Recensie: 100 gelukkige dagen – Fausto Brizzi

100 gelukkige dagen

‘Wat zou jij doen als je nog 100 dagen te leven had?’ Toen ik die zin las, behorend bij het boek 100 gelukkige dagen, wist ik dat ik het boek moest lezen. De flaptekst bevestigde dat gegeven. Ik ontving het boek, vloog erdoorheen en gaf het voorrang in mijn recensiewachtrij. Waarom? Omdat jullie dit moeten lezen. En wel nu. Ja, maar, waaróm? Nou, dat zal ik je vertellen.

Waar gaat het boek over?
Lucio Battistini is een echte Italiaan. Hij eet gesuikerde donuts als ontbijt, haalt kattenkwaad uit met zijn twee beste vrienden (ze noemen zichzelf de drie musketiers) en heeft een mooi gezin (met twee kinderen); kortom, hij geniet van het leven. Maar dan stort alles in: eerst zet zijn vrouw Paolo hem het huis had nadat hij een affaire opbiechtte. En een dag later krijgt hij er een vriend bij: Fritz. Een nieuwe vriend klinkt heel positief, maar vriend Fritz is de naam die hij geeft aan de kwaadaardige tumor in zijn lever. Met uitzaaiingen in de longen. En hij heeft nog 100 dagen te leven.
Terwijl zijn lichaam langzaam aftakelt, probeert Lucio zoveel mogelijk uit zijn leven te halen. Hij stopt met zijn baan, maakt nieuwe vrienden in de Praatjes-winkel en zoekt een vrouw voor zijn schoonvader. Maar het voornaamste doel in die 100 dagen: zorgen dat Paolo het hem vergeeft. Alleen dan kan hij de laatste 100 dagen van zijn leven gelukkig doorbrengen.

En hierom moet je het lezen
Na de eerste bladzijde wist ik al dat ik dit boek geweldig zou vinden. Het is direct geschreven aan de lezer; de schrijver neemt je als het ware aan de hand mee het verhaal in en laat je er niet meer uit. Het is droog geschreven, vol humor. En dat terwijl je humor eigenlijk niet verwacht in dit verhaal. Toch is het een onmisbaar aspect; de combinatie van de directe, humoristische schrijfstijl en het serieuze plot maken dit boek ijzersterk.

Ja, ijzersterk, zo moet ik het wel noemen. Het is niet voor niets één van de weinige boeken waarbij ik tranen in mijn ogen kreeg en een brok in mijn keel. Lucio telt letterlijk af van 100 naar 0, dus je ziet het einde steeds meer naderen. Hoe verder je komt, hoe beklemmender en tegelijkertijd ontroerender wordt. Maar ook confronterend: wat zou jij doen met je laatste 100 dagen? Doe je nu eigenlijk wel de dingen die je gelukkig maken?

100 gelukkige dagen is geen klaagzang over wat kanker met je lichaam doet, maar een werveling van emoties die hoort bij een naderend einde. Een inspirerende werveling, welteverstaan. De gebeurtenissen in het heden worden afgewisseld met feitjes over wanneer dingen uitgevonden zijn en wat andere losse verhalen uit zijn verleden. Normaal is het irritant als je door zulke dingen uit de verhaallijn wordt getrokken, maar hier klopt het gewoon.

Er zijn genoeg dingen op te noemen die iets minder ijzersterk zijn, maar die verdwijnen allemaal naar de achtergrond als je dit leest. Dus het zou verkeerd noemen om ze hier toch op te gaan noemen. Ik kan dus alleen nog maar zeggen dat ik 100 gelukkige dagen een enorme aanrader vind, zowel vanwege het verhaal als de schrijfstijl. Op de achterflap staat dat het zomaar eens de zomerhit van 2015 zou kunnen worden, en dat zou ik heel erg verdiend vinden!
(Oh, en voor als je het boek hebt gelezen: als iemand ooit een Praatjes-winkel opent, kom ik heel graag langs.)

Voor als je nog niet overtuigd bent, dit is de trailer:

Wat zou jij doen als je nog maar 100 dagen te leven had?

Deze recensie is geschreven naar aanleiding van een recensie-exemplaar dat ik heb mogen ontvangen. Hier wil ik uitgeverij Luitingh-Sijthoff voor bedanken!

 

2 thoughts on “Recensie: 100 gelukkige dagen – Fausto Brizzi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge