Column: Ik ging naar de stembus

stemmen

Ruim een maand geleden lag er ineens een envelop van de gemeente Amsterdam in de brievenbus. Ik begon me al zorgen te maken over gemeentelijke belastingen of zo (ik ben duidelijk niets gewend), maar het bleek een stempas te zijn. Of nou ja, twee stempassen. Voor de Provinciale Staten en de Waterschappen. Want ja, nu ik 18 ben, mag ik ook stemmen. Dus dat ging ik doen. Als een echte volwassene. Soort van dan.

Bejaardenhuis
Het is trouwens niet dat ik gewoon ging stemmen om het stemmen, hoor. Ik mag me dan wel niet zo heel erg met politiek bezighouden, maar ik heb wel een mening over dingen die ik ook daadwerkelijk ergens op gebaseerd heb. Dus na een paar kieswijzers had ik mijn keuze gemaakt, en vol goede moed liep ik naar de dichtstbijzijnde locatie waar ik kon stemmen. Of nou ja… Dat dacht ik. Toen ik binnenstapte, draaiden een stuk of tien hoofden van oude dames zich om en keken me nieuwsgierig aan. Ik knipperde verbaasd met mijn ogen en dacht even dat ik in het bejaardentehuis was beland. Als ik niet net op dat moment het pijltje met ‘stembureau’ had gezien, had ik waarschijnlijk gewoon niet meer gestemd die dag.

Geklungel in het stemhokje
Ik zou ik niet zijn als ik niet ook even in de verkeerde rij zou gaan staan, maar uiteindelijk stond ik dan in het stemhokje. Voor iemand die altijd twijfelt, was ik verbazingwekkend zeker van mijn zaak. Alleen toen ik het rondje rood had gekleurd (gewoon de bovenste van de partij, want ik ben niet feministisch genoeg om per se op een vrouw te willen stemmen), stond me echter nog een obstakel te wachten. Waarom maken ze die papieren zo gróót? Ik heb al moeite met het dubbelvouwen van een A4’tje, dus het opvouwen van wegenkaarten en in dit geval stembiljetten is echt een onmogelijke opgave. Zeker onder druk. De rij die zich had gevormd keek me niet zo vriendelijk aan toen ik uit het hokje stapte. De volgende keer stem ik voor kleinere papieren.

Door de gleuf
Alleen die dingen nog even in de vuilnisbak gooien, dan kon ik weer gaan. Voor me stonden twee vuilnisbakken. De gele in de gele bak,’ zei de stembureaumeneer behulpzaam. Oké. Uit gewoonte wilde ik de klep van de vuilnisbak omhoog doen. Die uiteraard op slot zat. ‘Door de gleuf,’ zei de man, die wel gedacht moest hebben dat ik het IQ van een grassprietje had. Als extra hulpmiddel wees hij er nog even naar. Ik grijnsde schaapachtig naar hem en duwde mijn stembiljet door de gleuf. ‘Tja, eerste keer hè,’ voegde ik eraan toe. Hij knikte begrijpend. ‘Fijn dat u bent komen stemmen.’ Vond ik ook. En de volgende keer gaat het vast soepeler.

Heb jij gestemd woensdag?

7 thoughts on “Column: Ik ging naar de stembus

  1. Aah gossie! Heel herkenbaar ik liep de eerste keer ook zo stuntelend te stemmen! Het is ook zo spannend ofzo :o inderdaad die druk van die mensen die achter je staan te wachten! in ieder geval goed dat je gestemd hebt en zo had die meneer ook weer een functie :)
    Eline onlangs geplaatst…Wegwerp-vriendschapMy Profile

Laat een reactie achter op Sophie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge