Column: Piercings en paarse haren

Ik heb altijd vrij zeker geweten wie ik was. Geen identiteitscrisis inclusief felle haarkleuren en experimenten met drank en sigaretten, geen moeilijk gedoe omdat ik werkelijk geen idee had wat ik wilde studeren en ook niet dat ik me op de ene dag heel anders voelde dan op de andere. Ik weet precies hoe ik reageer in bepaalde situaties en wat ik leuk vind. Maar toch… de afgelopen weken schoot steeds vaker door mijn hoofd dat ik misschien niet helemaal ben zoals ik denk. Diagnose: ik heb een aaah-crisis.

Onopvallend
Ik ben graag alleen. Introvert, dus. En ‘dus’ ben ik ook stil en verlegen en in mezelf gekeerd, want ‘dat hoort erbij’. En vroeger was ik dat ook echt wel, verlegen. Ik durfde werkelijk helemaal niets en trok alleen maar onopvallende kleding aan, zodat ik een beetje zou verdwijnen in de massa. Toen ik in de tweede klas zat, zei iemand letterlijk aan het einde van het jaar tegen me: ‘ Oh, heb jij je kluis je naast mij? Nee, dat wist ik helemaal niet. Je bent ook zo onopvallend.’ Oh, en bedankt.

Een tweede persoonlijkheid
Ik ga niet zeggen dat ik nu ineens superspontaan ben, want dat is helemaal niet zo. Maar soms ga ik ineens aan mezelf twijfelen. Soms verander ik in een ontzettend enthousiaste praatgek. Soms vraag ik me af of ik de afgelopen jaren alleen de ik was die ik was omdat mijn omgeving dat van me verwachtte. Soms denk ik dat er een soort tweede persoonlijkheid in mijn lichaam huist. Want laten we eerlijk zijn: dat zou makkelijk passen.

Aaah-crisis
Er zijn nu twee verklaringen mogelijk: 1. Ik krijg nu de identiteitscrisis die ik vijf jaar geleden niet had of 2. ik heb een zeer zeldzame vorm van een crisis die ergens tussen de puberale identiteitscrisis en de quarterlifecrisis in zit. In dat laatste geval vind ik dat daar ook een naam voor moet komen. Iets als ‘oké-nu-ga-ik-aan-alles-twijfelen-en-is-deze-wereld-wel-echt-en-aaah-crisis’. Afgekort ‘aaah-crisis’. Of zo.

Ik vraag me af of ik nu zelf kan kiezen als wie ik verderga. Als dat stille meisje dat heel veel denkt maar niet doet, of als dat meisje dat gewoon zegt waar ze zin in heeft. Daar moet ik nog even over nadenken. Maar als je mij volgende week ziet met paarse haren en piercings, dan weet je waardoor het komt.

Ik heb dit onderwerp ook in mindstylevorm uitgeschreven, maar zet hem toch maar als column online. Desondanks is ie wat minder sarcastisch dan mijn columns normaal zijn, vandaar dat ook de vraag waar ik mee afsluit wat serieuzer is: in hoeverre denk jij dat je je identiteit zelf kunt kiezen, of dat je vooral doet wat je omgeving van je verwacht?

PS. Niets tegen paarse haren, hoor. Ik associeer een identiteitscrisis alleen altijd direct daarmee, haha.

 

8 thoughts on “Column: Piercings en paarse haren

  1. Ik denk wel dat je jezelf een bepaalde rol toedicht, een waarvan je denkt dat die bij je past, wel onbewust, dat je omgeving zich hier ook naar voegt en dit alleen maar versterkt. Uit je rol stappen kan, maar voelt toch als raar en onverwacht, het is hoe je omgeving er op reageert en hoe het zelf voelt of je deze uitstap kan toevoegen aan je eigen persoonlijkheid, of dat je maar snel weer terug kruipt in de huid van je oude vertrouwde ‘ik’.
    Daan onlangs geplaatst…Twee wekenMy Profile

  2. Oooh wat mooi geschreven en interessant. Ik ken het wel. Je denkt een heel duidelijk beeld te hebben van wie je bent en wat je wilt maar soms wijk je ervan af en dan vraag je je af : ken ik mijzelf wel. Maar je kunt toch ook allebei zijn, rustige Maaike en de Maaike die zegt waar ze zin in heeft (: Niet jezelf vastleggen, je verandert toch altijd weer een beetje.

  3. Herkenbaar, de aah-crisis heb ik ook lange tijd last van gehad/heb ik last van. Had zelf heel erg dat ik dacht dat ik anders was, maar dat ik dat bijna niet kon veranderen bij de mensen die ik al langer kende. Alsof ik mijn rol moest blijven spelen of zo. Tegelijkertijd merk ik ook dat het heel erg positief kan werken, een soort rol wisseling. Zo waren sommige mensen compleet verbaasd dat ik blog en video’s maak en vonden ze dat juist heel tof. Hoe meer ik gewoon mijn eigen ding doe (zonder erover na te denken), hoe beter ik me voel en hoe meer mensen dat waarderen.
    Marlot onlangs geplaatst…Mijn Goals voor SeptemberMy Profile

  4. Ik herken mezelf wel erg in jou. Ik ben ook introvert en stil en verlegen, maar ik wil ook wel uit mijn comfortzone stappen en meer doen waar ik zin in heb (als ik dat durf). Maar ik heb ook het gevoel dat heel veel mensen in mijn omgeving mij zien als ‘het stille, verlegen meisje’ en ik heb het gevoel dat zij ook verwachten dat ik me daar naar zal (blijven) gedragen. Terwijl ik eigenlijk zelf dat niet zo goed weet. (En ik zelf graag paars haar wil, misschien heb ik toch een identiteitscrisis)

  5. Mja, ik denk dat we… Oh nee, laat ik voor mezelf spreken. Ik denk dat ik te vaak mijn gevoel overrule met ratio. Eigenlijk is dat ook steeds een zelfde soort crisis en het is lastig om daar een goede balans in te vinden. Want alleen maar doen wat goed voelt is ook niet reëel. Maar soms een beetje meer zou wel goed zijn misschien.
    Tessa | 52druppels.nl onlangs geplaatst…Het gore lef!My Profile

  6. Goed geschreven! Ik denk dat er deels wel een verwachtingspatroon ontstaat bij je omgeving over jouw acties en wie je bent. Soms moet je gewoon denken aan wie jij wilt zijn en daar dus naar handelen. Wie weet ontstaat er verbazing, maar zo leren ze jou wel echt kennen. Want blijkbaar heb je die kant ook. :)
    Judith onlangs geplaatst…Boeken gelezen in augustusMy Profile

  7. Is het raar dat ik gelijk terug denk aan de HOI-serie? :p

    Ik ben een paar jaar geleden eindelijk uit mijn schulp gekropen en er eindelijk eruit ben gaan zien hoe ik zelf wil; zwart haar, piercings, donkere kleding. Ook boeit het me vrij weinig wat mensen van mijn muzieksmaak vinden, zolang ik er zelf maar van geniet haha! Wat persoonlijkheid betreft ben ik wat steviger in mijn schoenen gaan staan en meer van me af gaan bijten. Ik weet dat ik niet altijd maar ja hoef te zeggen op dingen. Ik weet dat het af en toe best oke is om iets af te wijzen. Zo heb ik drank en drugs altijd afgewezen hoe vaak het me ook aangeboden is. Maar eigenlijk blijft de zoektocht naar jezelf je hele leven door gaan, doordat je verschillende fases meemaakt. Als je denkt jezelf gevonden te hebben komt er weer een verandering
    Floor Daasvand onlangs geplaatst…My life in pictures #51My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge