Recensie: IT-girl – Katy Birchall

IT-girl Katy Birchall

Ik zal maar eerlijk zijn: toen ik een mailtje over IT-girl kreeg, was ik niet meteen bijster enthousiast. De cover vond (en vind) ik vreselijk kinderachtig (en lelijk) en de samenvatting was al niet veel beter. Niet dat ik iets tegen kinderboeken heb – integendeel, daar word je nooit te oud voor – maar toch. Alleen toen stond er in het persbericht dat het ‘voor fans van de populaire boeken van John Green en de Geek Girl-reeks’ was. En kwam ik erachter er een lijstje als flaptekst is gebruikt (en ik houd van lijstjes). En toen was ik om, dus besloot ik IT-girl toch maar een kans te geven. En daar heb ik geen spijt van!

Waar het boek over gaat
Je kunt van alles zeggen over Anna Huntley, maar niet dat ze populair is. Ze heeft welgeteld drie vrienden: Jess, Danny en Hond, haar labrador. Ze heeft een passie voor films en superhelden en soms verstopt ze zich in de bezemkast; niet bepaald het gedrag van een It-girl. Toch wordt ze er één, doordat haar vader zich ineens verlooft met een heel bekende actrice. Ineens staan er allemaal fotografen voor haar huis en mag ze bij het populaire groepje aan de lunchtafel zitten. Iedereen blij, denkt ze. Maar dan ontdekt ze dat beroemd zijn helemaal niet zo leuk is als het haar leek. Zou het al te laat zijn om weer terug te veranderen naar haar onhandige, geeky zelf?

En dit vond ik ervan
Of het boek echt te vergelijken is met John Green? Nee, verre van zelfs. Anna heeft geen filosofische John Green-gedachten. Of dat erg is? Nee. Meisjes van 14 ‘horen’ ook helemaal niet zulke filosofische gedachten te hebben. Op deze manier is Anna veel realistischer: lekker sociaal onhandig en volop bezig met hoe het zou zijn om populair te zijn. Anna’s problemen zijn iets minder herkenbaar als je de 15 eenmaal gepasseerd bent, maar zeker 14-jarigen zullen zich nog heel erg herkennen in de sterke hiërarchie in de klas. Wat dat betreft gaat het ook wel over serieuze onderwerpen, maar over het algemeen is de verhaallijn echt niet origineel of onvoorspelbaar. Ik vind het ook eigenlijk meer een kinderboek van een Young Adult-boek. Maar dat wil niet zeggen dat het niet leuk was. Integendeel.

Want of het te vergelijken is met Geek Girl? Ja! Eigenlijk zie ik wel heel veel overeenkomsten met dat boek. Maar ook dat is niet erg, want het is net zo grappig. Het sterke punt van dit boek is dus niet de verhaallijn, maar de geweldige vlotte schrijfstijl. Ik heb het in één retourtje Arnhem-Maastricht uitgelezen en soms moest ik hardop lachen (in de trein, ja), want het is hilarisch geschreven. Neem nou dit:
‘Anna, hoe gaat het met Boursin?’
‘Mam! Boursin is een KAASJE. Hij heet Brendan.’
Ja, dat vind ik dus grappig.

IT-girl is echt zo’n ultiem guilty pleasure-boek met een supercliché verhaallijn waar je eigenlijk veel te oud voor bent, maar dat gewoon supergrappig is. Soms heb je dat soort boeken gewoon nodig, en dat is dan ook de reden dat ik het met een grote glimlach dichtdeed en zeker kan aanrader. En voel je er je zelf te oud voor? Dan is het misschien een leuk cadeau voor je zusje of nichtje!

Lees jij nog weleens kinderboeken?

 

3 thoughts on “Recensie: IT-girl – Katy Birchall

    1. Ja, dat mag je zeggen, haha! Ik was er uiteindelijk trouwens wel enthousiast over hoor, ondanks dat het een voorspelbaar kinderboek is werd ik gewoon supervrolijk van de schrijfstijl. Maar ik denk dat jij ‘m inderdaad beter aan je voorbij kunt laten gaan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge