6 dingen die ik heb geleerd van een jaar op mezelf wonen

op mezelf wonen

Als je deze week in een ver gelegen stad bent gaan studeren, bestaat de kans dat je het treinreizen nu al zat bent en al op zoek bent naar kamers, ondanks dat dat erg duur is. Ik had zelfs al besloten op kamers te gaan vóór school was begonnen, want zo’n vier uur reizen per dag leek me toch echt wat te veel. Dat betekent dat ik inmiddels alweer ruim een jaar op kamers woon! Of nou ja, eerst niet al die tijd echt op kamers, maar daar ga ik het allemaal over hebben in dit blogje. Het leek me namelijk wel leuk om jullie iets te vertellen over hoe ik het vind om op mezelf te wonen en wat ik ervan heb geleerd; wellicht heb je er iets aan als je de mogelijkheid zelf ook overweegt!

Pizza en noodlesoep
Zoals ik al schreef, ben ik niet meteen helemaal op kamers gegaan. De eerste tijd heb ik gelogeerd bij een kennis die een kamertje over had. Dat vond ik eigenlijk wel heel erg fijn, want zo kon ik wennen aan voor mezelf zorgen terwijl ik ’s avonds toch even iemand had om tegen te kletsen. Mocht je dus niet in een studentenhuis met meerdere mensen gaan wonen of zo (of bij een hospita), dan is het misschien ook een idee om in het begin regelmatig met je ouders te skypen.

Sinds januari woon ik wel echt op mezelf. Ik heb een kamer van geen idee hoeveel vierkante meter. Daarnaast is er een soort minihalletje waar een voorraadkast, koelkast en oven staan, en daaraan grenzend weer een badkamertje met WC en douche. Ik woon op een gang met 13 anderen (volgens mij). Met hen deel ik ook een keuken, alleen heb ik af en toe het idee dat ik de enige ben die kookt. Ik denk dat de rest op pizza en noodlesoep leeft?

Geen big deal
Om eerlijk te zijn vond ik het niet zo’n big deal, op kamers wonen. Iedereen doet het altijd voorkomen alsof je ineens de grote boze wereld in stapt en dat alles heel raar voelt, maar dat vind ik helemaal niet. Goed, ik zie mijn ouders niet op maandag t/m donderdag, maar op vrijdag ga ik naar huis en is alles weer gewoon normaal. Bovendien bel ik door de week regelmatig (en ik het begin skypete ik dus ook), dus het is ook niet dat ik geen contact met ze heb. Misschien is het vroeg om op je 18e uit huis te gaan, maar het voelde vanaf het begin eigenlijk al gewoon vertrouwd, mijn leven zoals het nu is. Voor mijn ouders voelde het eigenlijk precies hetzelfde. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik er niet een heleboel van geleerd heb, dus die dingen ga ik nu eindelijk opsommen:

Wat ik heb geleerd

  1. Misschien een inkoppertje, maar ik werd (en word) zelfstandiger. Toen ik de eerste keer hier sliep en naar school ging, had mama me een kaart van Amsterdam meegegeven en de route van huis naar school uitgeprint. Inmiddels zoek ik zelf uit hoe ik overal kom (lang leve Google Maps), maar ook doe ik mijn eigen boodschappen, zorg ik er zelf voor dat ik genoeg slaap etc. En ik moet eerlijk zeggen… dat gaat me echt heel gemakkelijk af. Goed, ik bel mijn ouders nog regelmatig voor advies, maar dat voor mezelf zorgen gaat me aardig goed af.
  1. Dat heb ik ook meteen geleerd: dat ik zelfstandig kán zijn. Ik wist niet of ik dat wel kon, op mezelf wonen. Of ik wel in staat was om elke dag een fatsoenlijke maaltijd te bereiden (in plaats van heel veel ongezonde dingen), of ik niet veel te laat naar bed zou gaan… Of ik de vrijheid aan zou kunnen, zeg maar. Ik bedoel, ik wist ergens ook wel dat ik mezelf niet zou verwaarlozen, maar toch geeft het wel een beetje zelfvertrouwen om gewoon zelfstandig te kunnen zijn (en tegelijkertijd altijd op de steun van je ouders te kunnen rekenen).
  1. Daarnaast leerde ik hoe fijn dat is, je eigen beslissingen kunnen nemen. Ik zei net dat ik er zelf voor moest zorgen dat er boodschappen werden gedaan en dat ik genoeg sliep. Maar of ik van 10 tot 7 slaap of van 1 tot 9, dat bepaal ik helemaal zelf. Niet meer wakker worden van andere mensen als je wilt uitslapen, en ook geen chagrijnige mensen als jij een keer vroeg opstaat en hen per ongeluk wakker maakt.
  1. Maar ik realiseer me ook dat mijn ouders toch best wel veel voor me deden. Eerst kon ik zo aan tafel schuiven en ging ik na het eten weer naar boven (ja, ik ben verwend), maar nu moet ik ook echt tijd inplannen voor boodschappen doen, koken, eten en afwassen. En dan te bedenken dat ik mijn was nog gewoon mee naar huis neem…
  1. En dan natuurlijk een heleboel praktische dingen. Hoe je zuinig leeft, bijvoorbeeld. Ik geef zo min mogelijk uit, soms misschien zelfs wel té weinig (ga ik nog over bloggen). Maar ook hoe je het snelst je bed verschoont (eh, ja, dat kon ik eerst dus echt niet), dat afwassen helemaal niet zo lang hoeft te duren en hoe ik mijn dagen het beste kan indelen.
  1. Al met al heb ik geleerd dat op kamers wonen eigenlijk een onmisbare ervaring is (en gewoon geweldig). Misschien dat het bij jou wel een wat grotere overgang is, maar uiteindelijk is het heel leerzaam en vooral heel fijn. Ik begrijp wel dat de stap om op kamers te gaan heel moeilijk is door het nieuwe leerstelsel, maar als je ver moet reizen, zou ik het toch zeker overwegen!

Voor iedereen die al op kamers woont of heeft gewoond: wat heb jij ervan geleerd? En voor de jongere lezers: zou jij op kamers willen?

 

6 thoughts on “6 dingen die ik heb geleerd van een jaar op mezelf wonen

  1. Op kamers wonen, dat was de beste en slechtste tijd van mijn leven. Wat heb ik me vaak alleen gevoeld. Maar zoals je al zei, je leert er zo ontzettend veel van. Je wordt pas echt volwassen (of je het wil of niet) als je uit huis gaat en een nieuwe thuis gaat creëren. En dat is het beste wat ik ervan heb geleerd: wat voor mij thuis is en hoe belangrijk dat is.

  2. Leuk artikel! Zelf heb ik ook een tijdje op kamers gewoond. Voor mezelf zorgen ging prima, maar in principe doe ik dat bij mijn ouders thuis ook en hier heb ik niet echt regeltjes enzo. Ook bij mijn ouders kan ik gewoon zelf bepalen hoe laat ik thuis kom / hoe laat ik naar bed ga etc. Dus wat dat betreft niet zoveel verschil. Mede daarom vond ik het vreselijk om in een vervallen studentenhuis te wonen. Ik bedoel, ik betaalde flink wat geld voor een soort bezemkast met een bed en een bureau, de rest van het huis was een grote bende en mijn huisgenoten waren van die mensen die de hele dag zaten te blowen. Niet mijn ding! Het was puur uit noodzaak ivm studie. Misschien dat ik het in andere studentenhuizen wél leuk vind, maar ik doe het liever niet meer (tenzij ik voor stage naar het buitenland mag!)

    Nu woon ik weer bij mijn ouders, en dat vind ik prima. Ik zou wel weer op mezelf willen wonen, maar dan gewoon in een normaal appartement / huurhuis. Nog een jaartje, dan ben ik klaar met studeren en kan dat hopelijk! :)
    Mandy onlangs geplaatst…Oeps, ik kocht weer nagellak.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge