De wondere wereld der inspiratieloosheid

Op zich is het niet zo gek: als je maar schrijft en schrijft en schrijft komt er op een gegeven moment een dag dat je hersenen even pauze nemen. Het maakt niet uit hoe irritant je dat vindt; dan hebben ze er gewoon geen zin in. ‘Hé, doei hè, zoek het zelf maar uit. Tot morgen… als je geluk hebt.’ Op zo’n dag lukt het gewoon totáál niet om iets te produceren, al ga je op je kop staan en schilder je tegelijkertijd een exacte replica van de Mona Lisa. Dan betreed je de wondere wereld der Inspiratieloosheid.

Fase 1: Fladderende vlinders
Soms stel ik me die wereld voor als een soort bos. Hoge bomen met veel kleur, of het nu herfst is of niet.. Licht, maar geen direct zonlicht; dat wordt immers tegengehouden. Een ruisend beekje, gefluit van vogeltjes. Af en toe fladdert er een vlinder voorbij, een geniale ingeving, maar hij verdwijnt net zo snel als hij gekomen is. Vlinders zijn niet te vangen. Dat is fase 1, waarin het nog daadwerkelijk een wondere wereld is. Natuurlijk is het jammer dat die levende ideeën wegfladderen, maar je kunt nog genieten van het bos. Gewoon lekker accepteren en de hele dag series kijken. Het is toch geen misdaad als ik een dagje niks schrijf? Eigenlijk wel lekker rustig. Gooi dat notitieblokje lekker in dat ruisende beekje.

Fase 2: Ladekastje
Maar dan word je de volgende dag wakker en heb je nog steeds geen geweldig idee voor een blogpost/verhaalscène/recept/etc. in je hoofd. Terwijl je dat toch eigenlijk wel echt nodig hebt (ierts met school en deadlines). Wondere wereld? Dacht het niet. Meer een soort ladekastje, met laden vol ideeën, allemaal achter slot en grendel. Je zoekt de sleutel, maar je kunt hem niet vinden. Nauurlijk niet. Je zit klaar voor je scherm, kijkt naar de knipperende cursor, die je keihard uitlacht. Typt een zinnetje, maar gooit hem meteen weer weg. Het beginnetje van het zogenaamde writerblock, maar dat vind ik een stom woord. Ik zeg liever dat ik een Ladekastje ben. Maar de hoop is nog niet verloren.

Fase 3: Duisternis
En dan heb je nog fase 3. Heftige writersblock; code rood. Dan is de hoop wél verloren. De ideeën zijn geen vlinders, geen papieren in laatjes; ze zijn er gewoon helemaal niet. Dan is die wereld net een grote, lege ruimte. Duisternis omhult je, grijpt je, laat je niet meer los, en niets kan erdoorheen dringen. Na een tijdje geef je het maar gewoon op en ga je in een hoekje zitten zwelgen in zelfmedelijden en doemscenario’s bedenken. (‘Wat nou als ik nooit meer inspiratie krijg?’) Dat gloeilampje verschijnt niet meer boven je hoofd vandaag. Of de rest van de week.

Rare experimentele blogposts
Gelukkig doorloop je niet altijd alle fasen. Ik zit meestal ergens tussen de wondere wereld en het ladekastje in. De ene minuut denk ik: ach, dan lukt het gewoon niet, ik doe het morgen wel; de volgende ga ik wanhopig op zoek naar een geweldig idee, want ik weet dat die er is. Inspiratie komt niet zomaar, maar je moet het oproepen. Door rare experimentele blogposts te schrijven waarin je probeert een gevoel dat niet eens een gevoel is te visualiseren, bijvoorbeeld. Ik weet niet of het helpt, maar ik kan het altijd proberen.

Heb jij altijd inspiratie voor je blog/verhaal/essay/etc.? (doorhalen wat niet van toepassing is)

One thought on “De wondere wereld der inspiratieloosheid

Laat een reactie achter op Dina Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge