Recensie: Graffiti Moon – Cath Crowley

recensie graffiti moon Cath Crowley

Vroeger vond ik het heerlijk om door te bieb te struinen, op zoek naar nieuwe boeken. Op een gegeven moment dacht ik serieus dat ik alle leuke boeken uit de bieb wel zo’n beetje gelezen had, maar daar was natuurlijk niets van waar. Ik heb nog steeds een abonnement op de bieb, maar als ik er kom, ben ik meestal op zoek naar een specifiek boek. Een boek waar veel over geblogd is, waar iedereen over praat. Soms mis ik dat wel, dat struinen naar onbekende boeken. Toch kom ik soms, op mijn doelgerichte zoektocht naar een bekend boek, nog per ongeluk een boek tegen dat me opvalt, maar waar nog (bijna) iemand over heeft geschreven. Zo ging het dus met Graffiti Moon; die relatieve onbekendheid kan overigens komen doordat het boek al uit 2011 komt. Het boek was me in ieder geval al een paar keer opgevallen vanwege de toffe cover en het feit dat het over graffiti ging, en laatst besloot ik het gewoon mee te nemen. Benieuwd wat ik ervan vond?

Hier gaat het boek over
Er zijn best jongens die in Lucy geïnteresseerd zijn. Het punt is alleen: dat is niet wederzijds. Lucy’s hart behoort namelijk toe aan Shadow, de jongen die hemels spuit op muren met felle kleuren blauw, die vogels spuit en in de hele stad te zien is. Zijn werken dan, want wie Shadow zelf is, blijft een mysterie. Lucy stelt hem voor als een slimme jongen die van kunst houdt; dát is de jongen in wie Lucy wel geïnteresseerd is.

Als Lucy op de laatste schooldag uitgaat met twee vriendinnen, komen ze drie jongens tegen. Eén van die jongens is Ed, met wie ze twee jaar geleden een afspraakje had. Volgens Ed was het dat overigens niet, want een afspraakje eindigt met een zoen, niet met de gebroken neus die Lucy hem sloeg toen hij aan haar kont zat. Afijn, de jongens beweren Shadow en zijn partner in crime Poet te kennen en zeggen dat ze de meisjes wel kunnen helpen zoeken. Het enige wat Lucy niet weet, is dat ze Shadow al gevonden heeft: hij is de hele avond bij haar, en twee jaar geleden heeft ze hem een gebroken neus geslagen. Ed is vastbesloten om het haar niet te vertellen, omdat hij lang niet zo perfect is als zij Shadow voorstelt. Maar naarmate de avond vordert, wordt het toch wel érg moeilijk om het achter te houden.

En dit vond ik ervan
Laat ik voorop stellen dat ik misschien al een héél klein beetje bevooroordeeld was toen ik net aan het boek begon, want ik heb een zwak voor boeken die me uit mijn leesdip halen. Sinds 21 augustus had ik namelijk geen boek meer uitgelezen, en ik koos Graffiti Moon om mijn innerlijke boekenwurm uit zijn lijden te verlossen. En dat lukte: in 1,5 dag was het boek uit. Toch is dat niet de enige reden dat ik het boek een aanrader vind.

De voornaamste reden is namelijk de schrijfstijl. Ik weet dat het een beetje tricky is om deze vergelijking te maken, maar sommige quotes uit dit boek deden me zelfs een heel klein beetje aan Ik geef je de zon denken. Veel beeldspraak, mooie omschrijvingen en toch leest het als een trein. Het is dan ook niet zo gek dat het boek in 2011 werd bekroond met de Australische Prime Minister’s Literary Award en genomineerd voor een heleboel andere prijzen.

Daarnaast vind ik de personages gewoon ontzettend goed. Lucy is lekker bijdehand en ik mag haar liefde voor kunst wel. Met Ed kon ik me in het begin iets minder identificeren, maar je komt er al snel achter dat hij ook maar gewoon een gebroken jongen is. Het verhaal wordt dus afwisselend vanuit Lucy en Ed verteld. Normaal vind ik wisselende perspectieven bloedirritant, maar omdat ik me in beide kon inleven, was het dit keer niet erg. Er staan overigens ook wat gedichten van Leo tussendoor; aan de ene kant is het wel tof dat je ook hem een beetje leert kennen, maar helaas vond ik de meeste daarvan nogal slecht.

Toegegeven, het verhaal was wel iets anders dan ik had verwacht. Minder graffiti, meer liefde. Niet slecht, maar wel minder bijzonder dan de schrijfstijl en de personages. Het speciale aan dit boek is trouwens vooral dat het zich in één avond afspeelt. Ik heb één keer eerder zo’n boek gelezen, en hoewel dat al jaren geleden is, weet ik nog wel dat ik alles verschrikkelijk sloom vond gaan. Bij Graffiti Moon is dat echter absoluut niet het geval. Het wisselende perspectief houdt de vaart erin. Bovendien wil je gewoon doorlezen, omdat je wilt weten wat Ed verbergt, of hij het nog aan Lucy gaat opbiechtten en hoe het met hen gaat aflopen. Het is zo’n boek dat frustrerend is omdat je de helft van de tijd iets weet wat de hoofdpersoon niet weet, maar wel het goed soort frustrerend. En schattig. En zo. Dat het maar 220 pagina’s heeft, is dan ook een klein minpuntje. Maar wel reden te meer om er nú aan te beginnen, want je kunt er vast wel even tijd voor maken. En ondanks dat het eigenlijk voor jongere tieners is, is het écht de moeite waard.

Ga jij altijd met een doel naar de bieb, of ook weleens om gewoon te kijken?

 

2 thoughts on “Recensie: Graffiti Moon – Cath Crowley

  1. Ik heb zelf geen abonnement meer bij de bibliotheek, maar leen soms nog wel boeken op mijn moeders pasje. Af en toe ga ik er ook wel even heen om inspiratie op te doen voor titels. Ik ben namelijk begonnen met tweede hands boeken verkrijgen, zodat ik zelf kan bepalen wanneer ik het lees en er niet om hoef te denken of ik het wel op tijd weer terug breng haha :p
    Floor Daasvand onlangs geplaatst…New In | Ketting van Mystica NocturnaMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge