Recensie: Twintig regels liefde – Rowan Coleman

Recensie Twintig regels liefde Rowan Coleman

Sinds Voor jou van Jojo Moyes zo’n enorm succes werd – en terecht – bijna de verfilming, aaah  – vinden alle uitgeverijen het leuk om ‘Voor de lezers van Jojo Moyes/Voor jou’ op kaften van nieuwe boeken te zetten. Aan de ene kant werkt dat supergoed – ik bedoel, anders had ik Twintig regels liefde waarschijnlijk niet willen lezen, want ik vind de cover best wel een beetje kinderachtig, of zo. Maar aan de andere kant maakt dat de verwachtingen ook belachelijk hoog. Zeker als er dan óók nog eens bij staat ‘Voor de fans van John Green’. Of dit boek die verwachtingen heeft waargemaakt, lees je in deze recensie! En oh ja, ik geloof dat ik voortaan al mijn foto’s met grasondergrond ga maken. Sounds like a plan. Ook al lijkt het gras wel een beetje geelachtig  hm.

Hier gaat het boek over
Stella werkt in een hospice, waar ze mensen verzorgt die ernstige ziektes hebben – de meeste van hen gaan binnenkort dood. Naast mensen verzorgen schrijft ze ook brieven: mensen die te zwak zijn om zelf te schrijven, vragen haar soms om een brief te schrijven voor iemand aan wie ze nog iets willen vertellen. Ze wil graag mensen helpen, maar de enige die ze niet kan helpen is haar man, Vincent. Ooit waren ze het ideale stel, tot hij zijn been én beste vriend verloor op een missie met het leger. Sindsdien praten ze nauwelijks meer met elkaar; overdag werkt hij, ’s nachts werkt Stella.

Hope ligt ook in dat hospice. Ze is niet stervende, hoewel ze wel bijna dood was door een infectie. Ze heeft taaislijmziekte en is zich daardoor constant bewust van het feit dat ze waarschijnlijk eerder dood gaat dan normaal is. Eén van de weinige mensen die haar vrolijk kan maken, is haar beste vriend Ben. Hij maakt iedereen blij, dus Hope ook. Blijer dan ze zelf beseft, misschien.

En dan is er nog Hugh. Zijn leven lijkt heel goed: hij heeft een eigen huis, de vrijheid van het single leven en werk dat hij leuk vindt bij een museum. Zijn moeder pleegde zelfmoord toen hij tien was en ook zijn vader is overleden, maar verder redt hij het prima. Hij beseft niet dat hij ook wel eens vrienden nodig heeft – tot hij bevriend raakt met de buurvrouw en haar zoontje. En als hij een brief krijgt van Stella, heeft hij die vrienden wel nodig ook.

En dit vond ik ervan
Ik weet niet waarom ik het zo moeilijk vind om deze recensie te schrijven. Ik bedoel, ik heb het boek praktisch in één dag uitgelezen, dus het moet wel goed zijn geweest, toch? En dat is het ook wel. Ik bedoel: de schrijfstijl is fijn, de brieven tussendoor zijn fijn, de liefde is fijn. Maar er waren ook een paar minder fijne dingen. De drie hoofdpersonages, bijvoorbeeld. Soms vind ik het echt niet erg om over te schakelen van perspectief, maar overschakelen van verhaal is weer iets anders. Het is niet per se dat ik verder wilde lezen aan het ene verhaal als ik er eenmaal in zat, het is meer dat ik dan niet meer wist hoe het volgende verhaal ook alweer ging. Er gebeurt wel heel veel – zeker voor zeven nachten – en dat is op zich goed, maar in combinatie met een wisseling van perspectief, vond ik het eerlijk gezegd niet heel fijn.
En dan die voorspelbaarheid. Ik vind boeken op zich niet zo heel snel voorspelbaar, althans, ik stoor me er meestal niet aan. Maar bij een boek dat zulke mooie thema’s heeft, die allemaal met een vorm van liefde te maken hebben maar toch heel anders zijn, vind ik voorspelbaarheid toch wel een heel klein beetje jammer.

Afgezien van die dingen, vond ik de verhalen apart wel heel fijn. Ze vermengden zich dan wel niet zo erg als ik gehoopt had, maar ik vond de personages leuk, de gesprekken en situaties waren zeker bij Hope en Ben ontzettend realistisch, en ik vond Hopes ideeën over de dood overigens ook heel interessant. En het was gewoon… tja, lief. Niet zo ontroerend als Voor jou, maar wel met echte liefde, in alle soorten en maten. Eigenlijk hadden het van mij dan ook best drie aparte boeken mogen zijn. Over Hopes taaislijmziekte had ik best meer willen lezen, over de band tussen Stella en Vincent, over de jeugd van Hugh. Misschien had ik daarom achteraf een beetje het idee dat ik niet wist wat ik ervan vond: ik had het gewoon allemaal iets meer uitgewerkt willen zien, zonder dat het elkaar afwisselde. (En dan ook maar meteen met íets minder voorspelbaarheid.)

Dit klinkt allemaal heel negatief, maar zo bedoel ik het geloof ik niet. Het is een goed teken dat ik had gewild dat het drie aparte boeken waren, toch? Het was gewoon een fijn boek, niet zo goed als een Moyes of Green misschien, maar wel lekker vlot geschreven en heel lief. Het was gewoon leuk voor tussendoor. Plus: er staan brieven in, en naast dat die de leuk zijn voor de afwisseling, ben ik gewoon fan van brieven. Aanrader dus, maar geen must read. Alleen waar die twintig regels vandaan komen, daar ben ik nog niet achter (ja, ik heb regels van brieven in het boek geteld). 

Wat vind jij van boeken met meerdere ik-personen (en dus hoofdverhaallijnen)?

Liefs1

 

 

 

 

One thought on “Recensie: Twintig regels liefde – Rowan Coleman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge