Recensie: Dreiging en Duisternis – Leigh Bardugo

recensie-dreiging-en-duisternis-leigh-bardugo

Een paar maanden geleden konden jullie de recensie van Schim & Schaduw lezen op mijn blog en ondanks dat fantasy niet zo mijn genre is, vond ik het een supergoed boek. Ik was dus heel benieuwd naar deel 2 in de Grisha-serie van Leigh Bardugo, en vandaag kunnen jullie daar ook eindelijk een recensie van lezen! Dreiging en Duisternis is het middelste deel in de trilogie; deel 3 (Val & Verlossing) is inmiddels ook al verschenen. Trouwens, let op: als je het eerste deel nog niet hebt gelezen, moet je misschien even wachten met het lezen van deze recensie. (Ik heb niet eens geprobeerd om ‘m spoilervrij te laten, want dat is gewoon onmogelijk. Sorry.)

(Het was een hele opgave om alle gebeurtenissen in dit boek kort maar krachtig te verwoorden, maar het is gelukt. Zo’n beetje.) Aan het einde van Schim & schaduw ontsnapte Alina ternauwernood aan de Duisterling en vluchtte zij samen met haar jeugdvriend Mal de Ware Zee over. Maar zoals de achterflap terecht zegt: duisternis vergaat niet zomaar… Het duurt dus niet lang tot de Duisterling Alina weer opspoort en op een schip van Sturmhond terug wil brengen naar Ravka. Sturmhond heeft echter andere plannen: juist wanneer het gezelschap de versterker Rusalye heeft gevonden, helpt hij Alina en Mal vluchten voor de Duisterling. Sturmhond blijkt de lang vermiste prins Nikolai te zijn en met zijn hulp neemt Alina de leiding over het Tweede Leger. Maar de vraag blijft: zullen ze een volgende aanval van de Duisterling aankunnen?

Omdat het dus al even geleden was dat ik Schim & schaduw las, was het in het begin weer even wennen. Corporalki, volcra, de Schaduwvlakte… Oh ja. Het duurde echter niet lang tot ik met een ruk weer in het verhaal (en Ravka) werd getrokken. Daar zorgt de schrijfster wel voor!
Schim & schaduw was het eerste fantasyboek in tijden dat ik las, en dit vervolg bewijst weer eens hoe blij ik ben dat ik weer met dat genre ben begonnen. Het is zo goed! De wereld is echt mooi gecreëerd en het is een perfecte mix tussen spanning, vriendschap en romantiek. De schrijfster schroomt niet om mensen gewoon de laten sneuvelen; alles voor het verhaal. Ik had overigens wel het idee dat Dreiging & duisternis minder plottwist bevatte dan Schim & schaduw, maar misschien ben ik inmiddels gewoon wat meer gewend, haha. Zowel de verhaallijn als de fijne schrijfstijl zorgen ervoor dat je steeds verder wil lezen.

Mijn enige minpunt is eigenlijk dat ik me minder goed kon inleven in Alina, omdat ik haar vrij irritant vond in dit boek. Misschien is het normaal dat je een beetje verwaand wordt als je de enige hoop van je land bent en duizenden aanbidders hebt, maar ik houd niet zo van dat soort personages. En dan wel verwachten dat je oude vrienden je ook trouw blijven… Ja, daar moet je bij mij dus niet mee aan komen zetten.

Het einde zorgde er weer voor dat  meer, meer, meer wilde. Gelukkig is Val & verlossing inmiddels uit! Aan de andere kant wil ik juist nog lang niet dat de trilogie is afgelopen… Dat zijn de struggles van series lezen. Maar het moge duidelijk zijn dat Leigh Bardugo weer een geweldig boek heeft geschreven. Óók voor als je niet eens zo heel erg van fantasy houdt.

Lees jij liever wel of geen boeken die onderdeel zijn van een serie?


Scared artists make
bad art
– Leigh Bardugo

3 thoughts on “Recensie: Dreiging en Duisternis – Leigh Bardugo

  1. Ik heb het boek afgelopen zondag uit gelezen en wilde ook het liefst gelijk door in Val en Verlossing. Gisteren kon ik hem afhalen bij de boekhandel. Dit weekend weer lekker lezen dus :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge