Van die realisatiemomentjes

Ik vind ‘levenslessen’ altijd zo’n groot woord, maar soms heb je van die realisatiemomentjes. Dat je ineens een nieuw inzicht krijgt, of simpelweg dat je gewoon even stilstaat bij wat je eigenlijk stiekem al wist. Met zo’n oplichtend gloeilampje zoals je altijd in strips ziet – en dat je dan opspringt en ‘Eureka!’ roept, helemaal in Willie Wortel-stijl. Maar goed, ik dwaal af. Dus ik dacht: ik schrijf eens wat van die semi-levenslessen op. Gewoon, omdat het kan. En eigenlijk ook een beetje omdat ik toch érgens weer moet beginnen met bloggen – voor de zoveelste keer. En waar kun je nou beter mee beginnen dan met random realisatiemomentjes?

Niet bloggen is ook geen optie
Toegegeven: ik heb het overwogen. Gewoon een blogpost met ‘hé hoi, jongens, vanaf nu blog in niet meer, want mijn onderwerpen zijn op en nou ja, eigenlijk bevalt het me wel prima zonder’. Maar nou ja, van dat idee werd ik niet héél vrolijk. Sterker nog, een uur later was dat idee alweer volledig uit mijn hoofd verdwenen. Ik mag mijn blog dan wel even niet zo top vinden nu, maar stoppen is ook geen optie. Daarvoor vind ik het veel te leuk, geloof ik. Meestal, dan.

Internetvriendschap is best wel bijzonder
Dat is dus onder andere waarom ik niet kan stoppen met bloggen. Het aller-aller-allerleukste aan bloggen is namelijk dat er andere mensen zijn die ook bloggen, en dat je die mensen dan ontmoet. En als je geluk hebt, zijn dat leuke mensen en vergeet je op een gegeven moment dat ze medebloggers zijn, maar zijn ze gewoon vriendinnen. Ik heb deze hele week leuke dingen gedaan, en vier dagen achter elkaar deed ik die dingen (wauw, dit klinkt wel echt mysterieus, maar het had vooral met camera’s en eten te maken, want bloggerlife en zo) met blogvriendinnen – een paar die ik al langer ken, een paar mensen die ik voor het eerst ontmoette. Hoe dan ook, zonder internetvriendinnen zou mijn vriendenkring echt véél beperkter zijn en zou ik een heleboel leuke mensen niet hebben ontmoet. Bijkomend voordeel is dat je ook nog eens heel Nederland ziet als je mensen bezoekt – over de treinproblemen die daarmee gepaard gaan, zullen we het dan maar even niet hebben. (Conducteur van de trein Zwolle-Roosendaal op de avond van dodenherdenking, als je dit leest: … Ja, ik weet eigenlijk niet wat dan.)

Soms moet je gewoon van die simpele dingen proberen waarvan je altijd dacht dat je ze niet kon
Dit is echt zo’n klassiek gevalletje van ‘hoe iets kleins je aan iets groters doet denken’. In fact, waarschijnlijk lachen jullie me compleet uit als ik uitleg waar dit mee begon. Maar het zit dus zo: ik kon nooit pilletjes (paracetamol en zo) doorslikken. Ik herinner me dat ik ooit bij de huisarts zat, de beste man een tabletje in mijn keel mikte en vervolgens minstens tien liter water over me heen goot, maar het stomme ding maar niet verdween. (Ja, in mijn hoofd is het echt zo dramatisch (jeugdtrauma).) Afgelopen week probeerde ik het weer eens, en uiteraard lukte het gewoon. Ik dronk er nog wel een heel zwembad achteraan, aldus mijn zusje, maar verder: no problema. Moraal van het – nogal saaie – verhaal: gewoon af en toe weer eens iets proberen. Behalve paprika eten dan, want dat is en blijft vies.

Alleen zijn is ook niet altijd even fijn
Ik snap niet hoe, maar mijn stuk over waarom ik graag alleen ben (a.k.a. introversie) wordt nog steeds ontzéttend veel gelezen. Alleen… de afgelopen twee maanden heb ik alleen zijn geprobeerd zo veel mogelijk te vermijden. Want soms heb je gewoon mensen nodig. Easy as that. Niet eens per se omdat ze iets voor je moeten doen, maar gewoon omdat je dan niet alleen bent. Omdat mensen gezellig zijn. En, ook niet onbelangrijk, omdat je niet zo veel nadenkt als je met andere mensen bent. Want soms is nadenken stom.

Als ik zelfs niets doe, gebeurt er niks
Het moge inmiddels duidelijk zijn dat ik echt een soort nogal langdurend dipje heb. Het is een soort vicieuze cirkel: ik heb niets te doen, totaal geen uitdaging, waardoor de dingen die ik wél moet doen ook niet meer gebeuren, waardoor ik nog minder te doen heb. Je snapt het. Misschien is het logisch, maar ik realiseerde me pas gisteren dat zo lang ik niks doe, er ook niks gebeurt. Een soort ‘je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk’-idee, maar die zin vind ik zo cliché dat ik hem liever anders formuleer. Hoe dan ook, er is niemand die belangrijke keuzes voor me gaat maken, er is niemand die mijn blog gaat bijhouden, er is niemand die nieuwe uitdagingen voor me gaat zoeken. Dat zal ik toch echt helemaal zelf moeten doen – laat ik dit blogje dan maar als een symbolisch begin zien. Of zo. Hoewel de rest toch echt tot morgen zal moeten wachten.

Het is echt een héél slecht plan om 30 lasagnebladen tegelijkertijd in een pan te gooien
Gewoon, even een wijze les om mee af te sluiten. Maar jullie zijn waarschijnlijk toch niet zo dom om te denken dat dat wél een goed plan is. Toch?

Liefs2

 

 

 

 

8 thoughts on “Van die realisatiemomentjes

  1. Wat een leuk artikel! Het klinkt alsof je een HELE grote lamp boven je hoofd hebt op dit moment, door al deze realisatiemomentjes. Internetvrienden zijn cool. En inderdaad, zolang je zelf niks doet kom je helaas ook niet uit die vicieuze cirkel :( Probeer ook maar gewoon te genieten van je blog want het is leuk. En als je wilt brainstormen stuir je maar een berichtje!
    Marjolein onlangs geplaatst…Personal: Meeten met Maaike en dagje AmelandMy Profile

  2. Ik vind de “als ik zelf niets doe, gebeurt er niets” wel mooi. Helemaal waar. Het is voor veel mensen niet zo gemakkelijk om te realiseren. Het is makkelijker om “gewoon” te denken dat het leven je overkomt zonder dat je daar zelf veel inspraak in hebt…
    Liefs
    Kim onlangs geplaatst…Dagtrip: naar de KeukenhofMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge