Recensie: Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer

Recensie Voor wie ik heb liefgehad Marcel Vaarmeijer

Ik heb de slechte gewoonte dat ik een boek eerst lees en dan pas een foto maak; zo kun je precies op de foto zien wat het boek heeft meegemaakt. Als deze foto wat uitgezoomd zou zijn, zou je dan ook een paar lelijke hoekjes zien. Die komen doordat ik het boek vier weken lang heen en weer heb gesleept van Amsterdam naar mijn ouders. De eerste drieënhalve week las ik nog geen honderd pagina’s; pas in de laatste halve week kwam de vaart erin. En toch vind ik Voor wie ik heb liefgehad een heel mooi boek. Hier lees je waarom!

Hier gaat het boek over
Louise is 90 jaar. Ze leeft op koetjesrepen en rum, haar beste vriend is haar verzorger en haar zoon schrijft boeken die ze zelf niet leest. Op haar afdeling denkt iedereen dat ze doof en seniel is, maar zo ver is het nog niet. Toch is ze langzaam aan het verdwijnen. Maar dan krijgt ze een pakje met twaalf oude dagboeken. Haar eigen oude dagboeken, welteverstaan. Dagboeken over haar vlindertjes voor de Joodse Daniël vóór de oorlog, over haar reis door Duitsland tijdens de oorlog en hoe ze haar leven probeerde weer op de rit te krijgen na de oorlog. Eerst gooit ze de dagboeken weg: het verleden moet het verleden blijven, ze wil er niet aan herinnerd worden. Maar de boeken komen terug, en dat ziet ze als een teken. Zodoende laat ze ze voorlezen, alle twaalf. Alles wat ze zeventig jaar lang heeft weggestopt, komt weer terug – en misschien kan ze dan toch nog dingen rechtzetten.

En dit vond ik ervan
Vier weken over een boek doen is absoluut mijn record, en hoewel het niet eens slecht geschreven is, vind ik dan ook dat ik wel kan zeggen dat het vrij moeilijk is om erin te komen. Oké, dat lag deels aan mijn eigen leesdip, maar waarschijnlijk ook wel deels aan het boek. Ik vond Louise eigenlijk maar irritant; ze is niet aardig tegen de verpleegsters en haar gedachtes spraken me niet altijd aan. Bovendien vond ik de dialogen maar raar, mensen praatten door elkaar en over vreemde dingen. De dagboeken waren intrigerend, maar niet genoeg om me ervan te weerhouden het boek zo’n twee weken weg te leggen.

Ik stond bijna op het punt om aan een ander boek te beginnen, toen ik besloot het boek nog een kans te geven. En toen ik er eenmaal in zat, vond ik het eigenlijk heel interessant. Je wilt wel weten wat er verder gaat gebeuren in het dagboek. Normaal zou ik de tijdswitch steeds heel vervelend vinden, nu viel dat reuze mee. Het is wel jammer dat er dagboekfragmenten worden overgeslagen, maar de belangrijkste worden wel beschreven. Het is mooi hoe je de Louise in de dagboeken ‘ziet’ (op)groeien, zo’n twintig jaar lang. Louises verleden is heftig, maar desondanks voel je niet echt dat het Louise raakt, zo is het niet geschreven. Het bleef vooral bij interessant – alhoewel, ondanks dat ik me niet echt kon inleven, was het ook wel indrukwekkend, en na afloop bleef het ontzettend in mijn hoofd hangen.

Ook Louise zelf begon me meer aan te staan. Ze is misschien hard, maar dat is gewoon hoe het leven haar heeft gemaakt. Ze is niet alleen een oude zuurpruim, ze is meer dan dat, hilarisch zelfs. De streken die ze uithaalt op de afdeling waar ze zit, zijn een goede afwisseling van de dagboekfragmenten. Eigenlijk zitten er dus niet één, maar twee goede verhaallijnen in het boek. Ook van de andere bewoners ben ik stiekem een beetje gaan houden. Je kunt veel over ze zeggen, maar saai zijn ze niet, goed uitgewerkt wel. Godfried Mandjes met zijn verjaardagen en gebit, Sophia met haar verhalen over Indonesië, de lieve opa Bussink. Oh ja, en die dialogen? Die zijn eigenlijk best realistisch.

Voor wie ik heb liefgehad is een verhaal over geluk, oorlog, verlies, balans en liefde. Het is moeilijk samen te vatten, maar is de reading challenge-achterstand die ik heb opgelopen in ieder geval zeker waard. Ondanks het wat stroeve begin en het moeilijke inleven echt een aanrader!

Hoe lang doe jij gemiddeld over een boek?

Liefs2

4 thoughts on “Recensie: Voor wie ik heb liefgehad – Marcel Vaarmeijer

  1. Ik probeer maximaal een week over een boek te doen, maar soms duurt het inderdaad een stuk langer. Omdat ik niet in het verhaal kom, of omdat ik de tijd niet heb/maak om te lezen. Als ik meer dan een week over een boek doe, zegt dat vaak ook wel dat het boek niet boeiend genoeg is.
    Eveline onlangs geplaatst…Winactie: 100 followers!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge