Recensie: Onvergetelijk – Liane Moriarty

In de korte blogbeschrijving in de rechterzijbalk staat dat je op muymaaike.nl ook boekrecensies vindt. Want ja, ik vind boeken geweldig. Mijn probleem was alleen dat ik ervan uitging dat alleen recensies van nieuwe boeken interessant zouden zijn, tot ik bedacht dat ik ook best oudere boeken kon recenseren. Die boeken zijn immers net zo leuk en bovendien gewoon te vinden in de bieb! Anderhalve week geleden las ik Onvergetelijk van Liane Moriarty uit en dat boek verdient wel een plaatsje op mijn blog.

Het zal je maar gebeuren: je wordt wakker en kunt je de afgelopen tien jaar van je leven niet meer herinneren. Het overkomt Alice Love: na een val in de sportschool is het ineens 2008 in plaats van 1998. En ze is niet meer gelukkig getrouwd en zwanger, maar ze heeft drie kinderen die ze niet meer herkent en ligt middenin een echtscheiding. Daarnaast heeft ze een nieuwe vriend en praat ze nog nauwelijks met haar zus, buurvrouw en vroegere beste vriendin en bovendien is ze ineens sportief én heeft ze een druk leven. O, en haar moeder is getrouwd met de vader van haar ex, en haar beste vriendin is blijkbaar overleden. Terwijl Alice alle veranderingen probeert te verwerken en er soms wat flarden terugkomen, probeert ze erachter te komen wat ze de afgelopen tien jaar allemaal heeft gemist. En dat blijkt nogal veel te zijn… Maar is de nieuwe Alice eigenlijk wel zo leuk? En zal ze ooit nog haar geheugen terug krijgen?

De verhaallijn van het boek lijkt ontzettend op Sophie Kinsella’s Ken je me nog?, dat anderhalf jaar eerder verscheen. Het verschil is dat Kinsella’s boeken echte chicklits zijn, met meer humor, terwijl Moriarty meer neigt naar de roman. Meer humor was wel leuk geweest, maar ik miste het niet echt. Ook nu zat je tot de laatste bladzijden in spanning of haar man Nick terug zou komen of niet. En het boek laat je enorm realiseren dat er zoveel is veranderd sinds 1998. “Koekelen? Wat is dat?” (Googelen dus)

Hoewel ik persoonlijk niet zo’n fan ben van het hij/zij-perspectief en ik denk dat een ik-persoon het verhaal nog meer tot zijn recht had kunnen laten komen, belemmerde dit perspectief niet het inlevingsgehalte. Alice’ frustratie over het ontbrekende geheugen kwam zo ontzettend goed over dat je bijna zelf zou denken dat je je geheugen kwijt bent. Dat is positief, maar wel o zo frustrerend!

Een leuk detail is dat het verhaal doorspekt is met blogposts van “overgrootmoeder” Frannie (voor de reden van de aanhalingstekens moet je het boek wel echt lezen), een enorm actieve vrouw in het bejaardentehuis die opgezadeld wordt met een nieuwe bewoner en daarover schrijft. Ook staan er stukken in uit “Elisabeths huiswerk voor dokter Hodges”. Elisabeth’ is Alice’ zus, die al meerdere miskramen heeft gehad en een dagboek bijhoudt in opdracht van haar psychiater, waardoor je het verhaal ook van een andere kant ziet.

Wel viel het me op dat de tijd heel sloom ging: na tientallen bladzijden ben je nog steeds maar een dag na het ongeluk. Ook moet je op een bepaald moment zoveel van Alice’ herinneringen tegelijk verwerken dat het een beetje te is. Het boek is niet onvergetelijk, maar wel zeker een aanrader!

Heb jij dit boek gelezen of wil je het nog lezen?


Time moves in one direction, memory 
in another – William Gibson

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge