Column: Aan de lantaarnpaal

Een paar weken geleden zat er opeens iets raars aan de lantaarnpaal. Een ijzeren ringetje met wat oranje haakjes eraan. Ik hing met mijn moeder aan de telefoon toen ze het zag. Ze was even stil en merkte toen op: ‘Er hangt iets aan de lantaarnpaal.’ Een scherpe conclusie, al zeg ik het zelf. Een snelle Google-sessie met de geweldige zoekopdracht wat hangt er aan de lantaarnpaal leverde het antwoord: daar moesten we de zakken met plastic afval aan hangen. En niet alleen wij, maar ook onze buren. Hangen, ja. Voor ons raam. Of, om preciezer te zijn: voor ons uitzicht op het overbuurhuis de weilanden.

De dag vóórdat het plastic opgehaald zou worden, zaten we met het hele gezin in spanning voor het raam. Het duurde niet lang voor we de ene buurvrouw naar de lantaarnpaal zagen lopen. Twee plastic zakken hingen er toen aan. Als de blikken van mijn ouders konden doden, had ze het niet overleefd (en was het plastic gesmolten). Een kwartiertje later liep de andere buurvrouw naar de paal. ‘Kijk, kijk,’ zei ik, terwijl ik op mama’s arm sloeg. We keken samen toe hoe de buurvrouw de plastic zak ophing en wegliep, wederom met onze ogen in haar rug geprikt.

De volgende ochtend hingen er vijf plastic zakken voor ons raam. Niet geweldig, maar dat was nog niet het enige. Na een korte niet-zo-undercover inspectie van het dorp concludeerde ik namelijk (je weet inmiddels van wie ik die opmerkzaamheid heb) dat alleen onze straat van die kroonringen had. Of dat de rest hem gewoon niet gebruikte, dat kan ook. Dat onze buren wat dat betreft geen rekening met ons houden, betekent niet dat niemand dat doet.

Ik zag op internet dat meer gemeenten dit idee hebben doorgevoerd om te voorkomen dat het afval op straat waait. Nu ben ik wel de laatste die zou zeggen dat straatvervuiling niet verschrikkelijk is. Ik denk alleen dat er betere manieren zijn om plastic op zijn plek te houden (beste idee van Nederland, iemand?) – en anders hadden ze die haakjes op z’n minst wat lager kunnen hangen. We zouden natuurlijk ook minder plastic kunnen weggooien, maar dat is een ander verhaal – dat mijn activistische ik je graag een keer uitlegt. Misschien moet ik voor nu maar een schriftelijke klacht indienen. Of de zakken bij de gemeente voor de deur hangen. Aan de lantaarnpaal, uiteraard.

 

7 thoughts on “Column: Aan de lantaarnpaal

  1. Haha, wauw dit is wel heel bizar. Het is inderdaad ook maf om te zien hoeveel plastic je nou eigenlijk weggooit. In mijn studentenhuis scheiden wij ook plastic van de rest, en dat is echt zó veel. Maar goed, ga maar eens na. De pasta verpakking, het plastic om de komkommer heen, het bakje waar je vlees in zit… Allemaal plastic.
    Danique V. onlangs geplaatst…Win een exemplaar van Out ThereMy Profile

  2. Jeetje, wat dramatisch. Ik snap dat het niet het mooiste uitzicht is maar zie 2 ochtenden in maand.. Ik zou me er niet zo druk over maken.

    Onze schuinoverbuurman is aan het verbouwen en er staat een enorme container voor ons raam. Weg uitzicht. Maar dat maakt me niet zoveel uit. Gaat vanzelf weer weg.

    Als je het echt zo vreselijk vindt is er vast een manier om die ring eraf te krijgen ;-) Greedschap mag je lenen!
    Sytse onlangs geplaatst…Koolhydraatarme hutspotMy Profile

  3. Oh dat lijkt me idd erg vervelend… Gelukkig hebben wij een soort van hekje aan het eind van iedere stoep staan, daar knopen we de zakken aan vast om te voorkomen dat ze de straat op waaien…
    Jenn onlangs geplaatst…Kletsblogje #6My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge