Column: Nederland moestuinland

moestuintje-AH

Nederland is in de ban. In de ban van tuinieren, welteverstaan. En om nog specifieker te zijn: van moestuinieren. Iedereen lijkt de tuinhandschoenen aan te hebben getrokken; Instagram staat vol met foto’s van kleine en grote plantjes, uiteraard met bijgaande tekst die soms wel wat heeft van een geboortekaartje. En ook op Twitter en Facebook kun je er niet meer omheen: we zijn moestuinverslaafd.

Uitzaaiingen
Het begon allemaal met de spaaractie van Albert Heijn. Eén moestuintje bij elke €15. Nu doe ik zelf nooit voor €15 boodschappen, maar gelukkig heb ik een vader die trouw de AH bezoekt, dus ook wij kregen moestuintjes in huis. Kleine bakjes met een aardetablet, een zakje zaadjes en een kaartje waar je verschillende data op kon noteren. 20 verschillende groenten – al betwijfel ik altijd of ze wel echt allemaal bestaan, want je krijgt toch altijd alleen maar degene waar je het minst op hoopt.
Afijn. De plantjes gingen groeien, de tuintjes werden groter en volgens mij zijn we inmiddels aanbeland op het punt dat de liefde voor die schattige kleine moestuintjes (letterlijk) is uitgezaaid tot een liefde voor de moestuin in het groot. Op blogs verschijnen updates over plantjes, op Facebook worden groentezaadjes geruild en het hele land showt trots zijn schattige sprietjes, zelfs als iedereen kan zien dat daar nooit een groente aan zal gaan groeien. Jullie begrijpen het punt: iedereen lijkt dus een moestuintje te hebben. Mét bonen erbij, als het aan HAK ligt (want als er één schaap bedrijf over de dam is…).

Babynamen gezocht
Nou, Maaike, kom maar op met je sarcastische column, zullen jullie nu wel denken. Maar ik heb slecht nieuws voor jullie: die komt er niet. Ik ben namelijk óók fan van de moestuintjes. Vorig jaar lachte ik mijn moeder en mijn zusje nog uit dat ze zo bezig waren met een paar plantjes die waarschijnlijk toch niet gingen groeien, maar nu heb ik het stokje overgenomen. Ik vind het zelfs niet meer raar om tegen planten te praten; het zal niet lang meer duren tot ik ze zelf namen ga geven. Als ik nou maar zou weten of het jongetjes of meisjes waren… Of misschien houd ik het toch maar gewoon op Tom(aat), An(dijvie) en Bas(ilicum).

De smaak te pakken
Dus zo komt het dat ik de vensterbank van mijn ouders heb ingepikt om er mijn moestuintjescollectie neer te zetten. Ik zaai, ik pot over (is dat een werkwoord?) en ik schrijf alle data netjes op kaartjes. Mijn dille groeit als kool en ook mijn radijs heeft (hopelijk ook letterlijk) de smaak te pakken. Eén plantje rust nu helaas in vrede wegens overenthousiast water geven, maar dat beschouw ik maar gewoon als het bewijs van Darwins survival of the fittest. En als ik er door de week niet ben, dan stuur ik mijn zusje een appje of ze niet wil vergeten de plantjes water te geven.

Als we zo doorgaan, hoeft niemand ooit nog zo’n in plastic verpakte aubergine of broccoli te kopen. Dat moet lukken, toch? Nu maar hopen dat we geen last krijgen van slakken.

Heb jij ook een moestuintje?

4 thoughts on “Column: Nederland moestuinland

  1. Hahaha! Ik ben ook verslaafd. Heb 5 plantjes, waarvan er inmiddels 3 zijn oververpot. (hoe zeg je dat?) Moest alleen wel slikken. Ze hebben meer ruimte nodig dan ik dacht en bij het oververpotten was ik echt bang dat ik ze zou vermoorden. Nu maar hopen dat het allemaal goed gaat, haha.
    Justine onlangs geplaatst…It’s a quote tagMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge