Recensie: De hemel begint bij je voeten – Jandy Nelson

Recensie De hemel begint bij je voeten Jandy Nelson

Neem maar van mij aan dat het echt heel. erg. irritant is als je blogger bent en je ouders een huis zonder witte muren/tafels/etc. hebben. Note to self: op tijd blogfoto’s maken.

Het eerste wat ik dacht toen ik De hemel begint bij je voeten ontving, was ‘YES OMG EINDELIJK’. Het tweede was ‘Wat is ie dun!’; Ik geef je de zon telt 450 pagina’s, DHBBJV slechts 270. Op dat moment vond ik dat echter wel fijn, omdat ik het boek meteen even tussendoor kon lezen. Ondanks dat Lotte (van Blossom Books) ooit terloops opmerkte dat DHBBJV eigenlijk nog oversekster was dan Lobsters (komt nog een recensie van, maar was ik niet zo’n fan van), kon ik namelijk niet wáchten om erin te beginnen. Dus dat deed ik dan ook niet. Na Ik geef je de zon ben ik fan van Jandy Nelson, dus mijn verwachtingen waren hoog. Benieuwd of het boek daaraan heeft voldaan?

Hier gaat het boek over
Als haar zus Bailey overlijdt, stort Lennies wereld in. Haar zus was de sprankelende persoonlijkheid van hen beiden, het racepaard, zij slechts het gezelschapspaard. Ze waren onafscheidelijk. Ze heeft dan ook moeite met het verwerken: ze negeert haar oma en weigert om Baileys spullen op te ruimen. Gelukkig heeft ze altijd nog haar gedichtjes als uitlaatklep, die ze achterlaat op random plekken.

Er gebeurt echter ook nog iets anders na Baileys dood: sinds de begrafenis lijkt iedere jongen ineens licht te geven. Joe bijvoorbeeld, de nieuwe jongen in de klas met zijn eeuwige enthousiasme en blijheid en zijn muzikale talent. Maar ook Toby, het vriendje van Bailey. Hij is uiteraard absoluut verboden terrein, maar hij is ook de enige die haar echt begrijpt. En ergens in haar hoofd schreeuwt een ander stemmetje dat het hele jongensgedoe sowieso belachelijk; zo rouw je toch niet om je zus? Maar het is wel duidelijk dat ze toch echt zal moeten kiezen… 

En dit vond ik ervan
Er zijn mensen die in elk boek met potlood mooie quotes onderstrepen, of er bookmarks bij plakken. Ik doe dat niet. Meestal omdat ik niet zo let op mooie quotes, in andere gevallen omdat er zóveel mooie quotes in staan dat ik dan bezig zou blijven. Dit boek hoort in de laatste categorie. Want echt, die schrijfstijl. <33333 Als je houdt van heel veel metaforen, is dit hét boek voor jou. En – surprise – ik houd van metaforen.

Die gedichtjes waar ik het over had vind je door het hele boek heen, aan het begin van de hoofdstukken. Ik vind het niet echt allemaal gedichtjes, soms zijn het meer flarden van herinneringen, maar het is wel heel mooi om Bailey tot leven te zien komen in die kleine tekstjes. Andere gedichtjes vind ik overigens wel heel mooi. Deze zin bijvoorbeeld: Ik wou dat mijn schaduw opstond en naast me liep. Wauw.

In tegenstelling tot bij Ik geef je de zon, zat ik deze keer veel sneller in het verhaal. Zodoende deed ik geen twee weken over het boek, maar drie dagen. En ja, het is sowieso wel anders. Je zou het chicklitachtiger kunnen noemen, maar er zit natuurlijk ook wel de rouw om Bailey in die het toch wel diepzinniger maakt. Hoewel ik (gelukkig) nooit zoiets heb meegemaakt, lijken die gevoelens die daarbij horen me heel realistisch. Zelfs de keuzes die Lennie (onbewust) maakt worden logisch doordat die gevoelens zo goed zijn beschreven.

Het verhaal op zich vind ik, ondanks de mix van thema’s dus niet eens zo heel denderend. Maar de uitwerking maakt dat De hemel begint bij je voeten écht een aanrader is. Het is bijna jammer dat Jandy Nelson niet gewoon elke maand een boek kan schrijven. Of elke week. Want echt, ik zou ze allemaal lezen. Ik ben fan!

Zou jij De hemel begint bij je voeten willen lezen?

Deze recensie is geschreven over een ontvangen recensie-exemplaar; hier wil ik Blossom Books heel erg voor bedanken. Het is uiteraard wel mijn eigen mening.

 

4 thoughts on “Recensie: De hemel begint bij je voeten – Jandy Nelson

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge