Recensie: Misschien ooit – Colleen Hoover

Recensie Misschien ooit Colleen Hoover

Ik ben zo kinderachtig dat ik weiger om een foto van de cover te plaatsen, omdat Ridge in mijn gedachten geen baardje had en op de cover wel en ik vind baardjes zwaar overrated. Bovendien vind ik zoenende mensen sowieso niet echt een goed idee geven van hoe geweldig dit boek is. Dan zou niemand op deze recensie klikken, terwijl dat wel moet. Oh ja, en mijn quote in een boek (:D) is natuurlijk ook veel cooler dan de cover. Dus dat. Sorry. Of eigenlijk niet.

Eén van de eerste New Adult-boeken die ik las, was Sterrenhemel van Colleen Hoover. Daar werd ik zo door weggeblazen dat ik dacht: dit is mijn nieuwe favoriete genre. Maar hoe meer boeken ik las, hoe minder ik het NA-genre waardeerde. Veel te weinig diepgang, veel te veel seks. Dus geen NA’s meer voor mij in 2016, besloot ik.
En toen kreeg ik een mail van Dagmar of ik Misschien ooit vast wilde lezen. En hoewel ik Onvoorwaardelijk niet heel geweldig vond, had ik na Sterrenhemel nog wel vertrouwen in Colleen Hoover. Ik besloot haar nog een kans te geven, en zo was mijn eerste boek van het jaar alsnog een New Adult. Hier lees je of ik spijt heb van die beslissing! (Als je die quote in het boek op de foto hebt gezien, weet je het antwoord al. Maar toch.)

Over het boek
Goed, ik ga een poging doen om het boek te omschrijven. Wens me succes.

Elke avond om acht uur zit Sydney op haar balkon. De reden? Er zit dan altijd een jongen op een gitaar te spelen. Liedjes waar ze zelf teksten bij bedenkt, maar ze hoopt dat hij haar niet ziet zingen. Tot hij op een papiertje schrijft of hij haar een vraag mag stellen, waarna ze elkaar berichtjes gaan sturen. Ridge, die jongen, blijkt een writer’s block te hebben en is op zoek naar een muze – of anders gewoon iemand die teksten voor zijn band schrijft. Sydney, dus.
Als Sydney er – overigens ook via Ridge – achter komt dat haar vriend vreemd is gegaan met haar huisgenootje, is Ridge de enige die haar kan helpen onderdak te vinden. In zijn appartement, welteverstaan. Sydney trekt in bij Ridge, zijn beste vriend Warren (die nogal eens practical jokes uithaalt) en diens vriendinnetje Bridgette. Hoewel Sydney zo kort na haar relatie niet van plan is om zich alweer ergens anders in te storten, kan ze niet ontkennen dat Ridge haar niets doet als ze samen liedjes schrijven – wat extra intiem is doordat Ridge niet is zoals andere jongens (sorry dat ik dat zo vaag zeg, maar ook al wordt het al op pagina 60 onthuld, ik wil die plottwist toch niet voor je verpesten). Ze weten allebei dat die aantrekkingskracht wederzijds is, maar oh ja, één probleempje: Ridge heeft al een vriendin. Maar misschien ooit…

En dit vond ik ervan
Klinkt verschrikkelijk, hè? Ja, vind ik ook. In elk ander geval zou ik dit boek heel (héél) oppervlakkig vinden, net als de meeste New Adult-boeken. Maar Colleen Hoover schrijft geen gewone boeken, en zeker geen gewone New Adults. Ze schrijft boeken die in een hoekje van je hart kruipen en daar nooit meer weggaan – net als de songtekst van je favoriete liedje.

In het begin vond ik het  boek vooral grappig, wat vooral komt door de goed geschreven dialogen, door Warren en de practical jokes in het appartement. Die hilariteit maakte al snel plaats voor een heleboel intensiteit. Zó veel emoties. Op een gegeven moment is het gewoon echt onmogelijk om het boek weg te leggen – en dat terwijl het objectief gezien dus eigenlijk helemaal niet zo spannend is allemaal. Dit is zo’n boek waarbij je niet precies kunt opnoemen waarom het nou zo mooi is; dat ís gewoon zo.

Dit is dus niet zomaar een oppervlakkig boek, dit is gewoon pure liefde. Wat heel erg hielp, was dat Ridge en Sydney zich niet slechts lichamelijk tot elkaar aangetrokken voelen, maar ook geestelijk (wat klinkt dat stom trouwens). En door Ridges ‘beperking’ is hun relatie echt prachtig. Stukken beter dan een relatie die uiteindelijk toch alleen maar om de seks draait.

Bijzonder aan dit boek is ook dat Colleen Hoover heeft samengewerkt met singer-songwriter Griffin Peterson. De songteksten die Sydney en Ridge schrijven, zijn dus ook van liedjes die je daadwerkelijk kunt beluisteren. Ik vind het achteraf heel jammer dat ik die liedjes niet tussendoor heb geluisterd, zoals eigenlijk de bedoeling is (maar geen WiFi). Inmiddels heb ik het album wel op repeat staan op Spotify. Supergoede toevoeging aan het boek!

Dus ja, als ik erover na gaan denken zijn er echt wel minpunten, maar daar wíl ik helemaal niet over nadenken. Voor nu zie ik het liever gewoon as een heel goed geschreven en vrij emotioneel zwijmelboek (ook al klinkt dat superdenigrerend) waar je je gewoon helemaal in kunt verliezen. Want af en toe is dat even nodig. Onvoorwaardelijk mocht dan wat minder zijn, maar ik weet nu dat ik na Sterrenhemel toch gelijk had over Colleen Hoover. En daar ben ik érg blij om.

En dan nog even dit
Op de WinterBBB vroeg Dagmar, tijdens haar presentatie over New Adult, aan een aantal mensen waarom ze dat genre zo leuk vonden. Onder andere aan mij, dus. Helaas voor Dagmar ben ik verschrikkelijk met spreken in groepen, dus ik stamelde wat over dat ik eigenlijk alleen Colleen Hoover goed vond en de rest niet (supergoede zet als je bij een uitgeverij bent). Zelfs op de vervolgvraag – waarom is Colleen Hoover dan zo goed? – kon ik even geen samenhangend antwoord verzinnen. Die hield ze nog van me te goed, dus ook al heb ik het net aangetoond, bij dezen nog even een lijstje. Waarom de boeken van Colleen Hoover echt geweldig zijn:
1. Je raast erdoorheen. Maar echt. Sterrenhemel las ik ergens midden in de nacht uit, en ook dit exemplaar klapte ik in twee dagen dicht. Dat is niet per se een vereiste voor een goed boek, maar verraadt wel de vlotte schrijfstijl.
2. Er zitten zóveel emoties in, en ook op zo’n manier dat je ze zelf ook voelt. Ik heb een paar keer hardop gelachen, maar er zijn ook genoeg momenten waarop je op het puntje van je stoel valt of gewoon plaatsvervangend hartzeer krijgt.
3. Het zijn geen typische NA’s. Afgezien van Onvoorwaardelijk – die ik dan ook beduidend minder goed vond – zijn het boeken waar een stuk meer verhaal in zit, soms zelfs diepgang te noemen. Ze weet er altijd net zo’n twist aan te  geven dat er net iets speciaals in zit. En bijna geen seks, wat ook héél fijn is. Maar dan toch voor de NA-doelgroep.

Het moge duidelijk zijn: lezen dus. Heb jij weleens een boek van Colleen Hoover gelezen?

PS. Wel even een waarschuwing: mocht je na het lezen van dit boek een book hangover hebben en denken dat het een goed idee is om ook de novella Maybe not erachteraan te lezen: doe het niet. Dat is dus wél heel oppervlakkig. Vind ik in ieder geval. Je mag het natuurlijk altijd proberen.

PPS. En oké, omdat het toch bij een recensie hoort, hier ook nog een klein fotootje van de cover. Of eigenlijk vooral omdat ik wil dat jullie naar de boekwinkel rennen en ‘m kopen, en dat kan niet als je niet weet hoe hij eruit ziet.

Recensie Misschien ooit Colleen Hoover

Liefs2

 

 

 

 

13 thoughts on “Recensie: Misschien ooit – Colleen Hoover

  1. Wat een prachtige recensie. Ik heb hem net uitgelezen en ik vond hem echt prachtig. Je quote vond ik er echt zo goed bij passen, want ben je goed met woorden! Ik vond de emoties echt heel erg heftig in het boek en wat een mooi intens liefdesverhaal zonder seks op iedere bladzijde haha ;) Dit is m’n eerste boek van Colleen Hoover, dus ik ben benieuwd naar MEER :D :D
    Kelly onlangs geplaatst…Kneipp Amandelbloesem Douche Foam & Seconde Body lotionMy Profile

    1. Ik vind Misschien ooit en vooral Sterrenhemel nog veel beter dan Stuk van jou, maar SVJ is inderdaad wel weer geweldig ten opzichte van de boeken van J. Lynn. Vind ik, althans. Ben benieuwd wat jij ervan vindt!

  2. Hoe doe je dat, een boek uitlezen in één nacht? Ik doe meestal een half jaar over een boek, ik lees er dan wel een paar tegelijk, maar toch.. Mijn lijst met boeken die ik wil lezen groeit ook alleen maar. Wat is het verschil tussen young en new adult eigenlijk?
    Daan onlangs geplaatst…OndernemerMy Profile

    1. Haha, dat vind ik niet zo moeilijk als het een goed boek is. Dan vind ik het moeilijker om het níet te doen… Boeken tegelijk lezen doe ik dan weer niet! Het verschil tussen YA en NA is vrij groot: NA is echt voor een andere doelgroep en de hoofdpersonen zijn dan ook ouders, vaak meisjes die naar de universiteit gaan en zo. Verder zit er in NA vrij veel seks – veel te veel, vind ik zelf (op uitzonderingen zoals deze na). Je kunt het denk ik zien als een soort chicklit, maar dan met jongere hoofdpersonen en iets intenser of zo. Ik geloof niet dat ik het aan zou raden aan jongens, haha.

  3. oooooh dit klinkt onwijs goed!
    Sterrenhemel is een van de beste boeken die ik ooit heb gelezen, dus als hij daarbij in de buurt komt zou het perfect zijn. En zoals ik jouw reactie lees zou dat best wel kunnen.. Ben heel benieuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge