Recensie: Codenaam Coco – Carmen Reid

Codenaam Coco Carmen Reid

Het is inmiddels alweer best lang geleden, maar in november ging ik naar een meet & greet met schrijfster Carmen Reid. Ik had eigenlijk nog nooit iets van haar gelezen, maar ik had goede dingen gehoord over Codenaam Coco en dus besloot ik gewoon te gaan. In een interview vertelde ze over haar ‘band’ met de oorlog en over de totstandkoming van het verhaal, en ik was meteen geïnteresseerd. Ik kocht daar dan ook het boek, liet het signeren en las het niet veel later (dat ie nu pas online komt, is gewoon een kwestie van mijn recensiewachtrij – oké, en omdat ik geen mooie foto kon maken). Nu dus eindelijk de recensie!

Nicole is pas vijftien als de nazi’s in 1940 België binnenvallen. Langzaam raakt iedereen uitgehongerd en alle jongens worden afgevoerd naar werkkampen. Als ook haar vader wordt meegenomen, besluit ze zich daar niet bij neer te leggen. Hoewel hij haar nog zo op het hart heeft gedrukt om zichzelf niet in gevaar te brengen, sluit ze zich samen met haar beste vriend Anton aan bij het verzet. Vanaf nu zijn ze echter niet meer Nicole en Anton, maar Coco en de Dichter. Samen met de Uil, Raaf, Hope, La Belle en later ook nog anderen vormen ze Verzetsgroep K. Ze zijn vastbesloten om de nazi’s uit België weg te jagen. Bovendien heeft Nicole (excuses: Coco) het gevoel dat ze alles aankon als ze bij Anton is. Maar zelfs hij kan haar niet altijd beschermen bij de gevaarlijke acties die ze doen… Binnen de kortste keren wordt Nicole op de hielen gezeten door de Gestapo en het is maar de vraag of ze de oorlog ooit zal overleven.

Oké, wat ik in de inleiding zei is niet helemáál waar: ik heb wel ooit iets van Carmen Reid gelezen. Vóór Codenaam Coco heeft ze namelijk een heleboel chicklits geschreven, en daar ben ik ooit in begonnen. Ik weet er niet veel meer van, maar dat ik hem niet uit heb gelezen, zegt waarschijnlijk genoeg. Daardoor kon dit boek alleen maar meevallen! Er is een tijd geweest dat ik helemaal niets moest hebben van boeken (of überhaupt dingen) over de oorlog, maar nu is die voorbij. Ik vind het juist heel dapper als auteurs hierover schrijven, want het lijkt me verschrikkelijk moeilijk om je in te leven in een mensen die de oorlog meemaken.

De kracht van dit verhaal ligt dan ook niet bij de schrijfstijl, maar echt bij de verhaallijn. Het boek is geïnspireerd op verschillende echte gebeurtenissen en zelfs mensen. Carmen vertelde dat ook haar grootouders hadden meegevochten in de oorlog, en ook nog eens aan verschillende kanten. Heel bijzonder! Door deze waargebeurde elementen word je ook echt in het verhaal getrokken en wil je alleen maar doorlezen. Het is net goed op het randje van heftig; niet te luguber, maar het bereikt wel zijn doel. Overigens zit er aan die spanning wel een limiet: als je eenmaal in de gaten hebt dat het altijd misgaat, zou je het zelfs een beetje voorspelbaar kunnen noemen. Maar dat zou ook weer kunnen veroorzaken dat je juist extra alert bent, dus het is maar net hoe je het bekijkt.

Wat wel een beetje ongeloofwaardig is, is dat Nicole pas 15 is. Ik bedoel, haar leeftijd maakt haar ook juist moedig en zo, maar je zou het ook geloven als ze 20 zou zijn. Dan zou de rol van onder andere Anton misschien ook beter zijn; nu spelen bepaalde personages en dus ook de liefde echt een soort vage bijrol. Toch kan ik het boek ontzettend aanraden als je op zoek bent naar een Young Adult over de Tweede Wereldoorlog. Ik heb geen tranen met tuiten gehuild, maar ik ben er wel door dit heftige maar geloofwaardige verhaal heen geraasd. Ik stem voor meer YA-oorlogsboeken!

Wat vind jij van oorlogsboeken?

 

3 thoughts on “Recensie: Codenaam Coco – Carmen Reid

  1. Persoonlijk houd ik niet zo heel erg van oorlogsboeken. Niet Om het thema maar meer omdat ze (vind ik) allemaal een beetje op de zelfde manier geschreven zijn. Maar dit klinkt wel als een leuk boek! Liefs. Jonne
    Jonne onlangs geplaatst…Johnny Depp B-dayMy Profile

  2. Ik riep altijd dat ik oorlogsboeken niet echt iets voor mij vond, maar het afgelopen jaar heb ik er een aantal gelezen en ik denk dat ik er wel over heen ben nu om dat te zeggen. Wel was Codenaam Coco een van minste boeken die ik las, ik vond het op bepaalde punten namelijk erg ongeloofwaardig overkomen. Ik vond zelf Elke Dag een Druppel Gif veel mooier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge