Recensie: Nog vijf dagen – Julie Lawson Timmer

Recensie Nog vijf dagen Julie Lawson Timmer

Vanaf het moment dat ik de flaptekst van Nog vijf dagen las, wist ik dat ik het boek wilde lezen. Want: voor fans van Jojo Moyes’ Voor jou. En ja, we weten allemaal dat ik dat ben – en niet zo’n beetje ook. Ik lijk de afgelopen paar maanden sowieso steeds meer aangetrokken te worden tot tranentrekkers die over heftige ziektes gaan, maar ik ben er nog niet uit of dat iets over mij zegt of niet. Hoe dan ook: zo gewild, zo gedaan, en dus las ik Nog vijf dagen uit. Of ie écht zo goed is als Voor jou? Hier lees je mijn mening.

Hier gaat het boek over
Ooit was Mara een echtgenote, moeder en goede advocate. Die eerst twee is ze nog steeds, maar haar baan heeft ze moeten opzeggen vanwege haar ziekte: Huntington. De eerste paar jaar kon ze nog met de ziekte leven, maar nu het steeds erger wordt, wil ze er een einde aan maken. Over vijf dagen, om precies te zijn. Op haar verjaardag. Ze kan het haar familie niet aandoen om hen op te zadelen met een steeds ziekere versie van haar – toch?

Scott en zijn – inmiddels zwangere – vrouw hebben het afgelopen jaar ondertussen een jongen van acht in huis gehad, omdat zijn moeder in de gevangenis zit. Het plan is dat hij over zes dagen terug zal gaan, en hoewel Scott opkijkt tegen het afscheid, maakt hij zichzelf wijs dat het beter is voor de jongen. Maar als de jongen plotseling een paar dagen eerder wordt weggehaald, heeft hij het er maar moeilijk mee. Ondanks dat zijn vrouw het van hem vraagt, kan hij zijn Kleine Man niet uit zijn hoofd zetten. Zeker niet als hun weerzien heel anders loopt dan verwacht.

En dit vond ik ervan
Soms is het schrijven van een recensie makkelijk. Soms is het moeilijk. Soms weet ik waar  dat aan ligt. Soms weet ik het niet. Dit is een typisch geval van dat laatste, maar ik heb toch en poging gedaan.

Ik vond Nog vijf dagen een mooi boek. Vanaf het begin zat ik er helemaal in, in beide verhalen eigenlijk. In het geval van Mara is het heel boeiend (ik vind ‘mooi’ niet het goede woord) om de innerlijke strijd mee te maken, om te lezen over de effecten die zo’n ziekte kan hebben. Heftig, maar boeiend. En in het geval van Scott… Daarin zat de enige plottwist die ik absoluut niet aan zag komen. Ook zijn verhaal is heftig. Hoe hij kampt met het afscheid van zijn ‘tijdelijke zoontje’, en hoe hij omgaat met zijn vrouw. Naast de indringende verhalen, zit er een enorme spanningsboog in het verhaal, want tot het einde blijft onduidelijk of Mara er echt een einde aan maakt, of ze zich toch bedenkt.

Ik wilde constant doorlezen, maar toch is het op de één of andere manier zo geschreven dat je er een beetje buiten staat. Je zit in het verhaal, voelt Mara’s frustratie wel een beetje, maar niet van binnenuit. Met Voor jou in mijn achterhoofd had ik er speciaal voor gezorgd dat ik het einde op een niet-openbare plek zou lezen, omdat ik de kans groot achtte dat ik zou gaan huilen, maar mijn ogen bleven droog. Nou moet ik sowieso zeggen dat ik het einde enigszins vreemd vond; het zou zomaar kunnen dat een ander einde voor een heel andere recensie had gezorgd. Aan de andere kant heeft het misschien wel iets realistisch.

Verder is het jammer dat de verhalen niet écht samenkomen – Mara en Scott kennen elkaar van een forum, maar het contact blijft oppervlakkig – maar hoewel daar best wat meer mee gedaan had ogen worden, stoorde het niet echt. Tja, zoals ik al zei: op zich is het een mooi boeiend boek, en het begon veelbelovend, maar toch mistte ik iets, wat waarschijnlijk door de vergelijking met Voor jou kwam. Iets, waardoor het me niet echt omver blies.
Maar het had ook wel iets. Iets, waardoor ik het toch vier sterren gaf. Want ik mag het dan niet zo goed vinden als een Moyes, het is toch wel een aanrader – zeker voor een debuut!

Liefs2

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge