Een stukje over de natuur

Ik kom net terug van een rondje hardlopen in het park-dat-als-bos-voelt. Nee, dit wordt niet weer een lijstje over waarom ik een hekel heb aan hardlopen. Ook geen lijstje over waarom ik van de herfst houd, trouwens. Het wordt zelfs helemaal geen lijstje, maar een stukje over de natuur. Het viel me net namelijk op hoe mooi het was als de zon tussen de bladeren door schijnt, en ik bedacht hoe weinig ik nog maar in het bos kom. Vroeger zou er rond deze tijd allang een herfsttafel in huis staan, compleet met beesten van kastanjes en satéprikkers. Nu staat die er niet meer. Betekent dat dan ook dat ik minder van de natuur ben gaan houden?

Ja, misschien wel. Ik weet nog heel goed dat ik een keer rond vijf uur opstond. Of vier uur of zes uur, maar het was in ieder geval vroeg. En koud. We waren op vakantie op Texel en mijn vader en ik zouden meegaan op een excursie om vogels te spotten. (Ik hoop niet dat mijn zusje dit leest, want het is nog steeds een gevoelig onderwerp.) Ik vond het niet alleen superstoer om met allemaal volwassenen op pad te gaan, maar ik genoot ook echt van die wandeling. Om nog maar niet te praten over het aantal keren dat we naar het bos gingen om beukennootjes te zoeken, in bomen te klimmen en naar de schapenboerderij te gaan.

Nu zou ik dat denk ik niet meer doen, om vijf (/vier/zes) uur opstaan. Hoe ouder ik werd, hoe minder ik bezig was met de natuur. Ik ging nooit meer mee wandelen en verdiepte me niet erg meer in vogelsoorten en zo. Ik werd een stadsmeisje: als we op vakantie waren, was ik altijd degene die voor de cultuur zorgde, mijn ouders waren meer van de natuur. Over marktjes en door steden struinen? Heerlijk. Door de bergen wandelen? Ugh.

IMG_8917

Wel ben ik altijd een dierenliefhebber gebleven. Goed, ik breidde mijn vlinderkennis dan wel niet echt uit, maar ik ben gek op dierentuinen, kinderboerderijen en katten op straat. Huisdieren heb ik dan wel niet (op twee vogeltjes na), maar dat is eigenlijk alleen maar omdat ik weet dat ze ooit dood zullen gaan. Ik ben vegetariër en ik zou nooit een dier vermoorden, ook geen mug, spin of pissebed. Vliegjes die in je mond vliegen tellen trouwens niet, hè?

De afgelopen tijd merk ik echter dat ik niet alleen geïnteresseerd ben in schattige geitjes, tapirs en quokka’s, maar dat ik ook andere dingen van de natuur meer begin te waarderen. Toegegeven: dat komt ook deels door mijn camera, omdat ik de natuur – naast eten, uiteraard – het allerfotogeniekst vind. Maar ook zonder camera word ik blijer van de natuur. Niet van bergen, want daar heb ik gewoon niks mee, maar wel van bossen en weilanden. Die zijn gewoon rustgevend, en ik vind het best jammer dat ik dat lange tijd niet in heb gezien. Sorry bomen, bloemetjes en bijtjes, dat ik jullie niet de aandacht heb gegeven die jullie nodig hebben.

Ik weet zeker dat mijn familie me niet gelooft als ze dit lezen, want wandelen is nog steeds niet aan mij besteed. Niet omdat ik een hekel heb aan de natuur, maar omdat ik nogal een hekel heb aan wandelen. Ik ben gewoon een beetje lui. Alleen als ik vaker iets in de natuur wil gaan doen, moet ik daar misschien maar eens aan gaan werken…

Kom jij vaak in de natuur?

 

5 thoughts on “Een stukje over de natuur

  1. Wandelen is heerlijk! Ik vind het alleen altijd zo eng om in mijn eentje het bos in te gaan. Daar schreef ik gisteren nog iets over ;)
    Maar van de andere kant ben ik ook wel van de cultuur. Geen idee in welk groepje ik het best pas. Ik vind alles eigenlijk wel goed!
    Anne onlangs geplaatst…Herfstige praatbuiMy Profile

  2. Ik kom ook niet heel erg vaak in de natuur, wat ik eigenlijk best jammer vind. Maar daarom heb ik wel vorige week eindelijk weer een keer een boswandeling gemaakt (na 5 jaar of zo). En dat vond ik echt heel fijn en ik kwam er – inderdaad – achter hoe mooi de natuur wel niet is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge