Recensie: Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) – Astrid Harrewijn

Ergens halverwege 2013, vanuit een hangmat op een camping in Zuid-Frankrijk, schreef ik mijn allerallerallereerste boekrecensie. Ik stuurde hem naar de toenmalige hoofdredactrices van chicklit.nl en ik werd aangenomen als recensent. Die recensie was natuurlijk van een boek van Astrid Harrewijn – ik weet niet meer welke, overigens, alleen wel dat ik er vrolijk van werd. Hoe dan ook, het was voor diezelfde site dat ik in februari 2014 de kans kreeg om naar mijn allereerste blogevent te gaan: de boekpresentatie van, juist, Astrid Harrewijn. Ik had dus al aardig wat van haar gelezen, maar met Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) slaat de schrijfster een andere weg in: het is geen liefdesroman, maar een ‘vriendenroman’. En tja, laat het nu zo zijn dat ik de chicklits ook een klein beetje (heel erg) zat ben. Lang verhaal kort: dat klonk goed!

Hier gaat het boek over
Ooit van Itteren gehoord? Ik niet, maar het schijnt een dorpje vlakbij Maastricht te zijn. Noor kent het door en door: haar ouders wonen er en haar vriend Ewald – met wie ze al 18 jaar samen is – woont er ook. Zelf woont ze er niet meer: ze heeft voor twee jaar een baan aangeboden gekregen bij het Van Gogh Museum, in Amsterdam dus. In eerste instantie woont ze in een bezemkast, maar dan regelt een oude studievriend, Joost, een leegstaand huis aan de Herengracht voor hen. Joost – die in het Rijksmuseum werkt – krijgt het souterrain, Noor krijgt een kamer én Noors zus Kiki – die voor een kunstenaar dingen regelt bij het Stedelijk museum – trekt erin. Drie vrienden, drie musea, één huis. Mooi is het huis overigens niet, maar daar moet klusjesman Gijs verandering in brengen.
Wie iets minder blij zijn met Noors verhuizing naar Amsterdam, is haar vriend Ewald. Hij klaagt dat ze te weinig tijd voor hem heeft, en misschien is dat ook wel zo: wat verwacht je anders van een baan in het Van Gogh? Zeker als je daar allerlei zelf veroorzaakte problemen moet zien op te lossen, en bovendien de halve wereld rondvliegt voor een tentoonstelling. Ze wist altijd zo zeker dat ze bij Ewald hoorde, maar misschien is gelukkig worden in Amsterdam wel een betere optie dan kinderen krijgen en je leven lang in Limburg wonen. Maar ja: gelukkig worden in Amsterdam, hoe doe je dat?

En dit vond ik ervan
Boeken waar je vrolijk van wordt, zei ik in de intro. Nou, dat is in ieder geval weer gelukt met dit boek! Je kunt veel zeggen over Drie vrienden, een huis (en een klusjesman), maar niet dat het niet grappig is. Op een gegeven moment – pagina 285, voor als je het wilt lezen – moest ik het boek vijf minuten aan de kant leggen omdat ik te hard lachte. Astrid Harrewijn is er bovendien heel goed in personages heel eigen te maken: zusje Kiki met haar selfie om tien over één, haar vader die elk sms’je twee keer verstuurt… Het zijn bijna een soort typetjes, maar dan zonder dat het afgezaagd wordt.

Naast heel vlot en grappig geschreven, vind ik het boek ook serieus interessant. Volgens mij heeft Harrewijn heel veel research gedaan voor dit boek, en dat is dan ook te merken. Ik heb om eerlijk te zijn vrij weinig met kunst, maar na het lezen van dit boek merk ik wel dat ik iets meer ga opletten als iemand het over het Van Gogh heeft. (En laat het nou net zo zijn dat het Van Gogh-museum nu actief campagne voert voor één of andere tentoonstelling…) De verhaallijn op het kunstvlak komt dan ook heel geloofwaardig over, hoewel ik wel vond dat hij op het einde nogal abrupt stopte. Dat is dan ook eigenlijk het enige wat een beetje tegenviel.

Een klein beetje voorspelbaar is het op sommige vlakken natuurlijk nog steeds wel, maar ik ben heel blij dat het toch een iets volwassener boek is dan de voorgaande, onder andere door een paar toch wel heftige onderwerpen. (Niet dat ik nou zo volwassen ben, maar toch.) Ik vind het bovendien een pluspunt dat het verhaal zich in Amsterdam afspeelt; het is toch altijd leuk om over ‘je eigen stad’ te lezen. En eigenlijk vind ik boeken die me hardop laten lachen – dat zijn er gek genoeg niet zoveel – sowieso al heel geslaagd. Ik heb ervan genoten! En, niet onbelangrijk: ik ben heel blij dat er een vervolg komt. Dat wordt geschreven vanuit het oogpunt van Joost, en dat mag ook wel, want hoewel het om drie vrienden gaat, speelt Noor toch wel echt de hoofdrol. Maar hé, als dat een extra boek betekent, misschien zelfs wel twee, vind ik dat helemáál niet erg. Ja, zo’n vriendenroman, dat bevalt me wel.

Heb jij wel eens een ‘vriendenroman’ gelezen?

PS. Als je van aubergine houdt: bereid je er dan ook vast op voor dat je dat na het lezen van dit boek niet meer serieus kunt nemen.

PPS. Omdat ik zo veel moeite heb gedaan voor deze foto, moet ie er ook even bij.

Drie vrienden blooper

PPPS. Voor de oplettende lezer: dat deze recensie nu online komt, betekent overigens ook dat ik nu EINDELIJK WEER EEN LAPTOP HEB. Na een maand zonder laptop mag ik best hoofdletters gebruiken, toch? M’n oude was helaas inderdaad helemaal kapot, dus heb ik maar een nieuwe gekocht. Of nou ja, een nieuwe oude, want het is een soort vooroorlogs ding dat al een tijdje dienst heeft gedaan op de zakelijke markt. Maar de computerverkoper zei dat ie nog wel even meeging en hé, het belangrijkste is dat ik weer een laptop heb. Mét de bestanden van m’n oude laptop, waar ik stiekem nog wel blijer mee ben.

Liefs1

 

 

 

 

7 thoughts on “Recensie: Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) – Astrid Harrewijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge