Recensie: Duizend kilometer tussen jou en mij – Jennifer E. Smith

Duizend-kilometer-tussen-jou-en-mij

Duizend kilometer tussen jou en mij is een typisch gevalletje van Do judge a book by its cover. Want toen ik de omslag zag, die toch een soort van magie uitstraalt, wist ik meteen dat ik het boek moest lezen. Ik heb volgens mij een soort zwak voor sterren of zo. Sommige mensen zeiden dat het boek zelf een beetje tegenviel, maar dat hield me niet tegen. Ik las het boek al een tijdje geleden en nu is het dan eindelijk tijd voor de recensie! Benieuwd of het boek echt net zo mooi is als de cover?

Als de stroom uitvalt in New York, staat Lucy in de lift. En ze is daar niet alleen: er staat een jongen naast haar. Een jongen aan wie ze de komende maanden nog vaak zal denken, maar dat weet ze dan nog niet. Die jongen is Owen, de zoon van de conciërge, die met zijn vader naar New York is gekomen na het overlijden van zijn moeder (Owen dus, niet de conciërge). Maar een paar dagen na hun toch wel speciale ontmoeting wordt zijn vader ontslagen, dus vertrekken ze weer naar een andere staat. Ook Lucy gaat weg uit New York; haar vader heeft een nieuwe baan in Edinburgh. Ze moeten allebei verder met hun leven en dat doen ze ook, maar toch zijn ze een stukje van hun hart verloren. Ze houden contact, maar weten beide niet van de ander dat het zo erg is dat ze alleen nog maar blij worden als er een ansichtkaart op de mat valt. De woorden ‘was je maar hier’ zijn nog nooit zó waar geweest…

Aan het begin van deze blogpost zei ik al dat anderen mij hadden gewaarschuwd dat het boek enigszins tegen kon vallen. En eigenlijk was ik juist wel blij dat ze dat zeiden! Nu verwachtte ik een nogal slecht boek, maar dat viel dan weer heel erg mee.

De schrijfstijl is heel fijn, het is echt zo’n boek dat je heerlijk tussendoor weg leest. De volgorde van vertellen is overigens soms wel een beetje verwarrend. Er zitten best wel veel flashbacks in, dus dan lees je over een middag en wordt er ineens verteld wat er ’s ochtends is gebeurd, waardoor je het verhaal soms een beetje kwijtraakt. Maar goed, naast dat het over het algemeen dus prettig leest, is het ook best een mooi verhaal. Oké, er zitten wel veel héél toevallige dingen, maar ik heb gewoon een zwak voor van die lieve verhalen, hoe onwaarschijnlijk ze ook zijn. Toch is het ook heel fijn dat ze allebei ook andere problemen hebben, dat maakt het allemaal net een beetje realistischer. Ter compensatie van al die toevalligheden, zeg maar.

Er zitten minder leuke stukjes in, maar ook stukjes die wél leuk en grappig zijn. Dus tja, wat kan ik zeggen? Duizend kilometer tussen jou en mij is geen absolute must-read. Maar als je de verwachtingen laag houdt, zoals je kunt doen na het lezen van deze recensie (you’re welcome), is het wel een leuk luchtig boek – en ik kreeg spontaan zijn om allemaal kaartjes te gaan schrijven. (Nu alleen nog iemand zoeken die ze wil ontvangen.)

Beoordeel jij een boek weleens op de cover?

Het boek dat ik heb gelezen was een recensie-exemplaar. Ik wil Uitgeverij De Fontein hier hartelijk voor bedanken!

 

6 thoughts on “Recensie: Duizend kilometer tussen jou en mij – Jennifer E. Smith

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge