Recensie: Portret van een vrouw – Jojo Moyes

recensie Portret van een vrouw Jojo Moyes

Het scheelde niet veel of de tram was zomaar mijn halte voorbij gereden, met mij erin. Dat is me nog nooit gebeurd. Of nou ja, één keer dan, toen ik met iemand zat te praten. Maar niet omdat ik zat te lezen. Gelukkig is het niet gebeurd (je zou maar 5 minuten langer moeten lopen), maar deze situatie kan maar één dingen betekenen: er is een nieuwe Moyes uit! Om eerlijk te zijn had ik dat helemaal niet meegekregen, dus was ik des te blijer toen ik het hoorde. Sinds ik Voor jou las (en voor het eerst in jaren weer eens huilde bij het einde van een boek), ben ik fan van haar boeken. Dus of ik mee wilde doen aan een blogtour voor Portret van een vrouw? JA!

Hier gaat het boek over
Oktober 1916. De Duitsers vallen het Franse stadje St.-Péronne binnen, waar Sophie een hotel runt. Zij en haar zus, broertje en de kinderen van haar zus hebben bijna niets te eten, en Sophie heeft haar man Édouard al maanden niet gezien. En het wordt alleen maar slechter, want Herr Kommandant eist dat Sophie en haar zus het avondeten voor de Duitsers zullen verzorgen. Hun dorpsgenoten nemen hen dat natuurlijk niet in dank af, zeker niet als ze erachter komen dat Sophie en Herr Kommandant geen puur vijandelijke band hebben. Toch doet Sophie er nog steeds alles aan om terug bij haar man te komen, maar daardoor maakt ze een cruciale fout – en zeker in de oorlog, zou dat zomaar kunnen betekenen dat ze Édouard nooit meer terugziet.

Bijna 100 jaar later ontmoeten we Liv. Jaren geleden was ze gelukkig getrouwd met haar man, maar sinds hij is overleden, is ze eenzaam en kampt ze met geldzorgen. Als ze Paul ontmoet, lijkt het leven haar weer toe te lachen. Maar Paul blijkt te werken voor een bedrijf dat gestolen kunstwerken terugbrengt naar hun eigenaars, en het schilderij dat Liv tien jaar geleden als huwelijkscadeau kreeg – een portret dat Édouard van Sophie maakte – wordt nu teruggeëist door de Franse nakomelingen. Liv wil het schilderij niet zomaar afstaan, maar ze had nooit gedacht dat dat tot zó’n heftige rechtszaak zou leiden – waarin ze bovendien haar eerste liefde in jaren zou dreigen te verliezen.

En dit vond ik ervan
Toen ik een paar weken/maanden geleden een persbericht kreeg dat dit boek eraan zat te komen, las ik natuurlijk wel waar het over ging. Maar toen het boek eenmaal binnenkwam, was ik dat allang weer vergeten. Ik wist niet eens dat het boek zich in de Eerste Wereldoorlog afspeelde, dus k was positief verrast. Niet omdat dat nou zo’n positief verhaal was, maar het was wel… emotioneel. Diepgaand. Binnen de kortste keren zat ik er helemaal in, op het puntje van mijn stoel bed en volop meelevend met Sophie. (Dat ik de gezinssamenstelling niet helemaal snapte, daar kon ik wel mee leven.)

Wat ik dus echter ook niet wist, dat niet het hele verhaal over Sophie zou gaan. Toen Liv ten tonele verscheen, was ik in eerste instantie dan ook een beetje teleurgesteld. Haar verhaal begon als een soort chicklit en sprak me minder aan. Bovendien was dat geschreven vanuit een heel ander perspectief: waar het Franse leven in de ik-vorm was beschreven, ging het in deel 2 over naar een hij-/zijn-vorm, waarin je afwisselend over Paul en Liv las. En zoals jullie weten, is de ik-vorm veel meer voor mij weggelegd.
Hoewel ook dat verhaal op een gegeven moment wel steeds beter werd en ik me meer kon meeleven, bleef het toch een beetje voorspelbaarder; ik bleef een voorkeur hebben voor de stukjes van Sophie.

Ondanks die voorkeur, vond ik het boek als geheel vooral ontzettend goed. Tegenover de kleine minpuntjes (het perspectief, de vertaling en het feit dat de geldzorgen niet heel duidelijk opgelost worden) staan heel grote pluspunten, zoals de manier waarop het verhaal is opgebouwd en waarop je je kunt inleven in de personages. Waar de afloop van Liv en Paul enigszins voorspelbaar is, weet je tot einde niet wat er met Sophie is gebeurd. Bovendien zou het boek zonder het verhaal van Liv toch een heel stuk minder sterk zijn: de verhaallijnen vervlechten zich stukje bij beetje en er blijven steeds wat puzzelstukjes bij komen, tot alles duidelijk wordt.

Het is moeilijk om Voor jou te overtreffen, en dat doet het boek dan ook niet, maar het is naar mijn idee wel één van Moyes’ beste boeken. Als ik het niet allang zou zijn, zou ik zeggen: ik ben fan!

Lees jij altijd de flaptekst  vóór je aan een boek begint?

 

3 thoughts on “Recensie: Portret van een vrouw – Jojo Moyes

Laat een reactie achter op sarah Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge