Een brief aan 2015

Lieve 2015,

Nog maar een paar uur en dan ben je voorgoed verleden tijd, word je zonder pardon afgedankt. (Dat klinkt wel harteloos, hè? Ik zou bijna medelijden met je krijgen. Zijn jaren net zo bang voor de dood als mensen?) Vorig jaar schreef ik een brief aan je voorganger, 2014. Ik schreef over hoe ik het jaar had ervaren, ik bedankte en nam afscheid. Want ja, jaren mogen dan geen levende dingen zijn, maar het is wel jóuw naam die voor altijd verbonden blijft aan mijn herinneringen. En een brief is een fijne manier om even goed na te denken over hoe je het jaar nu precies hebt ervaren, denk ik. Dus vandaar: ook een brief aan jou. Net als vorig jaar een bedankje en een afscheid, maar een iets andere ervaring.

Ik wil allereerst mijn excuses aanbieden, omdat ik je het hele jaar als een teleurstelling hebt gevoeld. Geen grote teleurstelling hoor, dat niet. Maar 2014 voelde als mijn jaar: ik slaagde met een 8 voor mijn vwo, ik verhuisde naar Amsterdam en begon daar aan een nieuwe studie. Bovendien startte ik mijn blog en daardoor mocht ik naar mijn eerste events en ontmoette ik heel lieve mensen, met wie ik nog steeds contact heb.

Daardoor waren mijn verwachtingen voor jou hoog. En iedereen weet dat hoge verwachtingen alleen maar teleur kunnen stellen, dus dat deden ze ook. Een beetje, dus. Want begrijp me niet verkeerd: ik heb dit jaar geweldige dingen meegemaakt. Afspreken met leuke mensen, leerzame stages lopen, mijn propedeuse cum laude halen… En die dingen waren allemaal superleuk, dus als ik zo objectief mogelijk terugkijk heb ik gewoon een vet leuk jaar gehad. Ik was dan ook het grootste deel van de tijd heel vrolijk. Maar het geheel voelde minder nieuw, en dus minder bijzonder. Daardoor, en ook omdat mijn hoofd gewoon raar is, had ik ook iets meer dagen waarop het gewoon allemaal stom was. Dat klinkt verschrikkelijk ondankbaar, en daarom wil ik dus mijn excuses aanbieden. Vooral omdat je wél even bijzonder was, maar dan op een andere manier.

2014 mag dan voor altijd in mijn geheugen gegrift staan door die enorme veranderingen, maar 2015 was voor mij als persoon denk ik heel goed. Niet zozeer het eerste halfjaar, maar het tweede zeker. Het voelt namelijk alsof ik sinds de zomervakantie een beetje een ander persoon ben geworden. Dat werd denk ik in gang gezet door mijn tripje alleen, de enige vakantie die ik dit jaar heb gehad – afgezien van de vier dagen skiën. Nu hoor ik je denken (ook al kun je dat niet): maar meid, je ging maar vijf dagen alleen op vakantie, en je ging slechts naar België.

Jup. Dat klopt. Maar toch heeft dat vakantie’tje me een heel stuk zelfverzekerder gemaakt. Dat begon al op de eerste dag, toen ik niet wist welke bus ik moest nemen in Gent en ook geen netwerk had, dus de vrouw van mijn airbnb niet kon bellen. Toen ik uiteindelijk toch arriveerde, ontdekte ik dat alles goed komt. Ik wil niet zeggen dat ik een heel flexibel meisje ben geworden, maar de afgelopen maanden pieker ik veel minder. Mijn nieuwe mantra is ‘het is nu toch al gebeurd’, en verbazingwekkend genoeg werkt dat echt.

Ergens rond die tijd besloot ik ook dat ik in het vervolg 100 procent mezelf zou zijn – of dat in ieder geval zou proberen. Vorig jaar zei ik wel zo stoer dat ik mezelf wilde zijn, maar in mijn propedeusejaar bleek ik daar toch nog niet helemaal klaar voor te zijn. Nu kreeg ik een nieuwe klas, dus een nieuwe kans, en pakte ik het beter aan. Ik mag dan eigenwijs overkomen, maar ik zeg wel wat ik wil zeggen. Meestal. Maar het gaat niet alleen om mijn klas, maar ook om andere vlakken waarop ik gewoon lekker doe wat ik wil. Oké, dat deed ik al wel een beetje, maar je snapt wat ik bedoel.

Tel daarbij alles op wat ik in de laatste twee maanden van het jaar heb geleerd van mijn stage, en je komt toch op een behoorlijke extra dosis (zelf)kennis uit. Het voelt bovendien alsof ik mezelf eindelijk wat meer ga accepteren. En dat alles realiseerde ik me dus een paar weken geleden eigenlijk pas. Als dat eerder was gebeurd, had ik misschien heen anders tegen je aan gekeken, en had alles net zo goed gevoeld als vorig jaar. Dan had ik vandaag een heel andere brief geschreven. Maar ja.

Misschien neem ik mezelf te serieus, wil ik teveel analyseren. Misschien hoort dat wel helemaal niet bij een 18-, bijna 19-jarig meisje. Maar ik vind het fijn om stil te staan bij mijn eigen ontwikkeling. Bij lessen waar ik mijn hele leven nog wat aan heb, maar ook bij kleinere dingen.

Daarom maakte ik vorig jaar ook een lijstje met goede voornemens. Wat dat betreft was je minder geslaagd, want een groot deel daarvan is niet gelukt. Uit mijn comfortzone stappen, jawel, maar de rest… Maar goed, dat ligt niet aan jou natuurlijk, maar aan mij. Vooral op het gebied van mijn blog heb ik het gewoon zwaar verpest. Vorig jaar begon ik zo goed met bloggen, maar dit jaar – en vooral het laatste deel – heb ik alles laten verwaarlozen. Ik ben best wel iemand van ‘als je het goed, doe het dan goed’ – en ik had niet de tijd of inspiratie om het goed te doen, dus deed ik het even helemaal niet meer. Gelukkig heb jij ook een opvolger, wat een nieuwe kans voor mij betekent.

Lieve 2015, misschien is dit niet zo’n enthousiaste en sentimentele brief als ik aan 2014 schreef. Zeker weten, eigenlijk. Ik heb je lange tijd onderschat, en dat spijt me. Desondanks was je superleuk, en waren er weken waarin ik elke dag genoot en tegelijkertijd al uitkeek naar de volgende dag, omdat die net zo leuk zou worden. Als ik terug kijk, was je dan ook helemaal niet zo teleurstellend; en daarom wil ik je alsnog bedanken. Voor alle leermomenten, maar vooral voor alle gezellige dingen. Van beide hoop ik dat ik er ook volgend jaar heel veel mag meemaken, maar volgens mij gaat dat wel goed komen.

Ik kan nog niet helemaal geloven dat je nu alweer voorbij bent, maar ik kan ook niet zeggen dat ik niet klaar ben voor een nieuw jaar. Ik houd wel van nieuwe uitdagingen – net als jij ooit was. Maar voor nu: vaarwel! (Ik zou wel tot ziens willen zeggen, maar dat is niet echt van toepassing. Afijn. Doei.)

IMG_0620

5 thoughts on “Een brief aan 2015

  1. Ik denk dat een jaar waarin je persoonlijk flink gegroeid bent meer voor je leven kan betekenen dan een jaar met goede cijfers en verhuizingen. Dat besef je ook, da’s best vroeg wijs, sommigen komen daar pas veel later achter :P
    Daan onlangs geplaatst…Vooruitblik 2016My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge