe naar college geweest. Soms begon ik aan een blogpost maar liep ik vast – en dan ging ik me weer afvragen: wat nou als ik niet te vertellen heb? Ik heb een vriendin die geweldig schrijft, maar ze wil geen blog beginnen omdat ze denkt dat ze nergens over kan schrijven. Ik antwoord altijd dat dat onzin is, want iedereen heeft iets over te schrijven. Toch? Ik hoop dus dat dat ook voor mij geldt… Maar goed, het voelt nu dus alsof ik mijn leven weer op de rails moet krijgen maar eerst die rails weer moet zoeken. Again: hashtag dramaqueen. MAAR ik heb volgende week vakantie en ik ga waarschijnlijk vijf dagen lang allemaal leuke dingen doen met leuke mensen (a.k.a. weer eens het hele land afreizen) dus dat helpt vast wel. En ik kom nu een beetje depressief over, maar ik ben eigenlijk inmiddels best wel weer vrolijk en zo hoor, dus ik hoop dat dat ook voor jullie geldt. :D Én dat jullie niet al te brak zijn van Koningsdag, natuurlijk.

Wat deden jullie zoal de afgelopen tijd?

Liefs1

 

 

 

 

5 thoughts on “Wat ik zoal deed toen ik van de aardbodem verdwenen was

  1. Gelukkig, daar ben je weer! Ik heb je artikelen wel gemist hoor, maar ach iedereen moet soms even tijd voor zichzelf hebben om alle bovenstaande dingen te doen. Ik ben stiekem wel een beetje jaloers op je Netflix-verslaving, want tja ik ben uh #Judithnetflixloos. :) Ik ben benieuwd naar al je blogveranderingen (stiekemerd). :)
    Judith onlangs geplaatst…Recensie: Sterrenhemel – Colleen HooverMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge