Column: Van de kaart

google-maps

Kleine tip van mij: als je niet zo goed bent in zonder handen fietsen is het niet handig om een foto proberen te maken met in de ene hand een mobiel en in de andere een camera.

Toen ik op kamers ging in Amsterdam, gaf mijn moeder me een kaart van de stad mee. Ken je die nog, van die grote papieren kaarten die je nooit meer fatsoenlijk opgevouwen krijgt? Ja, die dus. In het begin keek ik daar regelmatig op, maar toen ontdekte ik een handiger alternatief: een zekere app met de naam ‘Kaarten’ op mijn iPhone. Je kon de route uitstippelen en ook zonder WiFi zag je aan de hand van een blauw bolletje waar je je bevond. I-de-aal. Maar inmiddels ben ik misschien iets té gehecht geraakt aan die app…

Het hoogtepunt van mijn dag
Zo kwam het dus dat ik, door het gebruik van zowel de papieren als virtuele kaart, op een gegeven moment wel zo’n beetje de plattegrond van Amsterdam in mijn hoofd kreeg. (En dat terwijl ik na 17 jaar vlakbij wonen nog steeds geen idee heb hoe Arnhem er op een kaart uitziet.) Van Woustraat? Oh, ja, die ligt in die wijk. Leidseplein? Daarnaartoe. Zo kan ik op iedere bestemming fluitend (en een beetje bezweet van het fietsen) aankomen – met of zonder Google Maps. Ik houd namelijk niet van de weg vragen. Waar ik wél van houd, is de weg wijzen. Er is niets leuker dan iemand helpen door iets simpels als de weg wijzen. Als ik een saaie dag heb, is dat soms het hoogtepunt van mijn dag.

Kom je wel van hier?
Er is één uitzondering: de situatie waarin ik de weg zelf ook niet weet. Nog niet zo lang geleden was ik op weg van de Noordermarkt naar de Spuistraat. Mét Google Maps, want ik wist tot dan toe niet eens dat de Noordermarkt bestond. Drie lopende meisjes wenkten me en ik haalde mijn oordopjes uit mijn oren. ‘Weet jij misschien waar de 9 straatjes zijn?’ Ik keek vertwijfeld naar mijn mobiel, maar zag de 9 straatjes niet zo snel staan op de kaart. ‘Eh.’ Ik keek even om me heen. We waren op de Prinsengracht, maar ik wist niet waar precies. Ik had wel een vermoeden, maar ja… ‘Die kant op. Ja,’ zei ik zo zelfverzekerd mogelijk. ‘Kom je wel van hier?’ vroeg het ene meisje achterdochtig. Ik knikte. ‘Ja, die kant op, en dan aan je rechterhand.’ Ik ga er vanuit dat ik wel gelijk had, maar tot op de dag van vandaag weet ik niet helemaal zeker of ze op bestemming zijn aangekomen.

Een serieus probleem
Ik vond het altijd vreemd als mensen met een TomTom de weg op gingen en op bestemming geen idee hadden hoe ze er waren gekomen, maar op dat moment realiseerde ik me dat ik zelf ook zo iemand was. Ik was zo gefocust op die kaart op mijn mobiel, dat ik die kaart in mijn hoofd even was vergeten. Ik ben inmiddels genoeg gehecht geraakt aan Google Maps dat het een serieus probleem is als mijn mobiel uitvalt. En dat vind ik eigenlijk best wel ernstig. Misschien is het daarom júíst wel goed als ie een keer uitvalt. Zie ik tenminste ook eens iets van de omgeving. En ach, ik kan altijd de weg nog vragen. Worden die mensen nog blij van ook.

Hoe gehecht ben jij aan de navigatie op je mobiel?

2 thoughts on “Column: Van de kaart

  1. Toen ik hier net woonde was ik altijd de weg kwijt en had ik een groot vraagteken boven me hoofd als ik op de fiets zat. Wat mij geholpen heeft is naar straatnaambordjes kijken, dat heeft me echt veel opgeleverd :)
    Karlijn onlangs geplaatst…Museum Market AmsterdamMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge