Het Grote Eurovisieshowfestival-woordenboek

Eigenlijk is het helemaal niet meer origineel, dat Eurovisiesongfestival (vanaf hier Eurovisieshowfestival genoemd, want laten we eerlijk zijn, daar gaat het toch allemaal om). De liedjes zijn niet meer origineel, de presentatoren zijn het eigenlijk nooit geweest en zelfs de songfestivalbingo’s zijn niet meer vernieuwend nu ze overal op internet staan. Toch kijk ik het dit jaar. Dat heeft deels te maken met mijn Zee Van Tijd maar vooral ook met de vermakelijkheid van hoe wanhopig de deelnemers proberen om wél origineel te zijn. Of om niet te winnen; dat zou ook kunnen. De één stuurt een operazangeres naar Stockholm, de ander een complete set dierentuinkooien. Best schattig. Maar mocht je het nou níet kijken vanavond, dan heb ik hier vast een overzichtje van wat je zoal gaat missen. Of juist niet missen. De Showfestivaldeelnemers en alles eromheen, op categorie, in alfabetische volgorde:

Read more

Column: Vriendschap met een deadline

Foto: Cinty Ionescu via Flickr

Ik ben een wandelende WhatsAppramp; als je mij een berichtje stuurt, is de kans heel groot dat ik pas een paar dagen later antwoord. Een paar personen uitgezonderd, uiteraard, maar je snapt het punt. Waar sommige mensen dágenlang kunnen appen met dezelfde persoon (hoe dan?!), is mijn inbox meestal wel vrij leeg. Met één uitzondering: als de deadlines van mijn studieopdrachten eraan komen. Dan leven alle klassenapps op, krijg je ineens vragen van mensen die je normaal nooit zouden aanspreken en is iedereen elkaars beste vriend.

Read more

Column: Emoji-stress

‘Imk?’ vroeg ik aan mijn zusje. ‘Iemand heeft dit onder mijn Instagramfoto gezet. Wat betekent dat? Is het een high five? Of applaus?’ Ik draaide mijn telefoon naar haar toe. Mijn zusje keek bedenkelijk. ‘Volgens mij is dat meer iets met bidden of zo. Dat je zo je handen opsteekt.’ Ik bestuurde de Emoji nog eens goed. ‘Oh. Dus eh… Is dat dan positief?’

Read more

Column: Acesulfaam-K

Mijn koelkast staat vol sojamelk en in mijn voorraadkast liggen zes rollen Oreo’s, omdat dat de enige koekjes zijn die ik nog kan eten. Zoals jullie wellicht mee hebben gekregen eet ik nu ruim twee weken veganistisch om te kijken hoe dat is, om principiële redenen waar ik verder niemand mee ga vermoeien. Of nou ja, een volgende keer misschien. Dat betekent niet alleen dat ik geen boter, kaas en eieren meer eet, maar ook geen producten waar dat in zit. Het gevolg? De tijd die ik reken voor boodschappen is verhoogd van een uur – en dat was al veel, want ik loop door supermarkten alsof het doolhoven zijn – naar drie uur en twaalf minuten.

Read more

Column: Aan de lantaarnpaal

Een paar weken geleden zat er opeens iets raars aan de lantaarnpaal. Een ijzeren ringetje met wat oranje haakjes eraan. Ik hing met mijn moeder aan de telefoon toen ze het zag. Ze was even stil en merkte toen op: ‘Er hangt iets aan de lantaarnpaal.’ Een scherpe conclusie, al zeg ik het zelf. Een snelle Google-sessie met de geweldige zoekopdracht wat hangt er aan de lantaarnpaal leverde het antwoord: daar moesten we de zakken met plastic afval aan hangen. En niet alleen wij, maar ook onze buren. Hangen, ja. Voor ons raam. Of, om preciezer te zijn: voor ons uitzicht op het overbuurhuis de weilanden.

Read more