Waarom ik bloggen niet altijd even leuk vind

Ken je die scènes in films en series waarin een personage een brief slash liedje slash iets anders probeert te schrijven, maar dat niet lukt? Dan ligt de hele vloer altijd bezaaid met propjes papier. Ik vind dat soort beelden altijd heel onrealistisch – er bestaat ook zoiets als een prullenbak – en bovendien zonde van het papier, maar dat is wel zo ongeveer hoe ik me nu voel. Ik heb nu al meerdere keren geprobeerd om aan deze blog te beginnen, maar het lúkt gewoon niet. En het is niet eens alsof ik een maand niet heb geblogd of zo, het was ‘slechts’ anderhalve week. Anderhalve week even lekker van de aardbodem – of nou ja, het internet – verdwijnen; ik geloof dat ik dat af en toe gewoon even nodig heb. Jullie zullen wel denken: zegt ze enthousiast dat ze eindelijk weer een laptop heeft, verdwijnt ze vervolgens gewoon. Dit is overigens geen blogpost om me daarvoor te verontschuldigen, want ik voel me er niet schuldig over en niemand heeft iets aan excuses (vooral als ik ze toch niet zou menen). Dit is wél een blogpost om ook eens iets te zeggen over de andere kant van bloggen. Je leest altijd alleen maar dat bloggen geweldig is – en dat is het ook, maar niet altijd.

Onzeker
Ik heb wel eens geschreven dat bloggen me zelfverzekerder maakt, en in een zeker opzicht is dat ook zo. Maar tegelijkertijd maakt het ook heel onzeker. Je pleurt van alles op internet, en mensen hebben daar meningen over. Ik heb vrijwel nooit negatieve reacties gehad, maar dat betekent niet dat het af en toe moeilijk is om om te gaan met meningen. Of eigenlijk met wat voor meningen je moet verwachten – dat weet je namelijk niet. Als je iets schrijft, heb je geen idee hoe mensen daarop gaan reageren. Dat is logisch en ook heel normaal, maar dat betekent ook dat je eigenlijk helemaal geen plan kunt maken om je blog te laten groeien. Want het plan waarvan jij denkt dat het werkt, is misschien wel helemaal niet zo goed.

Mensen zijn sowieso heel erg geneigd om zichzelf met anderen te vergelijken, maar ik denk wel eens dat dat op bloggebied nog net een tikje erger is. Ik heb zelf bijvoorbeeld het idee dat mijn blog nauwelijks groeit, in ieder geval qua bezoekersaantallen. Daar doe ik het natuurlijk ook niet alleen voor, maar dat betekent niet dat dat jammer is – vooral als ik geen idee heb wat ik eraan kan veranderen. Meestal kan me dat niets schelen, maar soms vind ik dat even heel demotiverend. Ik overweeg daarom de laatste tijd om nu eindelijk eens een niche te kiezen. Ik was er laatst vrij zeker van dat ik boekrecensies gewoon helemaal wilde schrappen. En toen maakte ik te fout om dat tegen iemand te zeggen, en zei diegene: ‘Echt? Maar ik vind boekrecensies juist zo leuk!’ En echt, meningen zijn goed, discussies zijn interessant. Maar meningen kunnen ook heel onzeker maken. En er zijn al zoveel meningen in de ‘echte wereld’, dat de meningen op internet een beetje te veel worden. En ik denk dat ik niet de enige blogger ben die dat heeft.

Persoonlijk
Kortom: twijfels, twijfels, twijfels. Niet alleen over de onderwerpen, maar ook over blogstijlen en privacy. Als je persoonlijk blogt, moet je altijd kiezen hoeveel je wilt delen. Er is een bepaalde privacygrens, maar het voelt ook niet goed om dan maar ‘neppe’ dingen te delen. Want het zit zo: de afgelopen anderhalve week zat ik even niet lekker in mijn vel. Dan kan ik dus of heel fake vrolijk doen (heeft niet mijn voorkeur), of heel negatief doen (maar dat wil ik uiteraard ook niet), óf ik had kunnen zorgen dat ik een voorraadje blogs klaar zou hebben staan.
Maar het punt is: met zo’n voorraadje is bloggen meteen niet meer écht persoonlijk. Ik ben slecht in vooruit bloggen om 3 redenen: 1. ik ben een uitsteller en zie het punt niet van dingen twee weken eerder doen, 2. ik wil alles wat ik schrijf meteen online gooien omdat ik het dan het leukst vind en 3. een paar weken later is het meer accuraat. Dan komt er een vrolijk blogje online in een week waarin ik helemaal niet vrolijk ben. Ja, dat is waarschijnlijk hoe je je blog laat groeien. Want professioneel, en ergens wil ik dat ook wel. Maar dan voelt het ook niet helemaal ‘eerlijk’.

Social media-overspannen
En dan is er ook nog het probleem van de druk vanuit de omgeving – dat geldt eigenlijk voor social media in het algemeen. Iedereen moet tegenwoordig altijd maar aanwezig zijn. Als ik me op Instagram focus, krijg ik te horen dat ik tegenwoordig zo weinig tweet. Als ik veel op Twitter zit, ben ik weer minder bezig met Facebook. Ik denk niet dat die verwachtingen (van het overal aanwezig zijn) realistisch zijn, maar toch is er bijna geen enkele jongere die het niet probeert. Fear of missing out, ooit van gehoord? Zonder social media ben je niet op de hoogte, én voldoe je niet aan de verwachtingen. En tja, dat wil natuurlijk niemand.
Ik kan dan wel heel stoer zeggen dat ik niet per se aan verwachtingen wil voldoen, maar dat is niet waar. Neemt niet weg dat ik soms al die verwachtingen en het aanwezig zijn even zat ben en er een weekje mee stop. Dat is deels een soort eigenwijsheid, maar ik denk ook dat als ik het niet zou doen, ik een soort overspannen zou worden van social media. En waar alle twijfels nog mijn schuld (kunnen) zijn, is dit wel een punt dat breder is, waar iedereen ‘last van heeft’.

Hoe dan ook, het probleem is dus alleen: hoe langer je pauze neemt, hoe moeilijker het wordt om weer iets online te zetten. De lat gaat steeds hoger liggen – het is immers wel weer je eerste stuk na een week, dus dan moet dat goed zijn ook. En hoewel ik me niet kan voorstellen ooit te stoppen met bloggen, sluit ik ook niet uit dat ik zo onbewust een keer alles helemaal laat verslonzen. Want als je vaak pauzes neemt, groeit je blog niet, en dat is dan weer demotiverend. Iets met vicieus en een cirkel. Maar verder vind ik bloggen heel leuk, hoor. Echt. En nu dit online staat, zal ik voorlopig even ophouden met klagen. Beloofd. Want nou ja, níet bloggen is nou ook weer niet leuk, haha. En als ik af en toe even blogpauzes nodig heb om me dat te realiseren, dan moet dat maar. ;)

Ben jij de meningen, twijfels en verwachtingen ook wel eens zat? En wanneer nam jij voor het laatst een social media-‘detox’?

Liefs2

 

 

 

 

11 thoughts on “Waarom ik bloggen niet altijd even leuk vind

  1. Zo herkenbaar dat het pijn doet, haha. En je wilt niet weten op hoeveel van dit soort blogjes ik dat heb gezegd. Ik vind het zo apart dat iedereen ineens een blogdip heeft. Het bloggen is nu een goede 5 jaar een groot onderdeel van de Nederlandse media geweest, begint het uitgeput te raken denk je? Overal om me heen veranderen mensen hun blogstijl, van dagelijks naar ‘wanneer ik zin heb’, inclusief ikzelf en dat is eigenlijk ook hoe het ooit is begonnen. Toch juich ik het toe, dus meis: neem je tijd, stress niet en doe wat goed voelt! Dat is de beste manier om het leuk te houden!

  2. Denk dat als je een niche blog wilt beginnen dat je niet je persoonlijke blogs moet gaan weglaten, je persoonlijke blog is persoonlijk, je uitlaatklep, je zelfverzekerderverzekeringding…
    Wees altijd jezelf, dat is je niche, dat is wat een blog uniek maakt en er voor zorgt dat deze boven alle andere ‘niche’ blogs uitsteekt. Tenzij je graag 150.000 bezoekers wilt en gratis boeken ontvangen en je ziel verkopen aan de commercie :P

    Maar het kan wel, kijk bijvoorbeeld eens hoe Michael Minneboo het doet(http://www.michaelminneboo.nl) Hij mixt het persoonlijke met zijn niche.

    Vragen stellen en meepraten met de maandagavond #blogpraat op twitter helpt ook.

    Mensen lezen graag wat ze zelf lezen en vooral tussen de regels door. Reflecteren dat sowieso altijd op zichzelf en vanuit hun zichtspunt proberen ze je daar weer feedback op te geven, wat jij daar dan weer mee doet of uithaalt is weer aan jouzelf natuurlijk :)
    Daan onlangs geplaatst…Als een raketMy Profile

  3. Ik lees dit tegenwoordig bij veel meer mensen dus jij bent geen uitzondering. Ik heb er -nog- geen last van, maar vind het wel ontzettend jammer om bij andere te zien. Vooral als het getalenteerde mensen zoals jij zijn. Van dat groeien kan ik heel anekdote over houden (je weet me te vinden als je die echt wilt weten haha) maar uiteindelijk moet je gewoon doen wat goed bij jou voelt. En of bloggen daar een onderdeel van gaat zijn of niet (en hoe groot) is helemaal aan jou lieve dame <3
    Deisy onlangs geplaatst…Wat je ook doet, doe het als een baasMy Profile

  4. Zelf heb ik er gelukkig nog geen last van. Maar het lijkt me inderdaad het beste om even afstand te nemen wanneer je er minder plezier aan beleeft. Of je nu elke dag of sporadisch blogt – het belangrijkste lijkt me dat je het zelf graag doet. Dat moet echt op de eerste plaats komen zodat het niet gaat aanvoelen als een verplichting. Hopelijk vind je binnenkort dat plezier weer terug.
    zwartraafje onlangs geplaatst…Korte recensiesMy Profile

  5. Heel herkenbaar hoor! Ik denk dat iedere blogger hier vroeg of laat last van heeft. En soms heb je gewoon even een tijdje minder te delen met de wereld. Bijvoorbeeld omdat je dan even druk bezig bent nieuwe inzichten op te doen, die je nog even voor jezelf wilt houden. Helemaal niks mis mee om het in zo’n periode wat rustiger aan te doen met bloggen. Je doet het tenslotte voor je plezier, en het moet wel leuk blijven :)
    Eline onlangs geplaatst…Onmisbare inspiratietool: het moodboardMy Profile

  6. Herkenbaar! Vooral ook dat de drempel om weer te bloggen steeds hoger wordt naarmate je pauze langer wordt. Als ik vier dagen niets publiceer heb ik vaak ook al vanzelf zoiets van ‘oh ja maar dan is nu misschien de tijd om even een weekje rust te nemen’ maar vervolgens gaat het bloggen helemaal uit mijn automatische systeem en wordt het opeens heel moeilijk een degelijke blogpost samen te stellen (die voor mijn gevoel ook nog extra de moeite van het publiceren waard moet zijn, want anders kan ik mijn pauze net zo goed nog even verlengen). Dat is ook de reden dat ik ‘vroeger’ altijd zo pro dagelijks bloggen was, haha. Toen schreef ik overigens ook wel heel erg vooruit en dat zou ik nu oprecht niet meer kunnen en willen om dezelfde redenen als jij, het is vooral ook gewoon niet persoonlijk.

    Ik merk ook dat ik het soms wel een beetje naar vind dat ik af en toe meer ontvolgers dan volgers heb, en ook juist op momenten dat ik het niet verwacht (als ik net weer wat meer online zet bijvoorbeeld). Of als ik op een artikel dat ik zelf heel tof vind minder reacties krijg, maar daar tegenover staat weer dat ik soms dus op andere – in mijn ogen – average artikelen opeens vet veel leuke reacties krijg. Het beste is om te proberen om daar gewoon níet je motivatie uit te halen of vanaf te laten hangen en dat lukt me ook wel aardig moet ik zeggen, maar het heeft toch wel invloed. En nouja, nadenken over wat jouw blog onderscheidend en leuk en de moeite waard maakt moet je eigenlijk gewoon niet doen want daar word je vaak niet heel veel wijzer van, haha.
    Hester onlangs geplaatst…Your imaginationMy Profile

  7. Dat iedereen alleen maar positief over bloggen schrijft, valt volgens mij wel mee; ik ken genoeg verhalen van mensen die het bloggen even flink zat zijn. Die drempel en ‘sociale druk’ herken ik zelf heel erg, daar heb ik al maanden last van! Want ik ‘moet’ eigenlijk toch een paar keer per week een post klaar zetten voor de volgende ochtend, want anders gaat het mis…

    En het blogwereldje lijkt af en toe net een schoolplein, terwijl dat voor mij inmiddels al een half leven geleden is :’) Lastig om dat los te laten soms en nog lastiger om (eigen) verwachtingen los te laten, maar uiteindelijk draait het vooral om wat JIJ zelf wil en waar je zelf graag over schrijft. Al schrijf je over wc-rollen, ik weet zeker dat je daar een geweldig verhaal omheen kunt schrijven waar je lezers smakelijk om kunnen lachen! Enne, groot gelijk dat je je niet verontschuldigt omdat je even offline was. Jouw blog, jouw ritme!
    Natasja onlangs geplaatst…Waarom ik blog (en blij ben dat jij mijn blog leest)My Profile

  8. AAH Maaike, heeeeeeeel herkenbaar dit! Soms is het gewoon even nodig even een pauze om er weer mee verder te kunnen. En nee dat is niet slecht of stom of weet ik het wat, het wordt pas stom en slecht als je dingen -net wat jij ook zegt- gaat forceren! Ik had een tijdje geleden diezelfde dip en het heeft ook wel even geduurd voor ik weer helemaal ‘mezelf’ was en er weer zin in had, hoe dan ook; het komt goed:)! En ook bij jou:-)!

  9. Heel herkenbaar! En toch is dit de reden waarom het JOUW blog is: het is jouw keus wat je ermee doet en wanneer je blogt. Bloggen is leuk en vooral als het nog eens gelezen wordt. Je wordt er onzeker van als dat niet gebeurd, maar toch blijft het jouw keuze. Als jij geen niche wil kiezen dan kies je er geen, maar als je boeken wil laten vallen, moet je dat laten vallen. Personen (waaronder ik) vinden dat jammer, maar als jij je daarbij goed voelt, moet je je niet laten stoppen. <3
    Judith onlangs geplaatst…Recensie: Vuurpreek – Francesca HaigMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge