Waarom we meer met random strangers zouden moeten praten

Als ik de bus neem in Alkmaar, heb ik altijd 1 minuut om van de bus naar mijn trein te rennen. Eigenlijk een onmogelijke opgave, maar toch probeer ik het altijd, want anders lukt het zeker niet. Ook afgelopen woensdag ging het mis; net toen ik het perron op rende, kwam de trein in beweging. Het meisje dat naast me rende, zat in hetzelfde schuitje. ‘Hij rijdt al weg,’ zuchtte ze. ‘Stomme bussen ook.’ Ik knikte. ‘Dan de volgende maar. Ach, dat bespaart me wel een overstap.’ Een heel onschuldig praatje, maar wel de aanleiding voor een gesprek van een uur.

Succes met je verdere leven
We kletsen tot de volgende trein kwam, en in de trein verder. Over de NS, over de hittegolf, over haar familie, over school en over stages. Ze drukte me op het hart om niet aan kinderen te denken vóór ik klaar was met studeren. Gewoon doorgaan, dan zou alles goed komen. In knikte; dat was ik ook niet van plan. Bij Sloterdijk stapte ze uit. ‘Doeg! Wie weet zie ik je nog eens,’ lachte ze. ‘En anders, veel succes… met je verdere leven,’ voegde ik toe.

Nog een voorbeeld
Dat is uiteraard niet de eerste keer dat zoiets voorkwam. Alweer een aantal weken geleden was ik met Marlot in Utrecht en we zaten op een muurtje te genieten van ons ijsje (cakebeslagijs!) (sorry, ik kan het niet vaak genoeg zeggen). Het was de dag van de examenuitslagen, dus we waren even snel Facebook aan het checken of er al bekenden geslaagd waren. De vrouw die naast ons zat, sprak ons aan. ‘Zijn jullie ook op de uitslagen aan het wachten?’ We legden uit dat we zelf al langer geleden waren geslaagd, blikten terug op die dag, verwonderden ons over dat sommigen pas om 4 uur gebeld werden en luisterden naar de verhalen over de schoolcarrière van haar dochter (die dus wel op de uitslag aan het wachten was). Het was geen bijzonder gesprek, maar gewoon lekker spontaan.

Een beetje gesloten
Ik vind dat leuk, zulke dingen. Van die (lange) gesprekken met random strangers. Of de kleine dingen, zoals het bedankje als je de deur voor iemand openhoudt. Nu moet ik toegeven dat ik over het algemeen best gesloten overkom. Als ik reis of over straat loop heb ik vaak oordopjes in, en hoewel ik wel graag mensen bekijk, vermijd ik oogcontact een beetje. Bovendien ben ik vaak verdiept in een boek. Nee, ik ben niet de persoon waar je graag een gesprekje mee aan zou knopen. En eerlijk is eerlijk, zelf spreek ik meestal ook geen mensen aan. Maar als het een keer spontaan gebeurt, is mijn hele dag weer goed.

De boosdoener
Maar ik ben niet de enige die zo is. Als je om je heen kijkt, heeft iedereen wel oordopjes in of is met z’n mobiel bezig (of allebei). Weinig mensen die om zich heen kijken en gewoon een keer naar je glimlachen. Er kan zelfs niet eens een ‘gezondheid’ vanaf als je iemand hoort niezen. En dat is eigenlijk best wel jammer. Zou het aantal random gesprekjes afgenomen zijn sinds de uitvinding van de smartphone? Het zou me niets verbazen.

Het gastvrije buitenland
Ik vraag me eigenlijk af hoe dat in andere landen is. Ik heb altijd het idee dat mensen in Frankrijk en Spanje en zo veel aardiger en zo tegen elkaar zijn. Daar heb je immers ook gewoon vrienden die spontaan bij je op bezoek komen en dan weer hun vrienden meenemen. (Even serieus, dat lijkt me zó leuk, die spontane bezoekjes. Maar oké, dat is weer een heel ander onderwerp.)
Ik had het er laatst met mensen over en die zeiden dat ze in Zuid-Europa misschien spontaner overkwamen omdat het hele leven zich daar op straat afspeelt. Wij zijn allemaal relatief veel binnen en zij blijven tot ’s avonds laat buiten. Wie weet dat dat ervoor zorgt dat je mensen ook sneller aanspreekt? Ik weet het niet. Maar ja, daar hebben ze natuurlijk óók gewoon smartphones.

Levensadvies
Ik kan het hele fenomeen van spontane gesprekjes nou wel helemaal gaan analyseren, maar ik wilde eigenlijk gewoon even zeggen dat ik ze leuk vind. Dat we allemaal eens wat meer moeten praten. Gewoon, voor als je nog levensadvies nodig hebt of zo. En ja, dan zal ik proberen mee te doen. Of gewoon wat meer met de trein te gaan; daar ontstaan die gesprekjes vanzelf.

Praat jij vaak met onbekende mensen?

 

6 thoughts on “Waarom we meer met random strangers zouden moeten praten

  1. Je hebt gelijk! Maar zelf doe ik het eigenlijk ook bijna niet. Zonde eigenlijk dat iedereen altijd maar met z’n telefoon bezig is in bijvoorbeeld de trein. Terwijl het eigenlijk zo leuk kan zijn om met vreemden te praten, gewoon omdat het een heel nieuw persoon is die weer andere dingen heeft te zeggen dan de mensen waar je vaak mee praat (of zo, haha, weet niet echt hoe ik het moet uitleggen).
    Luna onlangs geplaatst…NSMBL-agendaMy Profile

  2. Ik herken heel erg wat je zegt: het gebeurt me niet per se heel vaak, maar als ik dan zo’n spontaan gesprek voer, vind ik het wel echt superleuk. Zeker als het is met mensen van verschillende nationaliteiten en/of mensen met wie je normaal gesproken niet zo snel om zou gaan :)
    Audrey onlangs geplaatst…Recept: caramel shortbreadMy Profile

  3. Ik was de week bij het zwembad met een vriendin. En toen kwamen er twee mannen zowat naast ons liggen en die begonnen een gesprek. Op zich niks mis mee maar als de een dan vraagt of je contact wil houden door nummers of facebook uit te wisselen terwijl hij bijna 40 was en wij 20, vind ik dat toch niet prettig en ongemakkelijk. We hebben het ook niet gedaan trouwens hoor. Haha
    Lara onlangs geplaatst…Best wel creepy #2My Profile

  4. Ik ben het helemaal met je eens! Dat dacht ik al toen ik je titel las in Bloglovin! Toch, heb ik er zelf niet altijd zin in. Soms denk ik gewoon van laat me me eigen gang maar gaan ;).

    Toen ik nog elk weekend op en neer reisde naar mijn vriend met mijn vogel in een reiskooi had ik ook altijd enorm veel aanspraak, dat was wel heel grappig en levert mooie anekdotes op. Dus ja de volgende keer in de trein zal ik ervoor openstaan :D
    Eline onlangs geplaatst…als je ouders niet om de hoek wonen..My Profile

  5. Ook ik ben het met je eens!
    Wat ik zelf heel vaak heb, is dat ik wel een praatje wil maken, maar dat ik bang ben dat de ander dat niet op prijs stelt, of daar eigenlijk helemaal geen zin in heeft, dus dan houd ik mijn gedachtes maar voor me.

    Maar als iemand mij aanspreekt, ontstaan de leukste gesprekken!
    Anne onlangs geplaatst…TAG: Gewoon NederlandsMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge