Is het boek altijd beter?

(Nu lijkt het net alsof ik alleen YA-boekverfilmingen. Is niet zo. Of nou ja… Misschien een beetje.) Het is een soort ongeschreven regel voor boekenliefhebbers: het boek is altijd beter dan de film. Al-tijd. En als het niet zo is, dan is het toch zo. Hoe goed films ook zijn: als je eerst het boek hebt gelezen, is de film teleurstellend. Omdat ze dingen weg hebben gelaten, of omdat de dingen er in je hoofd heel anders uit zagen. Althans, dat is wat het overgrote deel vindt. Maar is dat wel waar? Ik vraag het me af. Waarschuwing: misschien moet je dit niet lezen als die ongeschreven regel heilig voor je is.

Lang leve ruimte
Verhaaltechnisch gezien, ben ik het over het algemeen wel eens met de boek-is-altijd-beter-theorie. Immers: een boek is veel langer, dus je kunt er meer in kwijt. Je hebt meer ruimte om de verschillende verhaallijnen uit te werken, om allerlei details terug te laten komen waar in de film geen plaats meer voor is. Je kunt gemakkelijker flashbacks en flashforwards invoegen, en bovendien is het bij een boek minder erg als het in het begin allemaal nog wat vaag is. Kortom: als ik rationeel ben, zou ik verwachten dat het boek inderdaad altijd beter zou zijn.

Brunettes, nerds en gevoelens
Het probleem is alleen: ik zie dingen niet voor me. Begrijp me niet verkeerd, ik kan me enorm goed inleven in hoofdpersonages. Maar anders van veel mensen, zie ik vaak geen ruimtes voor me, geen andere personages, en al helemaal de ik-persoon niet. En áls ik ze dan al voor me zie, klopt er helemaal niks van. Ik zie brunettes voor me in plaats van blondines, nerds waar het eigenlijk om stoere mannen met tatoeages gaat. Ik weet niet precies waar dat aan ligt, maar het neemt mijn plezier in lezen niet weg, dus heel erg vind ik het niet. Desondanks vind ik het daarom juist fijn als er een film is. Ik las Twilight bijvoorbeeld pas toen de film er al was, en hoewel ik die nog niet had gezien, wist ik al wel hoe de personages eruit zagen. En eerlijk gezegd maakte dat het lezen een heel stuk leuker. Overigens is Twilight wel één van de weinig boekverfilmingen die ik echt slecht vind (met name door de weerwolven), maar dat terzijde.

Naast een visualisatieprobleem, heb ik ook iets met gevoelens. Of liever gezegd: niets met gevoelens. Ik zei schreef net wel heel leuk dat ik me goed kan inleven in hoofdpersonages, maar toch heb ik er moeite mee hun emoties te voelen. Bij Voor jou (Jojo Moyes) en 100 gelukkige dagen (Fausto Brizzi) moest ik een beetje huilen, maar daarvóór was dat al jaren geleden. (Om precies te zijn: bij een kinderboek over twee beste vriendinnen, waarvan er aan het einde één naar Schotland verhuisde. Ik heb de hele middag in mijn tentje op de camping in Frankrijk liggen janken. Jeugdtrauma, denk ik.) The fault in our stars en Als ik blijf deden me weinig (klinkt dat ongevoelig? Ja hè?), terwijl ik bij de verfilmingen daarvan wél tranen in mijn ogen kreeg. Als ik het op beeld zie en er muziek bij hoor, wordt de beleving toch veel intenser.

Het moge duidelijk zijn: ik vind het boek niet altijd beter. Soms wel, met name als het grootste pluspunt van een boek de schrijfstijl is. Films van I’ll give you the sun en Shatter me lijken me dus minder geslaagd, maar wie weet weten ook die me positief te verrassen. Hoe dan ook, als het vooral om het verhaal of het gevoel gaat, vind ik boekverfilmingen zo slecht nog niet.

Raar
Maar stel nou dat het boek wél altijd beter zou zijn. Is het dan niet fascinerend dat we altijd het boek willen lezen vóór we de film kijken? Ik doe dat zelf ook, hoor, maar als ik er over na ga denken, snap ik het niet echt. Ikzelf bewaar het leukste altijd tot het einde, en in dat geval zouden we het eigenlijk andersom moeten doen. Je weet dan minder details over het verhaal als je de film kijkt, maar je mist ook de frustratie dat ze dingen weg hebben gelaten. Misschien is het gewoon een soort principe: wat er eerder was, moet je ook eerder kijken. Of lezen, dus.

Wat ik wel écht raar vind, is dat mensen toch altijd uitkijken naar boekverfilmingen. Als je lievelingsboek wordt verfilmd weet je niet hoe snel je dat in hoofdletters en met een heleboel Emoji’s op social media moet delen – zelfde geldt voor alle trailers – maar als de film er daadwerkelijk is, wordt er alleen maar gelet op de dingen die níet goed zijn. Het is het één of het ander – lijkt mij.

En ja, misschien overdrijf ik een beetje. Dit is dan ook absoluut geen promotieblogje voor boekverfilmingen, want er zijn er ook genoeg waar ik zelf heel veel kritiek op heb, maar ik wilde met mijn hersenspinsels toch graag even wat tegenwicht bieden aan iedereen die altijd negatief is over boekverfilmingen.

Wat vind jij: is het boek altijd beter?

 

15 thoughts on “Is het boek altijd beter?

  1. Ik ben het er zeker niet mee eens dat het boek altijd beter is dan de film. Als ik het boek niet goed vind (en zeker als dat vanwege de schrijfstijl is) kan ik de film wel beter vinden. Daarnaast vind ik wel dat je een film als een film moet bekijken en weet je dat niet alles erin kan, zelf vind ik het belangrijk dat de sfeer behouden wordt die ik voor me zie en als er wat gebeurtenissen missen, stoor ik me daar meestal niet aan (tenzij ik niet snap waarom ze het weglaten of het hele verhaal aanpassen). Ik vind films dus vaak te vergelijken met het boek, of juist leuk als aanvulling.

  2. Zeer zeker niet! Ik vind bijvoorbeeld de film van The Fault In Our Stars aardig gelijkwaardig qua kwaliteit aan het boek, en dat vind ik bijvoorbeeld ook gelden voor The Boy In The Striped Pajamas. Ik kan ook wel wat films opnoemen die echt gewoon beter waren dan het boek… en ik herken me precies in wat je zegt over het niet voor je kunnen zien, dat gebeurt bij mij ook heel vaak! Ik beschouw een boek juist als heel kwalitatief als ik het echt voor me zie, want normaal gebeurt dat juist niet. Leuk stuk heb je geschreven!
    Vivian onlangs geplaatst…7 redenen waarom ik uitkijk naar kerst!My Profile

  3. Haha wat fijn dat je ervoor uitkomt dat films niet altijd slechter zijn dan het boek! Ik ben het met je eens hoor :) Hoewel váák het wel zo is dat als ik een boek geweldig vind, ik de film vind tegenvallen. Maar als ik een boek middelmatig vind kan ik de film juist wel geweldig vinden. En soms is het ook heel leuk om een boek te lezen nadat ik de film heb gekeken, inderdaad zodat ik een beeld heb bij de personages en de omgeving :D
    Marjolein onlangs geplaatst…Running: feeling lazyMy Profile

  4. Ja ik vind meestal altijd het boek juist beter, ik kan dan mijn eigen gedachtes laten gaan en mijn eigen voorstelling. En als ik dan de film zie denk ik oh ik had het heel anders verwacht!

    Leuk artikel!

    Liefs! Evelien

  5. Misschien ben ik een beetje raar, maar ik lees boeken liever nadat ik de film eerst heb gezien. Boeken zijn toch iets uitgebreider en door de film te zien heb ik dan al een beeld in mijn hoofd, en in het boek lees ik dan details die in de film zijn weggevallen. Andersom ben ik altijd een beetje huiverig. Ik vind het wel altijd leuk als boeken worden verfilmd omdat ik het verhaal dan kan herleven, maar ben wel altijd huiverig dat het niks wordt. En ik vind zeker niet dat de boeken altijd beter zijn. Sommige films vind ik veel beter.
    Yolande onlangs geplaatst…‘Kusje?’ Hoe taal een boodschap verandertMy Profile

  6. Meestal zie ik een verfilming als complementair aan een boek, niet zozeer het boek zelf. Op die manier vond ik de Percy Jackson films bijvoorbeeld erg leuk, hoe erg ze ook niet op de boeken leken!

    Als je het zo bekijkt, komt het voor mij altijd goed :D

  7. Ik ga meestal voluit voor de stelling dat het boek beter is dan de film. Ik denk dat ik gewoon nog nooit een voorbeeld tegen kwam waarmee het anders is.
    Dat je niet zo emotioneel reageert bij boeken als bij films, vind ik niet raar. Ik moet zelden huilen bij een boek of film. Tenzij van het lachen. Ik vind mezelf alles behalve ongevoelig, maar ik heb niet gehuild toen ik Hedwig of Dobby zag/las sterven en ook niet bij The Fault in our Stars. Het verhaal is erg, ik leef er erg mee mee, maar ik moet er niet bij huilen. Zowel bij boeken als bij films niet.
    Ik doe het vaak wel omgekeerd. Ik kijk eerst de film en lees dan het boek. Vaak is dat omdat het vooral heel populaire boeken zijn die verfilmd worden. Ik denk dan dat ik die later wel lees en niet op het moment dat ze zo populair zijn. Tegen dat ik de boeken wil lezen, zijn er dus meestal al films van uitgekomen. Wat het natuurlijk wel makkelijker maakt om te te passen.
    Melissa onlangs geplaatst…Afval TagMy Profile

  8. Het verschilt een beetje per boek/film voor mij. Zo vond ik The fault in our stars als boek echt heel mooi maar toen ik de film zag vond ik Gus ineens heel klef en haast eng overkomen. Dat lag niet zozeer aan de acteur dan wel dat de passages op papier anders overkomen dan als bewegend beeld. The Perks of being a wallflower vond ik zowel het boek als de film goed en ieder op zijn eigen manier. Wat mij betreft hoeft een film lang niet altijd trouw te blijven aan een boek, ze mogen best een andere interpretatie geven aan personages of situaties. Maar soms vind ik het wel lastig om mijn beeld van het boek los te laten.
    Madelon onlangs geplaatst…Week 8 – Wat zijn je doelen van dit moment?My Profile

  9. Ik vind het boek bijna altijd beter. Als voorbeeld Zielen (The Host), dat vond ik echt geen leuke film in vergelijking tot het boek. Maar ik heb wel precies hetzelfde als jij met The fault in our Stars en Als ik blijf (al was het bij mij zo dat ik bij de films écht gehuild heb en niet alleen tranen in mijn ogen kreeg, ik huil echt zo snel). Misschien heeft het in betrekking tot The fault in our Stars ermee te maken dat ik dus eerst de film keek en dan pas het boek las, maar bij Als ik Blijf was het gewoon andersom. Dus ja, ik weet niet waar het aan ligt.

  10. Ik vind het boek meestal wel beter. Dit komt omdat als je het gaat verfilmen sommige stukjes uit een boek niet zo goed in de beelden passen. Je kunt niet alles weergeven. Als je van iets houdt dan is aan te raden ook het boek eens te gaan lezen. Dit is niet alleen met 50 tinten grijs of Lord of the Rings zo, de schrijver van het boek heeft vaak de dingen anders bedoeld dan de filmmakers het oppikken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge